«Δούλος των δούλων του Θεού, ο Χριστόδουλος» Ομιλία στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

ΧριστόδουλοςΟμιλία με θέμα: «Ο δούλος των δούλων του Θεού, ο Χριστόδουλος», πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Κατερίνας, κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου.

Της ομιλίας, που δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο τη Βηματάρισσα.

Η ομιλία ήταν μία κατάθεση ψυχής, αφού ήταν αφιερωμένη στην προσωπικότητα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου, του οποίου ο π. Διονύσιος υπήρξε στενός συνεργάτης ήδη από τον Βόλο, αλλά και τα πρώτα 3 χρόνια της αρχιεπισκοπικής του αναδείξεως.

Όπως μάλιστα σημείωσε, συγκατοικούσαν στο οίκημα της Αρχιεπισκοπής και ως εκ τούτου, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος, ότι το ωράριο τους ξεκινούσε κάθε ημέρα στις 6 το πρωί, για να ολοκληρωθεί στις 3 τα ξημερώματα.

«Εργαζόταν νυχθημερόν για την δόξα του Θεού, την εύκλεια της Εκκλησίας και για να υπηρετεί με περισσή φροντίδα όλους. Ότι έκανε δεν ήταν για την προσωπική του προβολή και ανάδειξη. Άλλωστε τι ανώτερο να γίνει. Από τα επίγεια αξιώματα είχε φθάσει στο πιο υψηλό και τελευταίο, έγινε Αρχιεπίσκοπος.

Και του άρεσε αυτό, όχι για να καμαρώνει στον θρόνο, αλλά για να κάνει χειροπιαστά τα όνειρα, τα σχέδια, τα προγράμματα, τους οραματισμούς, όσα άξια είχε στην καρδιά του για την Εκκλησία της Ελλάδος που τόσο αγάπησε.»

Λάτρευε τόσο πολύ τον Χριστό, συνέχισε ο π. Διονύσιος, και αγαπούσε τόσο πολύ την Ελλάδα, που ούτε όταν βρισκόταν στο Μαϊάμι για την αντιμετώπιση της ασθένειας του, δεν μπορούσε να μείνει, γιατί τον «έτρωγε» η νοσταλγία της πατρίδας.

Με τα έργα του έβλεπε προς τα άνω. Σκοπός, στόχος και νόημα της ζωής του, ήταν η κοινωνία των αγίων στον παράδεισο. Λιμοκτονούσε, όπως είπε χαρακτηριστικά, από πείνα και δίψα, για να μην χάσει αλλά για να γευθεί τον παράδεισο. Και δεν ήθελε να πάει μόνος, αλλά να μην στερηθεί κανείς την αιώνια ζωή.

Γι’ αυτό δεν τον ένοιαζε να εργάζεται για επίδειξη, αλλά είχε διάθεση αγωνιστική για ανάδειξη της Εκκλησίας της Ελλάδος και των Ελλήνων. Δεν κοπιούσε για να φτιάξει την εικόνα του, αλλά για να διακονήσει την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο.

Ο Χριστόδουλος συνέτρεχε στις ανάγκες των παιδιών. Και τα παιδιά παρέμειναν φίλοι του, μέχρι τέλους. Γι’ αυτό δεν αισθάνθηκε μόνος, όταν όλοι οι άλλοι τον εγκατέλειψαν και τον πρόδωσαν. Μπορούσε να είναι φίλος γνήσιος, γιατί ήταν φίλος Χριστού και φίλος των φίλων του Θεού.

Ράπιζε την αδικία, χαστούκιζε το χουζούρι των απογόνων, μιλώντας για τα κλέη των προγόνων. Χαστούκιζε και τους εχθρούς για να τους κάνει φίλους.

«Τη φετινή χρονιά, με την επιδημία, και όχι πανδημία, του κορονοϊού, πως να μην αναφωνήσουμε «Που είσαι Χριστόδουλε;». Ο Χριστόδουλος μας δεν θα επέτρεπε να κλείσουν οι Εκκλησίες μας και να σιγήσουν τα θυσιαστήρια.

Και τις Εκκλησίες θα κρατούσε ανοιχτές και τα θυσιαστήρια θα εξέπεμπαν την χάρη των αγίων μυστηρίων. Αλλά και θα έβρισκε τρόπους να ληφθούν παράλληλα, τα κατάλληλα μέτρα. Θα είχε και προτάσεις και αντιδράσεις και αντιστάσεις. Δεν θα επέτρεπε την εμφύλια σύρραξη μεταξύ πιστών κληρικών και λαϊκών και σε ριψάσπιδες και επιλήσμονες και προδότες.»

Σταμάτης Μιχαλακόπουλος

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *