Ελεύθερη Άποψη..ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ ΜΑΡΙΑΗ Κοίμησις της Θεοτόκου, από τις σπουδαιότερες εορτές της χριστιανοσύνης, ταυτίζεται με την κορύφωση του θέρους, για τους περισσότερους όμως, με την αργία των διακοπών και τη θερινή ραστώνη.

Σύμφωνα με την παράδοση, μετά το σωματικό θάνατο, η Παναγία ανελήφθη στους ουρανούς ψυχή και σώματι. Τάφος της Θεομήτορος, δεν υπάρχει σε κανένα μέρος του κόσμου.

Αλλά, ποιό θα ήταν σήμερα, το μήνυμα της μεγάλης αυτής θρησκευτικής εορτής, που αναφέρεται στη λήξη της επίγειας ζωής, μιας γυναίκας, που άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας;

Πως αντέδρασε η Παναγία, σε κάθε στιγμή της πορείας της; Ποιες οι διαφορές αλλά και ομοιότητες του τότε κοινωνικού περίγυρου και πόσο γενναία, θεοσεβής, ηθική, αγνή και μεγαλειώδης υπήρξε σε όλη της διάρκεια του βίου της;

Είναι η Παναγία μας, νεκρό γράμμα; Είναι μήπως η αποστεωμένη αυστηρή φιγούρα των εκκλησιαστικών εικονογραφήσεων και των ιερών εικόνων; Μήπως αντίθετα μοιάζει με τις ροδαλές αιθέριες απεικονίσεις του Ραφαήλ, ή την  Πιετά του Μικελάντζελο; Τι σηματοδοτεί η παρουσία της στα Ιερά Βιβλία και ποιος ο απόηχος κατά τις δυσχερείς ηθικά ημέρες, που επιβιώνουμε;

Υπάρχει δυστυχώς η αντίληψη, ότι οι Άγιοι, υπήρξαν χλωμά, αναιμικά, εξωπραγματικά πρόσωπα, που υπέκυψαν καρτερικά στο μαρτύριο τους, ομολογώντας την πίστη τους. Ότι συνετρίβησαν σωματικά από την εξουσία της εποχής τους. Ότι ουσιαστικά, δεν διέθεταν υλική ισχύ, ώστε να κερδίσουν και τον μάταιο τούτο βίο και την προσήλωση τους στο πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού.

Δεν ήσαν όμως τόσο απλοϊκές οι συνθήκες. Κάθε εποχή, παρουσιάζει παρόμοιους προβληματισμούς και δυσχερείς επιλογές. Ο αρχαιοελληνικός μύθος περί Αρετής και Κακίας, που καλείτο ο ημίθεος Ηρακλής να επιλέξει, είναι πανανθρώπινος και στο πέρασμα του χρόνου, ανίκητος.

Η Θεοτόκος, συμβολίζει την απέραντη επιλογή της αρετής και της αγνότητας. Λίγοι θα τολμούσαν να επιλέξουν τον τρόπο ζωής της. Τα ιερά κείμενα, αναδεικνύουν το μεγαλείο της θεϊκής σύλληψης αλλά λίγοι εμβαθύνουν, στους αμέτρητους κινδύνους, που αψήφησε η Θεοτόκος, όταν ανύπαντρη ούσα, είχε στα σπλάχνα της τον Θεάνθρωπο. Η Παναγία συμβολίζει την απέραντη μητρική αγάπη σε συνδυασμό με την εμπιστοσύνη και υποταγή στη θεία βούληση. Νέα κοπέλα, έφερε στον κόσμο Εκείνον, που νίκησε το θάνατο. Αλλά, δεν υπήρξε ρόδινη, η επίγεια ζωή της, αλλά διαρκής εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Η κορύφωση του δράματος, με το Σταυρικό θάνατο του μονογενούς Υιού της, η Ανάσταση και Ανάληψή Του, δεν υπήρξαν απλά γεγονότα, αλλά τεράστιες δυσκολίες και νίκες του Κακού. Αλλά τι θα σκεπτόταν η Παρθένος Μαρία, για τις δικές μας επιλογές, τις αμβλώσεις, την μητρότητα, που κατάντησε πάρεργο, τα παιδιά, που στερούνται τη μητρική στοργή μεγαλώνοντας σε “πάρκινγκ νεοσσών”, τις νέες και τους νέους, που συλλέγουν “προσόντα” ώστε να επιτύχουν επαγγελματικά και οικονομικά, τους κυρίους, που οδηγούν την σύντροφο η ακόμα χειρότερα τη σύζυγο σε διακοπή “ανεπιθύμητης κύησης”; Τι θα σκεπτόταν για το Κράτος, που ως ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων αυτών, θεωρεί τα παιδιά τεκμήρια κι ευλογεί την έκτρωση και την διάλυση της οικογένειας με κάθε θεσμικό μέτρο;

Μήπως κι Εκείνη δεν κινδύνευσε, όταν ανύπαντρη ούσα, ο Ιωσήφ, σκεπτόταν “κρυφίως απολύσαι αυτήν;”. Η Παναγία, δεν είναι νεκρή τοιχογραφία, ούτε εκκλησιαστική επινόηση. Υπήρξε στη γη, ένας γενναίος μαχητής, που εμπιστεύτηκε τη θεία βούληση και μόνον αυτή.

Η Παναγία προστατεύει ΚΑΙ το αγέννητο παιδί. Κυρίως αυτό. Και στέλνει διαχρονικά το μήνυμα, ότι η εμπιστοσύνη στο έργο του Θεού, πρέπει να είναι στέρεη κι αδιαφιλονίκητη.

Είσαι η μάνα, ή πατέρας, ο σύντροφος, η πεθερά, ο πεθερός, η φίλη, ο φίλος, που πρέπει να αντιληφθείς, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα, από το φόνο ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος, που απλά, δεν μπορεί να εκφράσει τα δικαιώματά του.

…..”Ενώ έκανα προσευχή βλέπω τον Κύριο να βαδίζει επάνω σε μια θάλασσα και πίσω του ακολουθούσαν οι μαθητές Του…

Έσκυψε ο Κύριος και πήρε κάτι που επέπλεε στη θάλασσα! Ήταν ένα μωρό από έκτρωση ενός νεαρού ζευγαριού! Το πήρε ο Κύριος με τα δυό του χέρια, γύρισε προς τους μαθητές του, το σήκωσε ψηλά και είπε με παράπονο: «Αυτό είναι δικό μου! Εγώ τους το έδωσα! Γιατί μου το πετάξανε»;” (Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου +2002)….

Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *