ΑΠΟ ΤΟ «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ» ΣΤΟ «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΓΑΠΗ»

τατσογλου

Γράφει η Μαρία Ν. Ταστσόγλου

«Ξανάριξε μια ματιά στην εφημερίδα: η Ινδοκίνα, η «Κοσμική Κίνησις», το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι «Μικρές Αγγελίες»…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή…, ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή καταστάσει…, ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός…

Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι του:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς

Ύστερα πρόσθεσε το όνομά του και τη διεύθυνσή του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ήθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπει οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο

Το απόσπασμα που παραθέσαμε είναι από το διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται ελπίς» που έγραψε το 1954.

Σήμερα εν έτει 2017 υπάρχει ένα άλλο αίτημα, επιτακτικότερο ίσως, αυτό της αγάπης. Αν εκείνο τον καιρό ζητούσαν ελπίδα, για να γίνει καλύτερος ο κόσμος, τώρα ζητάμε αγάπη για να μπορέσουμε να ζήσουμε στον κόσμο. Δεν είναι εύκολο να δώσεις και να πάρεις αγάπη, γι’ αυτό και ζητείται. Ο εγωισμός, το συμφέρον, η φιλαυτία και όλα τα πάθη που μας διακατέχουν δεν αφήνουν χώρο στην καρδιά μας για αγάπη. Το κυνήγι του κέρδους, ο ανταγωνισμός – τις περισσότερες φορές αθέμιτος – η υπερίσχυση του ενός πάνω στον άλλον κάθε άλλο παρά αγάπη συνιστούν. Οι αντιζηλίες, ο φθόνος για την επιτυχία του διπλανού μας, η κατωτερότητα που νιώθουμε, γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να καταγάγουμε μια νίκη, θολώνουν τα μάτια του νου και της ψυχής και γεμίζουν το είναι μας από τη μισαλλοδοξία  και την απαρέσκεια. Πού να χωρέσει πάλι η αγάπη;

Η κακή προαίρεση (πρόθεση για κάτι, διάθεση, γνώμη), η αδικία, ο ανεξέλεγκτος θυμός, η εξαπάτηση, η ασέβεια στο πρόσωπο και την περιουσία του άλλου είναι αποτελέσματα της έλλειψης αγάπης. Όταν κάποιος σε «περιμένει στη γωνία», για να σου ανταποδώσει την προσβολή ή το κακό – ίσως – που του έκανες, είναι έλλειψη αγάπης. Η φαρμακερή γλώσσα και το «κακό» μάτι δηλώνουν ανυπαρξία αγάπης. Όταν δεν θέλουμε να βρει καλό κι ο διπλανός μας, όταν δεν νοιαζόμαστε για τον πόνο του, την απελπισία του και το βάσανό του δείχνει τη φτώχεια μας στο αγαπητικό συναίσθημα, την ένδειά μας στη φιλική εκείνη διάθεση που μας ενώνει με τον κόσμο και μας κάνει μια οικογένεια με κοινά προβλήματα, κοινές λύπες και χαρές, κοινές ανάγκες, κοινή ευτυχία και δυστυχία.

Αν ζούσε σήμερα ο Αντώνης Σαμαράκης, ίσως να έγραφε: «Ζητείται αγάπη». Θα έστελνε το αίτημα όχι μόνο στις εφημερίδες, αλλά θα το έκανε μήνυμα σε όλα τα κινητά, σε όλα τα e-mail, τα skype και τα face book και θα το έστελνε σε ολόκληρο τον κόσμο, γιατί από ολόκληρο τον κόσμο λείπει η αγάπη.

Οι άνθρωποι έχουν αποξενωθεί και δεν αγαπούν ούτε τον εαυτό τους. Ναι, ναι, γιατί αν αγαπούσαν πραγματικά τον εαυτό τους, θα φρόντιζαν τη συμπεριφορά τους προς τους συνανθρώπους τους και αυτό θα τους οδηγούσε στην καλή προαίρεση προς αυτούς. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους, γι’ αυτό υποφέρουν. Μαίνεται το μίσος μέσα τους και αρρωσταίνουν. Βρίσκονται διαρκώς σε μια αγχωτική κατάσταση, δεν μπορούν να κοιμηθούν, δεν ησυχάζουν, γιατί σκέπτονται πώς θα εκδικηθούν.

Αν οι άνθρωποι είχαν αγάπη μέσα τους, θα ήξεραν πως η Θεία Δίκη «δουλεύει» καλύτερα από τον καθ’ ένα. Όχι ότι θα ζητούσαν από τη Θεία Δίκη την τιμωρία του άλλου, γιατί αυτό δεν είναι αγάπη. Απλώς, θα ζητούσαν από τον Θεό να συγχωρήσει αυτόν που τους έκανε το κακό και ο Θεός θα ’ξερε τι να κάνει. Οπότε, καταλήγουμε, ότι για να μπορούμε να αγαπάμε, πρέπει να έχουμε τον Θεό μέσα μας.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *