«Εν αρχή εποίησε ο Θεός τον κόσμο»

παράλυτος«Εν αρχή εποίησε ο Θεός τον κόσμο» και «είδεν ότι καλόν» (Γεν.1:25). Εποίησε και τον άνθρωπον και είπεν «ιδού καλά λίαν» (Γεν.1:31). Βλέπουμε ότι υπάρχει στην δημιουργία μία κλιμάκωση. Η μεν κτίση είναι κάτι «καλό», η δημιουργία όμως του ανθρώπου ολοκληρώνει την φύση και την κάνει «καλή λίαν» (πολύ καλή).

Και πάλιν η φύση δεν είναι τέλεια, γιατί επλάστηκε ο άνθρωπος «κατ΄ εικόνα» και όχι «καθ΄ ομοίωσιν», αυτό θα το επετύγχανε ο άνθρωπος «εν ελευθερία». Η Γένεση μας πληροφορεί ότι οι ατέλειες στην φύση, για να ολοκληρωθούν, χρειάζονται αγώνα, κάτι ανώτερο από την ύλη. Στη δημιουργία υπάρχει μία κίνηση από το ατελέστερο στο τελειότερο, από τον σαρκικό άνθρωπο στον πνευματικό. Μία πορεία προς την τελειότητα της Βασιλείας του Θεού. Όμως «η προγονική αμαρτία» κατά τον Γρηγόριον Παλαμά, οδηγεί τον άνθρωπο σε ανώμαλο και απότομο δρόμο και, η ζωή του, σαν πλοίο ακυβέρνητο, χωρίς πηδάλιο, χωρίς πυξίδα, χωρίς άγκυρα, οδηγείται στον τελευταίο σταθμό τον θάνατον.

Ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6:23). Και τι τραγικό, συνέπεια της αμαρτίας οι ασθένειες. Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρει ως πρώτο παράδειγμα τον Κάιν, ο οποίος μετά τον φόνο του αδελφού του, άρχισε να τρέμει, διότι η αμαρτία παραλύει το σώμα και έτσι έρχονται οι ασθένειες.

Στο Ευαγγέλιο, της Κυριακή του Παραλύτου, το οποίο αναγινώσκεται την τέταρτη Κυριακή από το Πάσχα, προβάλλεται το θαύμα της θεραπείας του παραλύτου, «ο οποίος έκειτο επί τη προβατική κολυμβήθρα, εν Ιεροσολύμοις τριάκοντα και οκτώ έτη….». (Ιωαν.5:5). Στην κατάσταση αυτή τον οδήγησε η αμαρτία, ίσως, όταν ήταν υγιής, έδωσε στην υγεία του υπερτάτη αξία και την χρησιμοποίησε εναντίον Εκείνου, που είναι η αγάπη και χωρίστηκε από τον Χριστό και το έλεός Του. Το αξιοθαύμαστο όμως είναι ότι είχε ακλόνητη υπομονή, πίστη και ελπίδα.

Ο Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Αχρίδος, θαυμάζει την ηρωική του υπομονή, τις υπεράνθρωπες προσπάθειες, που θα κατέβαλε, για να φθάσει στην κολυμβήθρα (προτύπωση του βαπτίσματος) την στιγμή, που άγγελος Κυρίου κατέβαινε και ανατάραζε το ύδωρ. Όμως είναι μόνος «άνθρωπον ουκ έχω» λέγει στον Κύριο με παράπονο. Τραγική η μοίρα του, τον έχουν εγκαταλείψει όλοι. Σκληροί οι άνθρωποι, μένουν αδιάφοροι στον ξένο πόνο. Οι μέριμνες δεν τους επιτρέπουν να πλησιάσουν και να βοηθήσουν κάποιον, που έχει ανάγκη. Μήπως όμωςη μοναξιά είναι πολλές φορές καρπός των επιλογών μας: Ο Χριστός στις σωματικές ασθένειες και στην περιθωριοποίηση του παράλυτου βλέπει ότι δεν οφείλονται στην αδιαφορία της κοινωνίας, αλλά στις προσωπικές του ευθύνες, στον τρόπο ζωής του. Τον θεωρεί μόνον υπεύθυνο της κατάστασής του και του λέγει «Δια σε άνθρωπος γέγονα, δια σε σάρκα περιβέβλημαι και λέγεις άνθρωπον ουκ ἐχω». «άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει». (Ιωαν.5:8) Και ευθἐως ο άνθρωπος έγινε καλά, γιατί «όπου Θεός βούλεται νικάται της φύσεως τάξις». Πριν τον θεραπεύσει του έκανε και μίαν ερώτηση «θέλεις υγιής γενέσθε» (Ιωάν.5;6). Παράξενη ερώτηση, αλλά ο Ιησούς δείχνει ότι σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και το θαύμα έγινε ,όταν πήρε την συγκατάθεση του παραλύτου.

Αγαπητοί αναγνώστες, σας εύχομαι η χάρις της Αναστάσεως, να σας ενώνει με τον Θεόν ώστε να προγεύεσθε την αιώνια ζωή του Αναστάντος Χριστού.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *