ΕΝΑΣ ΕΠΙΦΑΝΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ.Ο ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΑΣΤΣΟΓΛΟΥ

ΜΠΟΥΡΗΣ1 Ένας από τους πράγματι Επιφανείς Πολίτες και Επιστήμονες στον Πειραιά, ήταν και ο Γιατρός Ιωάννης Ταστσόγλου. Γεννήθηκε στο Ικόνιο Καισάρειας της Μ. Ασίας στις 12 Αυγούστου 1916, από ευσεβείς και εργατικούς γονείς, τον Βασίλειο και την Αθηνά Ταστσόγλου και από μικρό παιδί, γαλουχήθηκε με τα Χριστιανικά και Εθνικά Ιδεώδη καθώς και τον Σεβασμό προς τους μεγαλύτερους και τους Συνανθρώπους του. Είχε επίσης δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Πρόδρομο και τον Χαράλαμπο, οι οποίοι όταν ήρθαν στην Ελλάδα, ασχολήθηκαν με το εμπόριο.

Επιμελής και καλός μαθητής ο Γιάννης Ταστσόγλου, ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στην Ελλάδα, ζώντας ενδιάμεσα την οδυνηρή περιπέτεια του διωγμού των Ελλήνων, το 1922, από τους Τούρκους, από τον τόπο που γεννήθηκαν. Ακολούθησαν, το Γυμνάσιο και η Εισαγωγή του στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και πήρε το Πτυχίο του τον Ιούνιο του 1940 κΜΠΟΥΡΗΣ2αι ως Ειδικός Παθολόγος το 1945. Παράλληλα με τις σπουδές του, ασχολήθηκε και με τον Αθλητισμό όπου διέπρεψε στη Λιθοβολή και αναδείχτηκε Πρωταθλητής Ελλάδος το 1933.

Το σπίτι που πέρασε τα φοιτητικά του χρόνια, κοντά στους γονείς του και με τους περισσότερους των συγγενών του εκεί γύρω, ήταν στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου, στον Πειραιά, (στις παρυφές της Δραπετσώνας, τότε). Εκεί, υπήρχε σε μεγάλο βαθμό το Μικρασιατικό στοιχείο, όπου η Αλληλεγγύη, ο Πόνος και η Αγάπη, ήταν διάχυτα στις Οικογένειες αυτές. Η Ελλάδα μόλις είχε «αναπνεύσει», μετά το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ενώ ήδη ήταν σε εξέλιξη ο εμφύλιος πόλεμος. Όλοι κοίταζαν να επουλώσουν τις παλιές πληγές και να θεραπεύσουν αυτές που άνοιγαν. Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, ο Γιατρός, ξεκινούσε να ασκήσει το Λειτούργημά του. Ανεξάρτητα όμως, από το ότι η τραυματισμένη Ελλάδα προσπαθούσε να ορθοποδήσει, ο Γιάννης Ταστσόγλου, άρχισε να προσφέρει τις Ιατρικές γνώσεις του και την Ανθρωπιά του. Ήταν εκείνα τα δύσκολα χρόνια, που Αυτός ο Επιστήμονας κοσμούσε το Ιατρικό Λειτούργημα. Εξέταζε τους ασθενείς στο ιατρείο του, (που αρχικά ήταν στην οδό Κέκροπος, απέναντι από τον Περίβολο του Ι. Ναού του Αγίου Διονυσίου και αργότερα, στη γωνία Αγ. Δημητρίου και Σωκράτους), ή στο σπίτι τους, όταν επρόκειτο για άτομα μεγάλης ηλικίας. Τον ασθενή, τον «έβλεπε» σαν Αδελφό ή σαν Πατέρα ή Μητέρα και αντίστοιχα ο ασθενής τον θεωρούσε δικό του άνθρωπο, γιατί συγχρόνως με τη σωστή του διάγνωση και την ορθή αγωγή, παράλληλα του πρόσφερε τη σιγουριά και τη «ζεστασιά» του. Τον αγαπούσαν όλοι, γιατί ήταν ο δικός τους άνθρωπος, ο Γιατρός τους, ο Γιάννης τους…

Αξίζει να αναφέρω ένα περιστατικό (και σίγουρα δεν ήταν το μοναδικό)… Επισκέφθηκε ένα ζευγάρι πολύ φτωχών, αλλά αξιοπρεπών (όπως οι περισσότεροι τότε), μεγάλης ηλικίας Μικρασιατών, όπου ο παππούς ήταν άρρωστος και αδύναμος. Αφού τον εξέτασε ο γιατρός, τον ενθάρρυνε ως συνήθως και κάλεσε την σύζυγο, λέγοντας «Τα φάρμακα που θα πάρει τα αφήνω εδώ στο τραπέζι, είναι από τα δείγματα των εταιρειών, τα οποία κρατώ, γιατί πάντα χρειάζονται». Η γυναίκα, αφού τον ευχαρίστησε, πήγε να του δώσει την αμοιβή για την επίσκεψη, αλλά ο γιατρός της είπε με ευγένεια «…την άλλη φορά». Φεύγοντας από το σπίτι και προσποιούμενος ότι κάτι είχε ξεχάσει, φώναξε στην πόρτα τη γιαγιά και της είπε σιγά «Κάτω από το μαξιλάρι του παππού άφησα Κάτι, για να του πάρεις γάλα και κοτόπουλο, πρέπει να δυναμώσει λίγο…». Έφυγε γρήγορα, για να μη δει την αντίδραση της γιαγιάς… Το περιστατικό μου το είπε συγκινημένη, η μεγάλη κόρη εκείνου του ανδρόγυνου, κατά τη διάρκεια της Πάνδημης Κηδείας του Μεγάλου Γιατρού…

Σημαντικότατα γεγονότα στη ζωή του, ήταν ο Γάμος του με την Αγαπημένη του Σοφία Θεοφύλακτου, στις 28 Οκτωβρίου 1956, όπως επίσης η Γέννηση της Κόρης του Αθηνάς και του Γιου του, Βασίλη Τασόγλου, (σήμερα επιτυχημένου Αισθητικού Πλαστικού Χειρουργού, στον Πειραιά). Ο Βασίλης και η Αθηνά έχουν δημιουργήσει τις καλές τους οικογένειες, μεγαλωμένοι με τις Αρχές και τις Αξίες των Γονέων τους.

Είχα την ευτυχία να είμαι συγγενής Αυτού του Υπέροχου Ανθρώπου και Λειτουργού της Ιατρικής Επιστήμης, (η Μητέρα μου ήταν Α΄ εξαδέλφη του).Εκείνο που αισθάνομαι, είναι Μεγάλη ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ, όπως και των συγγενών μας. Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή, όχι σε μεγάλη ηλικία, είχε τόσα ακόμα να προσφέρει, σε μία κοινωνία που συνεχώς χάνει όλο και περισσότερο τις Αξίες της. Ήταν στις 22 Νοεμβρίου 1987, σε ηλικία 71 ετών… Στο μεγάλο πλήθος που τον συνόδευσε στην τελευταία Του κατοικία, στο Κοιμητήριο της Ανάστασης, υπήρχε έντονη και διάχυτη συγκίνηση… Αυτό που αισθανόμασταν σχεδόν όλοι και θέλαμε να πούμε, μαζί με Προσευχή ήταν: «ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ Γιατρέ Γιάννη Ταστσόγλου και Παρακαλούμε Τον Καλό Θεό να Σε Έχει Κοντά Του, εμείς δε με Αγάπη και Σεβασμό, Υποκλινόμαστε στη Μνήμη Σου»

Κώστας Μπουρής

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *