Ένα δενδρί

σιαφλάςΈνα δεντρί εφύτεψα μια μέρα

σαν μεγαλώσει για να δρέψω τους καρπούς του

κάθε πρωί για να του λέω καλημέρα

και να αντικρίζω τους ολόλευκους ανθούς του.

 

Ένα δεντρί που να στολίζει την αυλή μου

τον ίσκιο του να απολαμβάνω, την δροσιά του

να ξεκουράζω πια το γερασμένο το κορμί μου

το οξυγόνο να αναπνέω από το πυκνό το φύλλωμά του.

 

Το δέντρο ψήλωσε, θέριεψε, εγέμισε ο κήπος

άσπρους Ανθούς δεν έδωσε μα ούτε άλλο χρώμα

μόνο αγκάθια μακριά φαρμακερά και μυτερά

που όποιον επλησίαζε του τρύπαγαν το σώμα.

 

Μαύρους καρπούς γέμισε τούτο το δεντρί μια ημέρα

τέτοιους καρπούς δεν ξανά είδα στην ζωή μου

επήρα έναν και για πρώτη μου φορά να δοκιμάσω

χυμούς η γεύση να απολαύσει και το άρωμά του η ψυχή μου.

 

Όμως και ο καρπός του τελικά δεν είχε τίποτα να δώσει

Έτσι με κάποιον τρόπο σκέφτομαι αυτό να το τελειώσω

Τόσον αγώνα κόπους και θυσίες χρόνων να το μεγαλώσω

Και πρέπει τώρα με τα ίδια μου τα χέρια εγώ να το σκοτώσω.

 

Γεώργιος Β. Σιαφλάς

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *