[«Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»

του Παναγιώτη Μητροπέτρου

Μητροπέτρος Πάνος Άλλη μία ανύπαρκτη φράση, που παρουσιάζεται ως χρησμός της Πυθίας!

  1. Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί επ’ εσχάτων ένα κείμενο, που αναφέρεται σε έναν ανύπαρκτο χρησμό της Πυθίας. Παραθέτουμε αυτολεξεί το εν λόγω κείμενο, που έχει ως τίτλο τον ψευτοχρησμό: «Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»

Όταν στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα ο πολύπειρος Αρκάδας στρατηγός Φιλοποίμην, είδε την διάθεση για εμπλοκή στα Ελληνικά πράγματα του Ρωμαίου υπάτου Φλαμινίκου, κατάλαβε πως οι Έλληνες βρισκόταν μπροστά σε τεράστιες περιπέτειες.

Ο Φιλοποίμην αποφάσισε τότε να συμβουλευθεί το Μαντείο των Δελφών για το μέλλον της Ελλάδος.

Η Πυθία έδωσε τον εξής χρησμό και ταυτόχρονα τον απόλυτο ορισμό της Ελλάδας, που εδώ και 22 αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο: «Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»

Η ιέρεια των Δελφών παρομοίασε, δηλαδή, την Ελλάδα με φουσκωμένο ασκί στο φουρτουνιασμένο πέλαγος, που κλυδωνίζεται μεν λόγω των κυμάτων, αλλά που δεν πρόκειται να βυθιστεί ποτέ!

  1. Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι κανένας δεν διερωτήθηκε, ποιος αρχαίος συγγραφέας αναφέρει αυτό το γεγονός. Εάν ερευνούσε ο ίδιος ή εάν ερωτούσε κάποιους γνώστες, θα μάθαινε ότι ούτε ο Πλούταρχος, που συνέγραψε τους παράλληλους βίους του Φιλοποίμενος και του Τίτου Φλαμινίνου, ούτε ο περιηγητής Παυσανίας, ούτε ο ιστορικός Πολύβιος Μεγαλοπολίτης, ούτε και κανένας άλλος αρχαίος συγγραφέας έγραψε το παραμικρό γι’ αυτό το «περιστατικό» ή μνημόνευσε τον υποτιθέμενο «χρησμό». Πρόκειται, λοιπόν, για ανύπαρκτο περιστατικό και για ανύπαρκτο χρησμό.
  2. Ο απατεώνας συντάκτης του κειμένου είναι αγράμματος και ύπουλος. Αυτό θα φανεί, εάν εξετάσουμε τον ανύπαρκτο χρησμό από συντακτική και νοηματική άποψη. Συγκεκριμένα:

α) Η μετοχή «κλυδωνιζόμενος» είναι υποθετική. Επομένως σχηματίζεται υποθετικός λόγος. Η απόδοση του υποθετικού αυτού λόγου θα έπρεπε να ήταν το ρήμα «βυθίζεται» και όχι η μετοχή «βυθιζόμενος». Αυτό το λάθος δεν θα το έκανε κανένας, που γνωρίζει στοιχειωδώς αρχαία ελληνικά.

β) Ο «χρησμός» αποτελεί μία πρόταση κρίσεως και στις προτάσεις κρίσεως η άρνηση είναι «ου» και όχι «μη». Επομένως ένας που γνωρίζει αρχαία ελληνικά θα χρησιμοποιούσε το επίρρημα «ουδεπώποτε» και όχι το επίρρημα «μηδεπώποτε», διότι το δεύτερο εκφράζει άρνηση σε πρόταση επιθυμίας (προστακτική, υποτακτική, ευχετική ευκτική).

γ) Το εγκλιτικό χρονικό μόριο «πω», που παρεμβάλλεται στην λέξη «μηδε-πώ-ποτε», σημαίνει «μέχρι στιγμής», «μέχρι τούδε» και επομένως αντιφάσκει με το υποτιθέμενο νόημα της φράσεως, που κατά τον αγράμματο συντάκτη ισχύει αιωνίως.

δ) Από άποψη νοήματος, ο ψευτοχρησμός αυτός πλήττει την ουσία του ελληνικού πολιτισμού και της Ελλάδος. Ας το διερευνήσουμε. Πότε ένας ασκός δεν βουλιάζει; Όταν ασφαλώς είναι φουσκωμένος και άδειος. Υπάρχει κάποιος Έλληνας που να χαίρεται, όταν η Ελλάδα παρομοιάζεται με άδειο και φουσκωμένο ασκό, που δεν βουλιάζει; Ασφαλώς ούτε και ένας άδειος τενεκές ούτε και ένα άδειο βαρέλι, ούτε και ένας φελλός βουλιάζει. Αλλά κανένας δεν θα ήθελε να παρομοιασθεί ο ίδιος ή η πατρίδα του με κανένα από αυτά τα αντικείμενα. Και όμως ο συντάκτης του κειμένου θεωρεί τον ψευτοχρησμό ως τον «απόλυτο ορισμό της Ελλάδας»!

  1. Ο Θουκυδίδης γράφει (1, 20, 3, 5-6): «ούτως αταλαίπωρος τοις πολλοίς η ζήτησις της αληθείας» [Τόσο απρόθυμοι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι να υποβάλλονται σε ταλαιπωρίες για την αναζήτηση της αλήθειας].

Πόσο δίκιο έχει! Ό,τι γράφεται στο διαδίκτυο, το χάβουν πολλοί από αφέλεια και ευπιστία, χωρίς να αναζητήσουν τις απαραίτητες πληροφορίες για τις πηγές προελεύσεώς του.

 

  1. Συμπέρασμα: Για ό,τι δεν ξέρουμε ρωτάμε πάντοτε τους ειδικούς. Και ειδικοί σε θέματα αρχαίων ελληνικών και ιστορίας είναι οι Φιλόλογοι, οι Αρχαιολόγοι και εν γένει οι Αρχαιογνώστες.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *