Ένας φίλος έφυγε….

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΚΑΡΟΝΑΣΘρηνώ τον φίλο

Θλίβομαι για τον πνευματικό άνθρωπο

Κλαίω γοερά για την εκδημία του.

 

Τον Γιώργο Μακαρόνα γνώρισα, πριν πολλά χρόνια, σε μια ομιλία του στον ΖΗΝΩΝΑ.

Νεαροί άνδρες και οι δυο μας, τότε.

Γοητευτικός στην απλή εμφάνισή του, ανεπιτήδευτος, με τα χρυσά γυαλιά του, το φουντωτό μαλλί του, κέρδιζε από την πρώτη ματιά την συμπάθεια.

Όταν άρχιζε την ομιλία του μ’ εκείνη τη ιδιάζουσα χροιά της φωνής του, η καλλιέπεια, η ευφράδεια, ο γλωσσικός πλούτος σε σαγήνευε ακούοντάς τον. Η σχέση μας ήταν απλή αλλά εγκάρδια. Εγώ τον γνώριζα ως ένα πνευματικό άνθρωπο κι εκείνος εμένα ως ένα Ιατρό.

Πριν από λίγα χρόνια, εξ αφορμής ενός ταπεινού κειμένου μου, που δημοσιεύτηκε στη ΦΩΝΗ, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα εκ μέρους του, με το οποίο  εκφραζότανε επαινετικά γι αυτό.

Έκτοτε η φιλική μας σχέση πιο στενή. Συχνά-πυκνά επικοινωνούσαμε τηλεφωνικά και αρκετές φορές τον επισκέφτηκα στο σπίτι του.

Σκληρή η ζωή τον λάβωσε με το να του αλλοιώσει την ομιλία του.

Παρ΄ όλα αυτά ο Γιώργος σθεναρός μαχητής δεν σταμάτησε να γράφει και να δημοσιεύει.

Παλαίμαχος δημοσιογράφος, πολυταξιδεμένος αφηγητής, δεξιοτέχνης σμιλευτής του προφορικού και γραπτού λόγου.

Υπήρξε ένας στιλβαδάμας της πνευματικής ζωής του Πειραιά και όχι μόνο.

Συγκλονισμένος από τον χαμό του ανεκτίμητου φίλου μου Γιώργου, καταθέτω στη μνήμη του αυτά τα ταπεινά μου λόγια.

Μανώλης Αρ. Χριστουλάκης

Ιατρός

Πειραιάς 10 Μαΐου 2019

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *