ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Β΄ ΣΤΑΣΗΣ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

ZAIRETISMOIΗ Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου αποτελείται από τον κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου και από τον Ακάθιστον Ύμνον, ο οποίος είναι γνωστός ως «Χαιρετισμοί» από την λέξη «Χαίρε», την οποίαν συναντούμε 144 φορές στους 72 στίχους.

Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι Κοντάκιον (δηλ. υμνογραφική σύνθεση, η οποία έχει προοίμιο (πρόλογο) και Οίκους (στροφές). Σχηματίζει αλφαβητική ακροστιχίδα, δηλ κάθε Οίκος από τους 24, αρχίζει με ένα γράμμα της αλφαβήτου και μάλιστα με αλφαβητική σειρά, π.χ. ο πρώτος Οίκος με το Α, ο δεύτερος με το Β και ούτω καθεξής. Από τους 24 Οίκους, οι 12 αναφέρονται στον Κύριο, είναι σύντομοι και τελειώνουν με το εφύμνιο (είναι η τελευταία φράση) «Αλληλούια», που σημαίνει «Αινείτε τον Θεόν» και οι υπόλοιποι 12, είναι εκτενείς, αναφέρονται στην Παναγία και τελειώνουν με το εφύμνιο «Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε». Τα εφύμνια τα επαναλαμβάνουν οι ψάλτες. Το σύνολο των στίχων, που ακούγονται, αποτελούν μια υπέροχη ποιητική δημιουργία της οποίας δημιουργός, μάλλον είναι ο μεγάλος βυζαντινός υμνογράφος Ρωμανός ο Μελωδός.

Ο Κανόνας του Ακαθίστου Ύμνου, είναι μακρός ύμνος, αποτελούμενος από εννέα ωδές. Το πρώτο τροπάριο κάθε ωδής, λέγεται ειρμός (εκ του είρω, που σημαίνει σύρω) ώστε τα υπόλοιπα τροπάρια να ακολουθούν μουσικά το πρώτο. Οι ωδές των Χαιρετισμών είναι: α) Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος, γ) Τους σους υμνολόγους, δ) Ο καθήμενος εν δόξη, ε) Εξέστη τα σύμπαντα στ} Την θείαν ταύτην και πάντιμον, ζ) Ουκ ελάτρευσαν, η) Παίδας ευαγείς, θ) Άπας γηγενής. (Στο επόμενο φύλλο θα αναλυθούν οι ωδές.)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ Β΄ΣΤΑΣΗΣ

Η β΄ Στάση αρχίζει με το γράμμα Η και τελειώνει στο γράμμα Μ. Στο (Η) Ο Χριστός γεννιέται και οι ποιμένες ακούγοντας τον ύμνο των αγγέλων, πηγαίνουν να τον προσκυνήσουν. Ο Κύριος όμως δεν εφανερώθη ως μέγας και δυνατός, αλλά αδύνατος και ταπεινός, ως αρνίον, «άμωμον» προοριζομενον για θυσία. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι οι θυσιαζόμενοι αμνοί ήταν άμωμοι (αγνοί, καθαροί). (Θ) Όταν οι μάγοι είδαν τον αστέρα, τον ακολούθησαν, για να εύρουν τον (νεογέννητον) ισχυρόν βασιλέα, ως βρέφος, Αυτόν που είναι άφθαστος. Γέμισαν χαρά και είπαν «Αινείτε Αυτόν» (Ι) Οι μάγοι, οι οποίοι ήταν απόγονοι των Χαλδαίων, είδαν τον Χριστό, ο οποίος είχε πλάσει τους ανθρώπους στα χέρια της Παναγίας, εθαύμασαν και έσπευσαν να εκδηλώσουν την λατρεία τους (Κ).

Οι μάγοι επιστρέφοντες στην πατρίδα τους έγιναν κήρυκες του αληθινού Θεού και άφησαν τον Ηρώδη στο παραμιλητό του. (Λ) Ο Ιωσήφ και η Παναγία πήραν τον Ιησού και έφυγαν για την Αίγυπτο, για να γλυτώσουν το Θείο Βρέφος από την μανία του Ηρώδη. Έλαμψε και εκεί το φως της αλήθειας και συνετρίβησαν τα είδωλα. Στον τελευταίο Οίκο (Μ) Ο Συμεών υπέργηρος πια, ζούσε με την λαχτάρα του ερχομού του Μεσσία. Η ευλάβειά του προσείλκυσε την χάρη του Θεού και το Άγιο Πνεύμα του έδωσε την συγκινητική υπόσχεση, ότι θα κρατήσει στα χέρια του, πριν πεθάνει, τον Χριστό. Η υπόσχεση εκπληρώθηκε και ο Συμεών ζητά απόλυση; «Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα». Αλληλούια Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕΘ΄ ΗΜΩΝ.

Μαρία Τσακανίκα

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *