ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ.

   Γράφει η Θεατρολόγος, Κριτικός Θεάτρου

                                            ΚΑΛΛΙΟΠΗ Γ. ΡΑΠΑΝΑΚΗ

«Απόψε, ολόκληρος ο Σαίξπηρ!»

Ευρηματικές Εναλλαγές Ρόλων

 

ΡΑΠΑΝΑΚΗΤο πρόγραμμα γιά το «Βεάκειο, Θέατρο Πειραιά, Καλοκαίρι 2019» είναι πραγματικά πάρα πολύ καλό. Περιέχει θεάματα γιά μικρούς και μεγάλους, ποιοτικές, νυχτερινές εξόδους στον λόφο του Προφήτη Ηλία όπου βρίσκεται το συγκεκριμένο θέατρο. Δραματοποιημένα παιδικά παραμύθια, Θέατρο Σκιών όπου ο Καραγκιόζης συνεχίζει τις δικές του περιπέτειες, συναυλίες, κωμωδίες, νεοελληνικά έργα, κλασικό θέατρο, Σαίξπηρ, Μολιέρο, δραματοποιήσεις κλασικών ταινιών του επίσης κλασικού ελληνικού κινηματογράφου καθώς και μία μεγάλη γκάμα παραστάσεων του Αρχαίου Δράματος, παραστάσεις οι οποίες μετά την Επίδαυρο κάνουν περιοδεία και φυσικά επισκέπτονται και το «Βεάκειο Θέατρο». Ένα θαυμάσιο πρόγραμμα.

Η παράσταση «Απόψε, ολόκληρος ο Σαίξπηρ!» των Άνταμ Λονγκ, Τζες Ουίνφιλντ και Ντάνιελ Σίνγκερ παρουσιάζεται στο «Βεάκειο»(29/06/2019) σε σκηνοθεσία κ. Δημήτρη Μυλωνά, με τους κ. Δημήτρη Μακαλιά, κ. Ζήση Ρούμπο και κ. Σταύρο Σβήγκο. Εύθυμοι ρόλοι από διάφορα έργα του Σαίξπηρ σκιαγραφούν ένα πολύχρωμο φάσμα ευφυούς γέλιου.

Πάρα πολλές μελέτες γιά τα έργα του Σαίξπηρ, γιά την ποίησή του και τα σονέτα του τόσο όμως και γιά το θεατρικό πεδίο της δημιουργίας του αλλά και της δραστηριότητάς του όχι μόνον ως συγγραφέας αλλά και ηθοποιός υπογραμμίζουν και αναδεικνύουν το μεγαλείο της ευφυΐας του. Είναι γεγονός ότι συνήθως οι υποθέσεις των σαιξπηρικών έργων, ανεξάρτητα σε ποιά κατηγορία ανήκουν, βασίζονται στην πλοκή κάποιου άλλου έργου που έχει γραφτεί από άλλον συγγραφέα. Αυτό το συγκεκριμένο στοιχείο αποτελεί την «μαγιά» την οποία πλάθει η ευρηματική φαντασία του Σαίξπηρ και δημιουργεί ένα ολοκαίνουργιο έργο. Οι τραγωδίες του, οι κωμωδίες του, τα ιστορικά έργα του αλλά και οι «μυθιστορίες» του, κατά πλειοψηφία,  αποτελούν δείγματα εξαιρετικής ευφυΐας και άπλετης δημιουργικής ικανότητας.

Η Anne Righter στο άρθρο της «Ο Σαίξπηρ και το νόημα του έργου» (Μετάφραση κ. Λένας Φραγκάκη) αναφερόμενη στον «Άμλετ», λέει: «Ολόκληρη η τραγωδία είναι γεμάτη από την παρουσία του Λονδρέζικου θεάτρου και από μια ιδιαίτερη δυναμική αίσθηση του χρόνου, που έργο της, είναι να ενώσει το παρελθόν και το μέλλον, με την αμεσότητα της παρούσας στιγμής. Το λάλημα του πετεινού στέλνει το νου του Μάρκελλου χίλια χρόνια πίσω, η βασιλεία του νεκρού βασιλιά Άμλετ, υπενθυμίζεται διαρκώς στη διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του. Μέσα από το Γιόρικ, την Οφηλία, τον Οράτιο και τους ίδιους τους ηθοποιούς, το παρελθόν στοιχειώνει τον πρίγκιπα της Δανίας. Η ανησυχία του γιά το μέλλον, η αγωνία του να επιβιώσει έστω και κάποια μνεία της “ιστορίας“ του, μοιάζει να απευθύνεται προς τους ηθοποιούς της Σφαίρας που την ίδια αυτή στιγμή είναι επιφορτισμένοι να εξασφαλίσουν αυτήν την υστεροφημία. Ο Άμλετ, είναι ίσως το μοναδικό έργο του Σαίξπηρ, στο οποίο το σύγχρονο σκηνικό να μπορεί να συζητηθεί τόσο τολμηρά και συγκεκριμένα, χωρίς να διακινδυνέψει η θεατρική πλάνη». («Σαίξπηρ, η ζωή, το έργο, η εποχή του.  «Ανοιχτό Θέατρο», Θεατρική Περίοδος 1991-92, σελίδα 169).

Αδιαμφισβήτητα, πάρα πολλά έργα του Σαίξπηρ έχουν γίνει όπερες αλλά και ταινίες διευρύνοντας την σαιξπηρική δημιουργία μέσα από μία αέναη διαχρονική συνομιλία με τους θεατές όλου του κόσμου. Ειδικότερα μέσα από τα ιστορικά έργα του, ο Σαίξπηρ διαχειρίζεται το θέμα της εξουσίας έτσι όπως την επιβάλλει ο εκάστοτε ηγεμόνας που κυβερνούσε μέσα στα πλαίσια της «ελέω Θεού βασιλείας», σε μία εποχή όπου στον βασιλιά η εξουσία δινόταν από το Θεό και οποιοσδήποτε είχε αντίρρηση εθεωρείτο επαναστάτης και φυσικά έπρεπε να τιμωρηθεί.

«[…] Η κριτική και η επίκριση της εξουσίας χαρακτηρίζονταν ανταρσία και εσχάτη προδοσία. Και η διελκυστίνδα αυτή, η αντίθεση, η σύγκρουση πολίτη και κράτους, έκανε όλο και πιο οξύ όλο και πιό τραχύ το πρόβλημα της εξουσίας, της τάξης, και των δικαιωμάτων των πολιτών. Πρόβλημα που θα οδηγήσει στις μεγάλες επαναστάσεις των επόμενων αιώνων… Στις διαμαρτυρίες και τις οιμωγές των απόκληρων, οι κρατούντες αποκρίνονταν με νόμους άγρια καταπιεστικούς για τους διαμαρτυρόμενους, που δέν είχαν πιά άλλη καταφυγή παρά τη ζητιανιά ή τη ληστεία, την απεργία ή την ανταρσία. Ο ΙΣΤ΄ αιώνας βρίθει από εξεγέρσεις των χωρικών –στην Ισπανία(1520), στη Γερμανία (με τον Thomas Muntzer, 1524), στη Γαλλία (1539), στην Ολλανδία (1572), στην Αγγλία. Όλες αυτές οι εξεγέρσεις τσακίστηκαν ανελέητα και πνίγηκαν στο αίμα χιλιάδων απελπισμένων. Βέβαιο όμως είναι πως η “πάλη των τάξεων” έπαιρνε τον ΙΣΤ΄ αιώνα τη σημερινή μορφή της: πάλη των εργαζόμενων κατά του μη παραγωγικού κεφαλαίου». (Mάριος Πλωρίτης, «Ο πολιτικός Σαίξπηρ- Η τραγωδία της εξουσίας». Εκδόσεις Καστανιώτη. Αθήνα, 2002. Σελίδες 23-25).

Αναντίρρητα, οι σαιξπηρικές κωμωδίες αποτελούν δείγματα ευφάνταστης θεατρικής γραφής και ευφυούς γέλιου. Στο προαναφερθέν «Απόψε, ολόκληρος ο Σαίξπηρ!» οι ρόλοι από διάφορα έργα του Σαίξπηρ παρελαύνουν επί σκηνής σε μία εύστροφη σκηνική σύνθεση με στόχο το εύφορο γέλιο. Ανάμεσα στις εποχές αλλά και τα χρόνια που έρχονται και παρέρχονται η Σαιξπηρική δραματουργία ξεχωρίζει ως απαστράπτον φως που φωτίζει και ενώνει τους λαούς τους κόσμου.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *