«ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΟΓΕΙΤΟΝΙΑ…»

λασπόνερα«…Το να πάμε στο σχολείο με βροχή ήταν μια περιπέτεια. Θυμάμαι την οδό Σπάρτης, χωματόδρομος τότε, που γινόταν Πηνειός. Για να την διασχίσουμε κάθετα έπρεπε να εντοπίσουμε τα μέρη που η στάθμη του νερού ήταν χαμηλότερη.

Πηδώντας από πέτρα σε πέτρα, με πλαστικό αδιάβροχο, γαλότσες και την σάκα στο χέρι, φτάναμε επί τέλους στο χωρίς θέρμανση σχολείο, με μουσκεμένες κάλτσες. Κι όταν το κρύο ήταν τσουχτερό τα δάχτυλα ποδιών και χεριών κοκκίνιζαν από τις χιονίστρες.

Τις βροχερές ημέρες το περπάτημα γινόταν δύσκολο. Σε κάθε βήμα το παπούτσι κολλούσε στην πηλώδη λάσπη σαν βεντούζα.

Μερικές φορές, αν τα κορδόνια δεν ήσαν σφιχτά δεμένα, το πόδι έβγαινε από το παπούτσι που παρέμενε πεισματικά κολλημένο στη λάσπη. Σε κάθε βήμα η λάσπη συσσωρευόταν στις σόλες και στα βάρδουλα βαραίνοντας τα παπούτσια….»

Άρης Γαβριηλίδης

Απόσπασμα από το βιβλίο του «Νοσταλγώντας τη δεκαετία του ’50-Η ζωή σε μια συνοικία του Πειραιά»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *