Γράμμα στην κόρη μου… και σε κάθε έφηβό μας!

 

γράμμα1Ξέρω μπορεί να μην τα καταλαβαίνεις όλα αυτά που γίνονται σήμερα, μετά ιδίως από την μεγάλη οικονομική κρίση, την κατήφεια, την ανασφάλεια των τελευταίων χρόνων….

… Ξέρω, θα έπρεπε να είσαι έξω, να βολτάρεις, να μιλάς με τους φίλους σου να κουτσομπολεύτε, να κοιτάτε το αύριο με τα τόσα ζωντανά μάτια σας, γιατί εσείς είστε το αύριο…. είστε το μέλλον μας!!!….

Να γελάτε αγάπη μου, γιατί μέσα από τα χαμόγελά σας εμείς οι μεγαλύτεροι θυμόμαστε, αναπολούμε, μπορούμε και ξαναονειρευόμαστε το αύριο…. Όσο είστε καλά εσείς και προοδεύετε, τόσο η ελπίδα μας φουντώνει….

Σε αγαπάω και καταλαβαίνω, ξέρω πως τώρα, θα έπρεπε να ζεις, να πετάς και να συνταξιδεύουμε βήμα βήμα στο μονοπάτι της ζωής….

Μπορεί ξαφνικά να μην αναγνωρίζεις τον κόσμο! Εσύ, και όλοι οι συνομήλικοί σου, έχετε ήδη πιεστεί και φορτιστεί με τόσα βάρη, προγράμματα, μαθήματα, υποχρεώσεις και ευθύνες, σε μία περίοδο της ζωής σας, που εσείς απλά θέλετε να αναπνεύσετε φρέσκο αέρα, να τρολάρετε φίλους και να γράφετε LOL σε κάθε ανάρτηση….

Να φωνάξετε θέλω ελευθερία, να πάτε κόντρα σε όλους και όλα…

Και πολύ καλά τα θέλετε όλα αυτά!!

Ξέρεις, κάποτε θέλαμε και εμείς να αλλάξουμε πολλά, να δούμε έναν άλλο κόσμο…. Τότε δεν μας καταλάβαιναν εκείνοι… οι πιο μεγάλοι!

Σου λένε μείνε μέσα γιατί είσαι μία «βόμβα» που μπορεί να προκαλέσεις κακό στις ευπαθείς ομάδες. Μπορεί να μην το καταλαβαίνεις αγάπη μου, ούτε εγώ όμως….!!! Θα έπρεπε να σας λέμε σε όλους εσάς, μείνετε μέσα γιατί είστε το αύριό μας, το φως μας.

Είστε εσείς που θα μας ανοίξετε νέους δρόμους, εσείς που με την ελευθερία του τρόπου σκέψης σαςθα δώσετε μία άλλη, δική σας ώθηση στον κόσμο! Μη σε τρομάζει που ακούς καμία φορά τις αμφιβολίες μας…. Είναι που, πολλές φορές εμείς οι μεγαλύτεροι νομίζουμε ότι φοβόμαστε τις αλλαγές… όμως κάποτε δεν τις φοβόμασταν… σαν και εσένα.

Καλείσαι ξαφνικά μικρό μου παιδί να μείνεις κλεισμένο, σχεδόν αποκλεισμένο σε μία τόσο υπέροχη ηλικία όπου όλα μέσα σου ανθίζουν, ακούς τη φύση με άλλους ήχους, βλέπεις τον κόσμο με τη δική σου ματιά… Δεν θα σου απαγορέψω να κάνεις ό,τι καταλαβαίνεις….

Δεν θέλω να επιβάλω ή να προσπαθήσω να επιβάλω κανένα μέτρο έξω και πέρα από την λογική σου… Θα σου πω όμως επειδή ξέρω και πιστεύω σε όλους εσάς, να δεις τον κόσμο με υπευθυνότητα.

Ξέρω ότι την διαθέτεις. Εσύ και όλοι οι συνομήλικοί σου… Έχετε στο DNA σας το τσαγανό, το φιλότιμο, την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό…

Να σκεφτείς σοβαρά ότι μία παγκόσμια πανδημία δεν μπορεί να είναι παιχνίδι… Να σεβαστείς τον εαυτό σου, τον φίλο σου, τους γνωστούς, όλους όσοι είναι γύρω σου… Να συζητήσεις με τους φίλους σου, εσείς, στη δική σας γλώσσα, ποια είναι τα δικά σας μέτρα που μπορείτε να πάρετε. Τον δικό σας σοβαρό τρόπο αντιμετώπισης.

Το μόνο που δεν θέλω είναι να φοβηθείς… Ούτε για μια στιγμή…. από την πρώτη στιγμή που είδα τα ματάκια σου να με κοιτάνε στο μαιευτήριο, ήθελα να μη φοβηθείς ποτέ τίποτε και κανέναν!

Ούτε εσύ ούτε κανένας από εσάς τους νέους… Όταν σε κρατούσα αγκαλιά, όταν σας κρατούσαμε όλους εσάς τους νέους αγκαλιά, νομίζαμε ότι θα μπορούσαμε να σας προστατεύουμε για πάντα… είχαμε όλοι υποσχεθεί μέσα μας να σας προστατεύουμε για πάντα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ο κόσμος που σε έφερα να μοιραστούμε, μπορεί ποτέ να σου προκαλούσε τέτοια ερωτηματικά!

Κανένας φόβος όμως, κανένας πανικός! Σεβασμός στην κρισιμότητα, υπεύθυνη σκέψη και σοβαρές κινήσεις. Από εσένα, από την φίλη σου, από τους γνωστούς σου και τους κολλητούς σου…

Δεν είναι μία απλή γρίπη όπως «θέλουμε» ως ευσεβή πόθο να την φανταζόμαστε… αν ακούς τέτοια πράγματα μην δίνεις σημασία… ο τρόμος των μεγάλων τους κάνει να εκλογικεύουν ή να υποτιμούν τις καταστάσεις…

Εσύ και όλοι εσείς σε αυτές τις ηλικίες, είσαστε ή μπορεί να είσαστε πιο ενημερωμένοι, πιο ευέλικτοι, πιο συνειδητοποιημένοι από πολλούς… Μην διστάζετε να επεμβαίνετε όποτε αυτό χρειαστεί… Θα δείτε καθημερινά πολλούς «μεγάλους» να κάνουν σαν «μωρά»…. Μάθετέ τους πως το καλύτερο πράγμα είναι η πράξη… όχι τα λόγια και το κήρυγμα που δεν εφαρμόζεται από αυτούς τους ίδιους…

Θα δείτε υπερβολές, θα ακούσετε αερολογίες, θα ζήσετε κάποιες αντιφάσεις, και εδώ θέλουμε την βοήθειά σας εμείς οι μεγάλοι… Θέλουμε και πρέπει όλοι μαζί, ψύχραιμα να παλέψουμε με το αόρατο, να στριμώξουμε το άπιαστο, να βλέπουμε το αύριο πιο καθαρό!

Όσο πιο σοβαρά το δούμε όλοι, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει ματάκια μου, και τότε… Τότε, θα μπορέσουμε να γυρίσουμε στην δική μας υπέροχη ρουτίνα, εγώ να σου γκρινιάζω για τα μαθήματα και εσύ χαμογελώντας να μου λες, όλα είναι under control daddy!

Αχ και να ήξερες πόσο θα ήθελα εγώ και όλοι οι μεγαλύτεροί σας να γυρίσουμε σε αυτές τις μικρές καθημερινές μας ρουτίνες που ίσως… δεν τις είχαμε εκτιμήσει σωστά! Τότε, θα τα έχουμε όλα under control… να είσαι σίγουρη!!

Ο κόσμος θα είναι πολύ πιο όμορφος κάποτε! Με πολύ αγάπη και τρυφερότητα, Ο μπαμπάς, η μαμά… οι γονείς όλου του κόσμου στα παιδάκια τους!

Πέτρος Β. Περιμένης

One comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *