ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ.ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

 

ΤΣΑΚΑΝΙΚΑ«Χαίροις της Ζακύνθου γόνος λαμπρός, πρόεδρος Αιγίνης και Στροφάδων μέγας φρουρός, χαίροις Εκκλησίας, φωστήρ νέος τρισμάκαρ, αρχιερέων κλέος, ώ Διονύσιε». (Μεγαλυνάριον).

Με πόσα εγκωμιαστικά λόγια, γεραίρει ο Υμνογράφος τον σημερινόν εορταζόμενον Άγιον, λαμπρός στο σώμα και λαμπρότερος στην ψυχήν, ο πατήρ ημών Διονύσιος, καταφρονήσας τας κοσμικάς ηδονάς, απολαμβάνει την αρχαίαν δόξαν  και αθανασίαν. Ο Κύριος τον εδόξασεν και ζώντα και μετά θάνατον.

Στις 17Δεκεμβρίου, εκάστου έτους, συνευφραίνονται, η Ζάκυνθος, οι Στροφάδες, και η Αίγινα, επί τη μνήμη του κοινού προστάτη τους, Αγίου Διονυσίου. Μία ημέρα φωτεινή, όχι από τον ήλιον, διότι διανύομεν περίοδον χειμώνα, με ουρανόν συννεφιασμένον, αλλά από φως θείον, που καταλαμπρύνει την Οικουμένην, ο Άγιος Διονύσιος.

Εγεννήθην το 1547, σε ένα χωρίον της Ζακύνθου, από την περιφανήν  οικογένειαν των Σιγούρων, οι οποίοι κατάγονταν από την Νορμανδίαν, αλλά ήλθαν στην Ιταλία και κατόπιν στην Ζάκυνθον, όπου και εγκαταστάθηκαν. Είχαν διακριθεί στους πολέμους κατά των Τούρκων και στην Ζάκυνθον απέκτησαν αριστοκρατικούς τίτλους ευγενείας.

Ο Διονύσιος έλαβεν ευρύτερες σπουδές, από θεοσεβείς και πεπαιδευμένους διδασκάλους. ‘Εμαθεν Αρχαία Ελληνικά, Ιταλικά και την Λατινικήν γλώσσαν. Μελέτησεν πολύ την Αγίαν Γραφήν και έγραφεν σχόλια ακόμη και στα έργα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Μετά τον θάνατον των γονέων του, σε ηλικία 21 ετών εγκατέλειψε τα επίγεια, εμόνασε στην βασιλικήν μονήν των Στροφάδων, η οποία εβρίσκετο, ακριβώς απέναντι από την Ζάκυνθον. Την περιουσίαν, που του άφησαν οι γονείς του, την έγραψεν στον αδελφόν του, για να την δώσει, ως προίκα στη αδελφήν του.

Στο μοναστήρι ζούσε ασκητικά. Ασχολήθηκε με το κήρυγμα του Θείου λόγου, την ανακούφισιν των πτωχών, την μελέτη των γραφών και τους βίους των Αγίων. Ήταν τόσον άξιος, αν και νέος ηξιώθην το αγγελικόν σχήμα των μοναχών και έλαβεν το όνομα Δανιήλ.

Αργότερα ιδών το φιλανθρωπικόν του έργον  ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Θεόφιλος τον έχρισεν Ιερέαν.

Το 1577 ήλθεν στην Αθήνα να βρει καράβι, να ταξιδέψει στα Ιεροσόλυμα. Ο τότε αρχιερέας των Αθηνών Νικάνορας, άκουσεν το λαμπρόν κήρυγμά του και μετά από πολλές παρακλήσεις τον έπεισεν να αναλάβει την χειρεύουσαν επισκοπήν της Αιγίνης. Με σύμφωνον γνώμην της Εκκλησίας της Κων/πόλεως, τον χειροτόνησεν Επίσκοπον και του έδωσεν το όνομα Διονύσιος, προς τιμήν του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.

Τα ποιμαντικά καθήκοντα του Επισκόπου, τα εκτελούσε ευσυνειδήτως. Ανεδείχθην άξιος ποιμένας, άριστος παιδαγωγός. «Έχαιρε μετά χαιρόντων, έκλαιεν μετά κλαιόντων». Κήρυττεν τις μεγάλες αλήθειες της Ορθοδοξίας, με τρόπον κατανοητόν, προς ωφέλειαν του λαού.

Η φήμη του είχε απλωθεί στα πλησιέστερα νησιά και πλήθη κόσμου  επισκεπτόταν, τον ταπεινόν και απλόν Ιεράρχην, για να πάρουν την ευλογίαν Του, να μιμηθούν την αποστολικήν του απλότητα.

Το 1579 ο Άγιος παραιτήθηκε από τον θρόνον της Αιγίνης και εγύρισεν πάλιν στην Ζακύνθον, φοβούμενος μήπως οι έπαινοι των ανθρώπων τον οδηγήσουν στην κενοδοξίαν.

Αποσύρθηκεν στην μονήν της Θεοτόκου της Αναφωνητρίας, ζώντας ασκητικόν βίον.

Παράδειγμα συγχωρητικότητος είναι το γεγονός,  ότι συνεχώρησεν τον φονιά του αδελφού του.

Ο Άγιος είχεν δύο αδέλφια τον Κωνσταντίνον και την Σιγούραν. Στα ιστορικά αρχεία της Βενετίας, αναφέρεται ότι υπήρχεν μίαν έχθρα μεταξύ των οικογενειών Μονδίνων και Σιγούρων και πολλάκις ήρχοντο σε σύγκρουσιν. Σε μίαν τέτοια σύγκρουσιν οι Μονδίνοι σκότωσαν τον μοναδικόν αδελφόν του, τον Κων/ντίνον. Ο φονιάς κυνηγημένος από τους συγγενείς και την Αστυνομίαν, καταφεύγει στην μονήν της Αναφωνήτριας. ζητώντας καταφύγιον, χωρίς να γνωρίζει ότι ο ηγούμενος ήτο αδελφός αυτού που εσκότωσεν. Ο Άγιος μιμούμενος την ανεξικακίαν του Δεσπότου Χριστού, όχι μόνον δεν τον τιμώρησεν, τον συνεχώρησεν, τον επροστάτευσεν, τον φυγάδευσεν  εις την Πελοπόννησον και απέτρεψεν ένα έγκλημα αντεκδικήσεως.

Τι έργον υπερφυές! Τι κατόρθωμα υπεράνθρωπον, να συγχωρήσει τον φονιά του αγαπημένου και μοναδικού του αδελφού. Και οι ουράνιοι Άγγελοι εξεπλάγησαν και ο Θεός, ως ανταμοβήν, τον επλούτησεν με το χάρισμα της θαυματουργίας και της διορατικότητος.

Ο Άγιος εκοιμήθην στις 17 Δεκεμβρίου 1622, σε ηλικίαν 75 ετών. Τον ενταφίασαν στον Ιερόν Ναόν Αγίου Γεωργίου Στροφάδων, εκεί όπου εκάρην μοναχός. Και η μεν γη έχει το σώμα του, ο ουρανός την ψυχήν του και ημείς στην καρδιά μας τον ένθεον βίον του.

Αγαπητοί μου Αναγνώστες, ας μελετούμε συχνά τους βίους των Αγίων, μας δείχνουν δρόμους σωτηρίας, αλλά και τρόπους αποφυγής της αμαρτίας.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΑΝΤΩΝ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

 

Μαρία Τσακανίκα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *