Ελεύθερη άποψη ΑΓΡΙΕΣ ΚΟΛΟΧΤΥΠΕΣ….

ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ ΜΑΡΙΑΈνα συγκλονιστικό μυθιστόρημα σε εβδομαδιαίες συνέχειες…

Μια προσφορά της αθεράπευτης ιατρού ψυχών και σωμάτων Μαρίας Μπουκουβάλα στους αναγνώστες της:

ΦΩΝΗΣ των ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ!

 

“Τρεις κολοχτύπες ζούσανε στα βράχια αγαπημένες!

Τρεις ήταν, πεντανόστιμες, θαλασσινές, θρεμμένες!

Είχαν ξεφύγει πάμπολλες, φορές από τις τράτες,

τα δίχτυα και τις καλαμιές, που ρίχναν απ’ τις βάρκες,

σαν ψάχναν νάβρουν αστακούς, οι στιβαροί ψαράδες!

Να γίνουν αναλώσιμοι, για σικ μακαρονάδες….

Οίμοι! Ωιμέ και Ουαί…..”

Μεγάλη αδελφή, κουμάντο και κορώνα του βράχου, ήταν η τροφαντή Μπλαβιάρω, γαλάζια σαν την Κυανή Ακτή θα λέγαμε… Για τούτο από “Μπλε”, τη φώναζαν Μπλαβιάρω, όπως τη γιαγιά της την αρχόντισσα της πάπιας… Τη μεσαία, την καταπράσινη, που ολημερίς χόρευε για ΑΛΛΑΓΗ, όλο νάζι στα κύματα, την λέγαν Νίτσα από το Πρασινίτσα… Η μικρή, σαν πιο έξαλλη, ντυνόταν φωτιά στα κόκκινα και την φώναζαν Κνίτσα,, από το Κοκκινίτσα, μην την μπερδέψουν με τη Νίτσα -Πρασινίτσα η τη μακρινή ξαδέλφη τους την άλλη Νίτσα, από το Μπιπ@α-νίτσα, με την οποίαν αι ηθικαί κολοχτύπαι, διατηρούσαν τυπικές σχέσεις, κρατώντας κάποια επιφανειακά προσχήματα….

Αι τρεις αδελφαί- κολοχτύπαι, αποφάσισαν να κυριαρχήσουν στον υπόκοσμο του θαλάσσιου βυθού, με την ίδρυση τριών ισχυρών κομματικών μηχανισμών, απευθυνόμενων αποκλειστικά σε ψαρούκλες, ψάρακες και μαρίδες, στην εύκολη λεία, προς αντιπαραγωγικό, οπισθογεμή, φορομπηχτικό, εθνοβυθολογικό εν τέλει, θάνατο. Βεβαίως, είναι γεγονός, ότι στον μάταιο τούτο κόσμο, της στέρεας γης, αέρος και θαλασσών, “το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό”. Οι κολοχτύπες όμως, θέλησαν να επιβάλουν τάχαμου, δημοκρατική τάξη και κυρίως ασφάλεια στο θαλάσσιο βασίλειο. Τουλάχιστον έτσι δήλωσαν στους ψάρακλες, που τις πίστεψαν και η ζωή συνεχίστηκε, ενώ αντί πλαγκτόν, στο πολιτικό ιχθυοτροφείο, ψαρούκλες και λοιπά, μαλάκια, οστρακοειδή και μη, χόρταιναν σικέ δημοκρατία, όπου μονάχα οι κολοχτύπες έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, ενώ οι υπάκουοι υπήκοοι, απλά κοπανούσαν χάμω το πρώτο συνθετικό της “κολο-χτύπας” τους, από πείνα, απελπισία και νομιμοφανείς κλοπές του βυθού, που οδηγούσαν στα δίχτυα, τα παραγάδια κι αλίμονο κάποιες φορές στη δυναμίτιδα κάποιων ασυνείδητων αλιέων της άλλης όχθης του ωκεανού…

Διοργάνωναν λοιπόν εκλογές, ώστε να ψηφίζουν όλοι, ψάρια, καλαμάρια, χταπόδια, μαλάκια, μύδια, χτένια, στρείδια, όστρακα, μέδουσες, λυθρίνια, μπακαλιάροι, μαρίδες, παλαμίδες, όλη η χαρά του ψαρά, μέσα στο εκλογικό σώμα… Όλοι ονομάστηκαν κυρίαρχος λαός, με προορισμό, το τηγάνι, θα έλεγε κάποιος πονηρότερος, πριν τον καταπιεί καρχαρίας…

Σε ένα κομμάτι φύκι, έγραφαν την προτίμηση τους, ενώ στρατευμένα καλαμάρια και σουπιές, πρόσφεραν άφθονο μελάνι, στα εκλογικά κέντρα. Χρηματοδότες των Εκλογών, όπως είναι φυσικό, ήταν τα κήτη, όπως φάλαινες, αλλά και καρχαρίες, που έτρεξαν πρώτοι και καλύτεροι να παραστήσουν τους χορηγούς, ενώ τα δελφίνια απαξίωσαν τη διαδικασία και συντάχθηκαν απρόθυμα με τους ψηφοφόρους. Άλλωστε ολίγοι γνωρίζουν, ότι τα δελφίνια κατοικούν και φυλάσσουν αρχαία ναυάγια, οπότε δεν πολυασχολούνται με κοινά και κοινές κολοχτύπες.

Ως δημόσιοι υπάλληλοι, διορίστηκαν κάτι αχινοί, αστερίες και τσούχτρες, οι τελευταίες μάλιστα ασκούσαν κάποιο σικέ ελεγκτικό έργο, παρά τις δυσκολίες, που δημιουργούσε το μελάνι, που έχυναν κατά λάθος κι εξεπίτηδες οι πενταπόνηρες σηπίες οι μελανηφόρες, προκειμένου να φαγωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο πλαγκτόν, που στην περίπτωση μας, ήταν είδος δημόσιου χρήματος…

Τα αποτελέσματα των Εκλογών, εναλλάσσονταν, μεταξύ πράσινης και γαλάζιας κολοχτύπας, με την κόκκινη, να κρατά τα μπόσκα, κοινώς να φωνάζει-για να φωνάζει, να διαμαρτύρεται- για να διαμαρτύρεται, να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, να διοργανώνει απεργίες και πορείες ώστε να φαίνεται στα ψάρια η ισχύς του πολιτικού συστήματος της τριπλής κολοχτύπας και να διατηρεί για δεκαετίες το ίδιο χαμηλό ποσοστό, γιατί γνώριζε ότι αν κυβερνούσε, θα έχανε το ωραίο πορφυρό haute couture στυλ της… Η κόκκινη κολοχτύπα, λειτουργούσε όπως παραδείγματος χάριν ένας κόκκινος φιόγκος, χρησιμοποιείται ως αξεσουάρ, για να ομορφύνει ένα ασπρόμαυρο ταγιεράκι, που χωρίς αυτό, θα απέπνεε πλήξη κι ασχήμια… Σατανικό, αλλά αποτελεσματικό, σε μια εναλλασσόμενη τριαρχία – μοναρχία – ολιγαρχία-τυραννία, που καταλήγει σε λαϊκή ομαδική τύφλωση.

Στην πρώτη Κυβέρνηση των αδελφών Κολοχτύπα, διορίστηκε υπερ-Υπουργός εσωτερικών, αγροτικού βυθού, υγείας εργασίας και δημοσίων έργων, ο μπλαβής Οχταπόδης… Τα πολλά πλοκάμια του, θεωρήθηκαν εξαιρετικά χρήσιμα στο κυβερνητικό σχήμα… Τα ψάρια επαναστάτησαν βεβαίως αλλά μάταια, δεδομένου, ότι δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν ή έστω να παρεισφρήσουν στο πολιτικό σύστημα. Που να προλάβεις οκτώ χέρια, που “τάπιαναν” ταυτόχρονα. Από την άλλη μεριά, ο λαός- ψάρακλας πεινούσε και παρά τις θέσεις στο δημόσιο, οι Τράπεζες -Τσαπαρί, που διαχειρίζονταν το πλαγκτόν, αποφάσισαν να χρησιμοποιούν πλαστικές κάρτες για κάθε συναλλαγή, ενώ ως και τα οστρακοειδή αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα όστρακα-κατοικίες τους και εντελώς ακάλυπτα να καταβροχθίζονται από μεγάλα ψάρια…

Παρά το χάος, που επικράτησε, οι κολοχτύπες έτριβαν τα χέρια τους. Οι φάλαινες επίσης. Τι κι αν οι κάτοικοι του βυθού, προσπαθούσαν να πληρωθούν για τις υπηρεσίες τους, από τον Υπουργό Οχταπόδη, που -μεταξύ μας- την είχε εντελώς ψωνίσει έχοντας μεθύσει από εξουσία και πλαγκτόν, που λίμναζε στις εξωχώριες καταθέσεις του ιδίου αλλά και των συνεργατών του. Κάτι κοκκαλιάρηδες μπακαλιάροι, μαζί με αρκετούς γύλους, εμφανίζονταν ως “μπροστινοί” σε εκατοντάδες εταιρείες. Τι κι αν περίμεναν τα χταποδάκια τον πατέρα στο σπίτι… Την ίδια στιγμή, ο άστοργος σαλιάριζε με τις κολοχτύπες στο υπουργείο της διαφθοράς, φορώντας στη μέση πολλές φορές, μονάχα ένα σεντόνι… Εξ αιτίας του Χταπόδη μάλιστα, γράφτηκε το λαϊκό άσμα “ στου γιαλού τα βοτσαλάκια κάθονται δυο καβουράκια” αλλά στη λογοκρισία, άλλαξαν τα λόγια για ξεκάρφωμα… Για χταποδάκια επρόκειτο και ο άσωτος, περί του οποίου το άσμα, δεν υπήρξε (ουδεμία και ουδεπώπωτε) καβουρίνα. Αυτό, σας το αποκαλύπτουμε αποκλειστικά στη στήλη μας, δεδομένου ότι τα αρχεία της εποχής εκείνης, αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα. Το φάκελο βέβαια της Κύπρου ακόμα τον περιμένουμε, αλλά αρκεστείτε στα καβούρια επί του παρόντος και μην αδημονείτε ματαίως…

Τέσσερα χρόνια και βάλε λοιπόν, περίμενε ο χρεωκοπημένος λαός, να πάρει στο χέρι, συγνώμη πλοκάμι και πτερύγιο ήθελα να πω, δουλεμένη σύνταξη! Εξουθενωμένοι από εργασία πολλών θαλάσσιων ετών, αστακοί, καραβίδες, γαρίδες, αστερίες και κολιοί, επιβίωναν τρώγοντας από τα σκουπίδια, που πετούσαν αναίσθητοι άνθρωποι στο βυθό και τις φιλανθρωπίες κάποιων, προκειμένου να εκπίπτουν από την εφορία του βυθού!

“Θέλουμε τους μισθούς μας! Απαιτούμε τα δεδουλευμένα μας! Έχουμε ανάγκη τις συντάξεις μας! Δεν έχουμε υδρονοσοκομεία!…» και τόσα άλλα, ακούγονταν στις διαμαρτυρίες των θαλασσινών υπηκόων! Αλλά αντί άλλης απαντήσεως, οι φάλαινες μοίρασαν το Αιγαίο με τις φώκιες  και δεν έβγαλαν άχνα.

“Φταίει η κλιματική αλλαγή!” αποκρινόταν το Χταπόδι, ενώ οι Κολοχτύπες έγνεφαν καταφατικά με σοβαροφανές ύφος! “Φταίει η παγκόσμια οικονομική κρίση!”… “Μήπως και η τρύπα του όζοντος”… ”Οι πλαστικές σακούλες! “….” Η δίαιτα με γλουτένη…”, ” Η μαρίδα, που φοροδιαφεύγει”, φώναξε τέλος ξαναμμένη μια φάλαινα, αφού κατάπιε το καταπέτασμα.

“Τσου.. Τσου.. τσου….Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!“, μουρμούρισε η πράσινη Κολοχτύπα, για να συμπληρώσει μετά από λίγο, ότι “μαζί τα φάγαμε στην αλλαγή του χρόνου”, ενώ η κόκκινη Κολοχτύπα, διαμαρτυρόταν απαιτώντας συγκυβέρνηση. Λες και τόσα χρόνια, ζούσε σε ωκεανό άλλου πλανήτη .

Η γαλάζια Κολοχτύπα, που είχε πάρει το μισό ωκεανό, φίφτυ-φίφτυ με την πράσινη, αναστενάζοντας δήλωσε ότι θα ζητούσαν, όλες μαζί δάνειο από τη Μεγάλη Σκορπίνα του Διεθνούς Θαλάσσιου Ταμείου, με εξοντωτικούς όρους. Ωστόσο η διαφθορά, ήταν τόσο μεγάλη, που κι ο Θεός να κατέβαινε κάτω, να βάλει τάξη στον Ωκεανό, η έστω στο Αιγαίο, δεν υπήρχε περίπτωση να τα καταφέρει.

“Πάρε μεζέ! Μόλις κατάπια το φυκάγκρα μου“, φώναξε ο Οχταπόδης, με πρόστυχη αναίδεια, στη γραμματέα του, δεσποινίδα Πίνα Μυδοπίλαφου- Τσούζη, πετώντας χάμω το σεντόνι κι αποκαλύπτοντας τις μπλε βεντούζες του, σε όλο τους το μεγαλείο! Ο κόσμος χανόταν κι ο μεζές χτενιζόταν με δανεική τσατσάρα…

“Μα σας περιμένουν έξω κάτι απλήρωτοι, υπάλληλοι, συμβασιούχοι, μύδια, στρείδια και καθαρίστριες -καλαμαράκια. Μισό πέλαγος έχουν σκουπίσει με τα ποδάρια τους υπουργέ μου….”, σφύριξε ναζιάρικα η Πίνα στο αυτάκι του  χυδαίου Χταπόδη, που την είχε ήδη σφίξει λαίμαργα και με τα οκτώ ποδάρια του.

“Να σας θυμίσω ότι, σε λίγο έχετε ραντεβού με το Σύλλογο Δανειοληπτών…” ψέλλισε η πονηρή για να ξεφύγει από του γέρου τα παιχνίδια, που όπως αναφέρεται σε άσμα, είναι σα νερόβραστα κρομμύδια…

“Σήμερα δίνουν ελέγχους στο Κολλέγιο, που φοιτούν τα χταποδάκια σας…”, ψιθύρισε η Πίνα, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να γλιτώσει από τον ώριμο χταποδοκεφτέ, δεδομένου ότι προτιμούσε γαρίδες σαγανάκι από  ξιδάτο ορεξάτο πάππουλα… Άλλωστε πεθερά του Χταπόδη, ήταν η Κόκκινη Κολοχτύπα, που δεν επέτρεπε εκτροπές και αμαρτίες στον πέμπτο σύζυγο της θυγατέρας της, κυρίας Κουτσομούρας τέως Σαφρίδη, τέως συζύγου Λαλάκη, Πεσκαντρίτσα, Shellfish και Λαβράκη… Έτσι ο Χταπόδης, μάζεψε το σεντόνι και έτρεξε στο Κολιοκολλέγιο Fish and Chips, με σπουδή και σοβαρό ύφος…

Διότι κάθε υποκριτικώς ευσεβές μαλάκιο, διέπεται από αντίστοιχη τάξη και ηθική… Τουλάχιστον για στοιχειώδη “μόστρα”… Όπως ουδείς τενεκές, κάνει καριέρα ξεγάνωτος, η όπως η γυναίκα του Καίσαρα κι αν δεν είναι -πρέπει να φαίνεται τίμια… Αυτά και λοιπά  καταναγκαστικά, που σκέφτηκε φευγαλέα, έκαναν τον “οικογενειάρχη” Χταπόδη, να φορέσει βιαστικά το καπέλο του και απειλώντας σοφέρ και ιππόκαμπους, που έσερναν το όχημα του, να τρέξει προς το ευαγές εκπαιδευτικό ίδρυμα, όπου φυσικά δεν φοιτούν τέκνα χρεωκοπημένων και λοιποί πτωχοί, πριν τον πιάσει η πεθερά κλέπτοντα οπώρας, στην περίπτωση μας φύκια, πεταλίδες κι  αχινούς με την λάσπιλη κι αμόλυντη δεσποινίδα Πιπίνα… Άλλωστε σε ουδεμία περίπτωση, μπορούσε να επικαλεστεί το συζυγικό πασούμι, που έτρωγε ολημερίς κι ολονυχτίς κατακέφαλα,  ως δικαιολογία για τυχόν ολισθήματα του…

Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *