ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

Γράφει η Θεατρολόγιος
ΚΑΛΛΙΟΠΗ Γ. ΡΑΠΑΝΑΚΗ
«Ρομπέν των δασών»
Συνδαιτυμόνες ονείρων

ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝO μύθος, οι θρύλοι, οι μπαλάντες αλλά και οι παραλλαγές των ιστοριών που αφορούν την παρουσία του Ρομπέν των δασών κυρίως στη λογοτεχνία είναι πολλές. Ήδη από το 1261 σε αρκετές δίκες υπάρχει το όνομά του αναφερόμενο σε κάποιο πραγματικό πρόσωπο εκείνης της εποχής που είχε δοσοληψίες με τα δικαστήρια. Πολύ αργότερα, κατά την περίοδο του Μεσαίωνα εμφανίζονται επίσης λογοτεχνικές αναφορές για τον Ρομπέν των δασών.
Στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, υπάρχει το κείμενο «Ο Ρομπέν των δασών και ο Μοναχός» το οποίο γράφτηκε περίπου το 1450 και αναφέρεται στον ομώνυμο ήρωα. Σταδιακά και κυρίως κατά το τέλος του Μεσαίωνα, το όνομά του αρχίζει να υπάρχει όλο και συχνότερα σε ιστοριούλες ειδικά δραματοποιημένες για γιορτές, ήθη και έθιμα της συγκεκριμένης ιστορικής εποχής. Επιπρόσθετα, είναι γεγονός ότι ο Ρομπέν σε όλες τις γνωστές παραλλαγές που υπάρχουν δεν ήταν πάντα ο προστάτης των αδυνάτων και των φτωχών αφού σε ορισμένες εκδοχές του μύθου σκιαγραφείται και ως τρομερός εκδικητής των εχθρών του ενώ δεν διακρίνεται πάντοτε από ανιδιοτέλεια.
Η ιστορία του Ρομπέν των Δασών όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα, αφορά την Γ΄ Σταυροφορία όπου ο βασιλιάς της Αγγλίας, Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, ηγείται της εκστρατείας για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων. Αντικαταστάτης του στον Αγγλικό Θρόνο είναι ο ετεροθαλής αδελφός του, Ιωάννης ο Ακτήμονας ο οποίος σκοπεύει να εξοντώσει τον Ριχάρδο και να παραμείνει οριστικός βασιλιάς της Αγγλίας. Η εκμετάλλευση και ο σφετερισμός των κρατικών πόρων από τον Ιωάννη, καθώς και η υψηλή κρατική φορολογία είχαν φέρει σε απόγνωση τον λαό. Στενός συνεργάτης του ήταν ο Σερίφης του Νότιγχαμ.
Κάποτε στο δάσος του Σέργουντ, ο Τόμας, ένας φτωχός πατέρας έξι παιδιών, σκότωσε ένα ελάφι για να μην πεθάνουν από πείνα τα παιδιά του. Αλλά το ελάφι ανήκε στο βασιλιά. Ο Ρομπέν των δασών αναλαμβάνει την ευθύνη για ότι έγινε και σκοτώνει και άλλο ελάφι αφήνοντάς το στο σπίτι του Σερίφη. Ο Ρομπέν θεωρείται εχθρός του κράτους, επικηρύσσεται και κατάσχεται η περιουσία του. Δραπετεύει μαζί με τους συνεργάτες του στο δάσος του Σέργουντ. Κύριος σύντροφός του είναι ο Λιτλ Τζόν, ένα παρωνύμι το οποίο λειτουργεί ως σχήμα οξύμωρο σε σχέση με εμφάνιση του συγκεκριμένου χαρακτήρα ο οποίο είναι ένας μικρός γίγαντας. Ως προστάτης των φτωχών και των αδυνάτων εδραιώνεται ο Ρομπέν των δασών μέχρι τον 21ο αιώνα.
Αξιόλογη η πρωτοβουλία του «Θεάτρου Τέχνης (οδός Φρυνίχου) να παρουσιάσει τον «Ρομπέν των Δασών» με τους μαθητές της Δραματικής Σχολής του συγκεκριμένου Θεάτρου. Η εύστοχη σκηνοθεσία του κυρίου Δημήτρη Δεγαίτη φέρνει άμεσα στο προσκήνιο τις εμφανείς αντιστοιχίες του μύθου με την τρέχουσα πραγματικότητα στην χώρα μας. Πρόκειται για μία παράσταση επαγγελματικού κύρους που την απολαύσαμε ακούγοντας στις χαρούμενες φωνές των παιδιών που συμμετείχαν ολόψυχα στα δρώμενα επί σκηνής. Μας ενθουσίασε η «κλισέ» εμφάνιση του μάγειρα, Αντώνη Χρήστου με την γνωστή γαλλική προφορά. Θαυμάσιος Λιτλ Τζόν, ο Κωνσταντίνος Μουταφτσής. Ευκίνητος, γρήγορος με διάχυτη την αίσθηση του αλτρουισμού, υποδύθηκε με άνεση τον Ρομπέν, ο Αυγουστίνος Κούμουλος. Πολύ καλό το δίδυμο: Nτάνυ Γιαννακοπούλου (Λαίδη Μάριον) και Μαριέλλα Δουμπού (Ολίβια). Άψογα υποδύθηκε τον Σερίφη, ο Βασίλης Φακανάς. Ευρηματικός και εύστοχα μοχθηρός ο βασιλιάς Ιωάννης του Δημοσθένη Φίλιππα. Άριστος τιμωρός ως Ριχάρδος ο Δημήτρης Δεγαίτης.
Πριν τρία χρόνια παρακολούθησα μία σχολική παράσταση του γνωστού «Δον Καμίλο» στην οποία πρωταγωνιστούσε ως μαθητής Λυκείου τότε ο Άρης Λεοντόπουλος. Δεν γνώριζα κανένα από τα παιδιά καθώς ήμουν καλεσμένη μίας φίλης μου που ήταν Λυκειάρχης του σχολείου στον Πειραιά. Με συνάρπασε η ερμηνεία του και το ταλέντο του. Σημείωσα στην μνήμη μου το όνομά του και ευχήθηκα από μέσα μου να γινόταν ηθοποιός. Στον «Ρομπέν των Δασών» δεν έχει μεγάλο ρόλο, ούτε πολλές ατάκες καθώς υποδύεται τον Τόμας, τον φτωχό που σκότωσε το ελάφι του βασιλιά για να σώσει από την πείνα τα παιδιά του. Υποδύθηκε τον ρόλο του προσέχοντας να αποδώσει τρισδιάστατο τον Τόμας, δουλεύοντας με πάθος την κάθε λεπτομέρεια του ρόλου, μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου, την κίνηση και την στάση του σώματος, την λεκτική αρτιότητα και μία πλήρη συνέπεια στις ανάγκες του χαρακτήρα. Θυμίζοντας μας ότι «{…} είμαστε φτιαγμένοι από τα υλικά των ονείρων».

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *