Ελεύθερη άποψη

“ΚΑΛΩΣ ΤΑ, ΤΑ ΝΑΥΤΑΚΙΑ ΤΑ ΖΟΥΜΠΟΥΡΛΟΥΔΙΚΑ….”

ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ ΜΑΡΙΑΚαι ποιος δεν θυμάται την ατάκα του σπουδαίου Γιώργου Κωνσταντίνου στην ταινία “ Καλώς ήλθε το δολάριο”, του 1967, σε σκηνοθεσία του αείμνηστου Αλέκου Σακελλάριου…

Ο Κωνσταντίνου, υποδύεται έναν ντροπαλό καθηγητή αγγλικών, που η οικονομική δυσχέρεια και η καταραμένη λάμπουσα πενία των σπουδών του, αναγκάζει, να παραδίδει μαθήματα σε ένα μπαρ της Τρούμπας υπό το άγρυπνο βλέμμα της Μαντάμ Φούλης (Άννα Καλουτά), που έχει το γενικό πρόσταγμα…

Τα κορίτσια του μπαρ, πρέπει να υποδεχτούν τα ναυτάκια 6ου αμερικάνικου στόλου, συνδυάζοντας εκτός από… “ευρύτητα.. πνεύματος” και γλωσσομάθεια, ώστε να προσελκύσουν περισσότερη πελατεία στο ευαγές ίδρυμα…

Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα λοιπόν…

Δυστυχώς όμως, ο λιμήν του Πειραιώς, ανήκει πλέον στην COSCO, γεγονός, που πανηγυρίζουν μερικοί από εκείνους, που κτίζουν στην άμμο, αιωρώντας ως “παντιέρα” επιτυχίας, το ξεπούλημα πλουτοπαραγωγικών πηγών και την καταβύθιση της εθνικής οικονομίας μας…

Δυστυχώς, ακόμα κι αυτός, ο 6ος στόλος, δεν έρχεται πλέον, αρωγός και χρηματοδότης της γνωστής συνοικίας του Πειραιά, να δουλέψουν τουλάχιστον τα κορίτσια της Φούλης, που ψάχνουν αλλού για εργασία, τώρα, που έμαθαν και αγγλικά…

Ίσως, γιατί η Τρούμπα, ως έννοια, μετακόμισε αλλού. Ίσως γιατί αναβαθμίστηκε. Ή γιατί μεταμφιέστηκε σε κέντρο λήψης αποφάσεων, δεδομένου, ότι βιώνουμε μόνιμες αποκριές, όπου πολλοί υποδύονται ρόλους άσχετους κι αταίριαστους, όπως ο φουκαράς ο καθηγητής αγγλικής, που καταλήγει ένα βήμα παραλίγο προαγωγός. Θα μπορούσε όμως να συμβαίνει και το αντίθετο.

Καλώς τα – τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα…

Έμεινε τίποτα άλλο να πουλήσουμε;

Λιμάνια, αεροδρόμια, οδικά δίκτυα, σιδηροδρόμους, νησιά, μαρίνες, πετρέλαια, υδρίτες, όσμιο, λιγνίτη… Αξιοπρέπεια, τιμή, ιστορία, πατρίδα…

Έμεινε τίποτα να καταστρέψουμε; Ξεριζώσαμε αμπέλια στη Σάμο κι αλλού, αφανίσαμε καπνά και βαμβάκι, τεύτλα και λεμονιές, θάβουμε ροδάκινα και χύνουμε το γάλα… Απαξιώνουμε την ελαιοκαλλιέργεια και συνεχίζουμε με διάφορα προσχήματα να εξαφανίζουμε τους μικροκαλλιεργητές. Ανοίγουμε το δρόμο, στα πολυεθνικά θηρία, που θέλουν τον πολίτη μονάδα φτώχειας χωρίς όνομα.

Δεν θα αναφερθώ στην εγχώρια βιομηχανία και τις επιδοτήσεις, που δόθηκαν, ώστε να μεταφερθούν μονάδες, στα Σκόπια, την Αλβανία, Βουλγαρία ακόμα και την Τουρκία…

Θέλω να τονίσω, ότι εδώ και δέκα χρόνια, η χώρα διάγει οικονομική κρίση αλλάζοντας κυβερνήσεις σαν τα πουκάμισα, ενώ θερίζουμε τους καρπούς, μεταπολιτευτικών (κυβερνήσεων), που αποδείχτηκαν κατώτερες, μη παραγωγικές και επικίνδυνα ανεπαρκείς. Κρίθηκαν εκ του αποτελέσματος, γεγονός, που έντεχνα οδηγείται στη λήθη.

Από την παραγωγική αναπηρία της χώρας, φθάσαμε στο γενικό ξεπούλημα και μετά τα περίφημα Ίμια, στο γκριζάρισμα του Αιγαίου και την πρώην ανίσχυρη Τουρκία να διεκδικεί ακόμα και νησιά μας.

Όλα αυτά, πέρασαν από κοινοβουλευτικά σχήματα, που ως επί το πλείστο, αυτό αναπαράγονται, αποκλείοντας συνήθως, κάθε ελεύθερη, πατριωτική, αποτελεσματική, έντιμη και αδέκαστη φωνή εξ ορισμού, από το πολιτικό σύστημα. Ο πατριωτισμός λοιπόν, είτε εκχυδαΐζεται, είτε απαξιώνεται.

Αλλά έχουν γνώση οι φύλακες.

Παρά το γεγονός ότι, οι Έλληνες διδάχτηκαν να ψηφίζουν με το συναίσθημα και ποτέ με τη λογική, να προσκολλώνται σε πολιτικά γραφεία, ώστε να επιβιώνουν μέσα από διορισμούς και άλλες “ειδικές παροχές” προς ορισμένους, να γλύφουν τους εκάστοτε ισχυρούς, τους οποίους πριν λίγο μόνον έβριζαν χυδαία, να λειτουργούν τέλος, όπως ένα έμβολο, που παλινδρομεί κι από τη ζάλη, ευρίσκεται σε αφασία, τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά.

Με βάση την αρχή αφθαρσίας της ύλης, δεν τους βγαίνει με τίποτα. Η προσπάθεια ελέγχου της κατάστασης, με πρόσωπα απολύτως εξαρτώμενα, ώστε αμαρτίες του παρελθόντος, που έκαψαν τη χώρα να περάσουν απρόσκοπτα στον κλίβανο αποτέφρωσης μαζί με τον φάκελο της Κύπρου ας πούμε, δεν θα ευοδωθεί, διότι οι αριθμοί όσο κι αν μαγειρεύονται, δεν έχουν πλέον ούτε 5%, χειροπιαστό αντίκρισμα.

Η οικονομία, όχι μόνον στην Ελλάδα-που κάποιοι θέλουν χώρα παροχής υπηρεσιών, (ήτοι γκαρσονιών, που θα υποδέχονται ναυτάκια ζουμπουρλούδικα)- στέκεται ανάποδα. Και στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Η προσπάθεια της Ε.Ε., να αναζητεί “είλωτες”, είτε σε χώρες έξω από τα σύνορα της, από όπου εισάγονται είδη πρώτης ανάγκης, ένδυσης, διατροφής κλπ., ανέδειξε τη χώρα μας χρήσιμη, ως αποθήκη ψυχών, είτε εισαγόμενων δουλοπάροικων, είτε εξαθλιωμένων ιθαγενών, των οποίων ο ανθός οδηγείται σε έξοδο από τη χώρα…

Τελικά, είναι στιγμές, που απορεί κανείς, μήπως οι παντός φύσεως κεραίες κινητής και μη, εκπέμπουν κύματα μαζικής αποβλάκωσης και αμνησίας. Μήπως οι αεροψεκασμοί, δεν είναι αστείο…

Προχθές, παρά την επίμονη αναζήτηση, αναγκάστηκα να αγοράσω λεμόνια Αργεντινής και ντράπηκα για λογαριασμό τους!

Όσες τυμπανοκρουσίες λοιπόν κι αν ακουστούν, μετά τις πρόσφατες εκλογές, αξίζει να τονίσει κανείς, ότι όλοι και όλες, θα κριθούμε εκ του αποτελέσματος. Κι εκείνος, που χτίζει γερά, στο τέλος φαίνεται και ποτέ δεν χάνεται… σε αντίθεση με φθηνούς και πρόστυχους κόλακες και καιροσκόπους.

Οι λοιποί… ας υποδεχτούν τα “ναυτάκια” με τις “στολές” τους, να αρπάξουν όση αξιοπρέπεια απέμεινε…

Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *