Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης

Άγιος Δημήτριος ο ΜυροβλύτηςΗ Θεσσαλονίκη για ένα πράγμα μπορεί να καυχιέται περισσότερο και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο, εκτός από τον προστάτη, πολιούχο Άγιό της, τον Άγιο Δημήτριο. Φυσικά ο Μεγαλομάρτυρας και Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος, δεν είναι αγαπητός μόνο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία, ολόκληρη η Ελλάδα τον έχει αγκαλιάσει και τον τιμά ιδιαίτερα. Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ένας πολύ δημοφιλής Άγιος, που έχει να δείξει πάρα πολλά θαύματα, εξ αιτίας της θερμής Χριστιανικής πίστης του, της ενάρετου ζωής και του μαρτυρικού τέλους του.

Ο Άγιος Δημήτριος, όπως μας λένε οι παραδόσεις, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη περί τα μέσα του 3ου μχ αιώνα και κατήγετο από επιφανή οικογένεια. Ήταν αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού. Διακρινόταν για το ήθος του και τις στρατιωτικές του αρετές. Ήταν θερμός Χριστιανός και τελούσε τα Θρησκευτικά του καθήκοντα φανερά χωρίς να φοβάται κανένα. Για τα Χριστιανικά πιστεύω του, που αψήφησαν τις αυτοκρατορικές εντολές, ρίχτηκε στη φυλακή όπου και παρέμεινε μέχρι τον μαρτυρικό θάνατό του.

Θα πούμε δύο λόγια για τη ζωή του και κύρια για τα θαύματά του, που την κόσμησαν. Αυτά, όπως αναφέρθηκε, τον ανέδειξαν και ον τοποθέτησαν πολύ βαθιά στις καρδιές των Ελλήνων ως ένα, όχι μόνο Άγιο, αλλά και υπερασπιστή του γένους και της φυλής.

Εκείνη την εποχή είχε επισκεφτεί την Θεσσαλονίκη ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός και προς τιμήν του μέσα στο στάδιο της πόλης γινόντουσαν αγώνες. Υπήρχε και ένας θηριώδης Ρωμαίος ονόματι Λυαίος που προκαλούσε τον Χριστιανικό λαό της Θεσσαλονίκης μέσα στο Στάδιο και καλούσε σε αγώνα μέχρις εσχάτων, με σκοπό να δείξει την ανωτερότητα των Ρωμαίων από τη μια και της ειδωλολατρικής θρησκείας από την άλλη.

Σε αυτή την θρασύτατη πρόκληση δεν άντεξε και ενέδωσε ο μικρόσωμος νεανίας Νέστωρας. Ο Νέστωρας, Χριστιανός και φίλος του Δημητρίου, είχε επισκεφτεί στη φυλακή τον Άγιο και πήρε την ευχή του για να αγωνιστεί. Ο Δημήτριος τον ευλόγησε και του έκανε το σημείο του σταυρού στο μέτωπο. Αυτός ο μικροκαμωμένος και άκακος άνθρωπος κατάφερε να κατανικήσει και να σκοτώσει τον Ρωμαίο Γίγαντα, στο όνομα του Θεού του Δημητρίου, όπως βροντοφώναξε. Αυτό φυσικά ήταν και το δικό του μαρτυρικό τέλος από τα αλαλάζοντα στίφη των Ρωμαίων, που επέπεσαν πάνω του με εντολή του αυτοκράτορα. Το ίδιο μαρτυρικό τέλος είχε και ο ίδιος ο Δημήτριος.

Αυτό το θαύμα του μικρού και αδύναμου Νέστορα απέναντι στον γιγαντόσωμο Λυαίο, έδωσε στους αδύναμους μέχρι τότε Θεσσαλονικείς μεγάλη χαρά και τους έδειξε ότι δεν νικά πάντα ο πιο δυνατός στα χέρια, αλλά ότι υπάρχει και μια μεγάλη, αγαθή και πλήρης αγάπης δύναμη, ο Θεός, που αγαπά και φροντίζει όλα τα παιδιά του και κυρίως αυτά που πιστεύουν με δύναμη και θέρμη. Η πάλη του καλού και η νίκη του, απέναντι στο κακό ήταν κάτι που ανέκαθεν έβλεπαν πολύ θετικά οι Έλληνες. Εκεί στο υπόγειο της φυλακής, που σκοτώθηκε ο Δημήτριος ευωδίαζε ο τόπος από το μύρο που ανάβλυζε, εξ ου και το όνομα «Μυροβλύτης» που του έδωσαν οι πιστοί.

Ο μέγας αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας έχει σώσει πολλές φορές την Θεσσαλονίκη από τις επιδρομές των βαρβάρων και η παρουσία του πάνω στα τείχη και στις μάχες ήταν πάντα τόσο λαμπρή και φανερή που έτρεπε σε φυγή τους εχθρούς. Εμείς οι Έλληνες για ότι έχει κάνει, για το γένος μας, τιμούμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα τη μνήμη του, όχι μόνο ως Αγίου αλλά και ως Εθνομάρτυρα. Συνεορτάζουμε μάλιστα την μνήμη του με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους και την Εθνική γιορτή του Έπους του 40. Κάτι που όπως είπαμε σημαίνει και την μεγάλη Εθνική σημασία που του αποδίδουμε.

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *