Ζούμε στο φως ή στο σκοτάδι;

Από τα πολύ παλιά χρόνια όλοι οι λαοί, της γης, κυρίως όμως οι Έλληνες, είχαν μια ιδιαίτερη συμπάθεια στους αναξιοπαθούντες. Πιο πολύ τους συγκινούσαν και θα τους συγκινούν, οι άνθρωποι που έχουν χάσει το φως τους. Πιστεύουμε δηλαδή ακράδαντα ότι, δεν μπορεί, κάτι άλλο δίνει σε όλους αυτούς ο Θεός για να μετριαστεί το κακό του αιώνιου σκοταδιού. Με αυτή και μόνο τη σκέψη η δημιουργική φαντασία των προγόνων μας είχε επινοήσει ιδιαίτερα μεγάλες ικανότητες σε πολλούς τυφλούς.

Δεν ήταν μόνο ο μάντης Κάλχας, ο Τειρεσίας ή ο Όμηρος, που πιστεύεται ότι ήταν τυφλοί. Ήταν η ίδια η δικαιοσύνη που έπρεπε να φαίνεται χωρίς φως, για να μπορεί να αποδίδει σωστότερα το δίκιο. Από αυτό ορμώμενοι και οι σύγχρονοι δένουν τα μάτια της δικαιοσύνης. Σήμερα όμως μάταια ευελπιστούμε για καλύτερα αποτελέσματα. Είναι έτσι απλά ή μιμούμαστε τις συνήθειες των αρχαίων για να έχουμε τη συνείδησή μας αναπαυμένη; Και πόσο καλά απονέμεται σήμερα η Δικαιοσύνη;

Βέβαια όταν πριν χρόνια, στην Αγγλία, είχε τοποθετηθεί ως Υπουργός Δικαιοσύνης ένας τυφλός, πολλοί ήταν αυτοί που εξέφρασαν την αντίθεσή τους. Είναι δύσκολο να γίνει σήμερα πιστευτό ότι ένας άνθρωπος, που είναι τυφλός, θα μπορέσει ποτέ να σταθεί στο ύψος του δύσκολου έργου ενός Υπουργείου και μάλιστα σαν αυτού της Δικαιοσύνης. Τα γεγονότα διέψευσαν όσους δεν πίστευαν ότι θα τα καταφέρει ή όσους, κατηγορούσαν εκ των προτέρων τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Γιατί όπως φάνηκε, κάτι που είναι πέρα για πέρα αληθινό, αυτό που μετρά στη ζωή είναι η θέληση. Και η δύναμη για επιτυχία δεν έλειψε από τον τυφλό υπουργό, το αντίθετο θα λέγαμε. Πολλοί ανοιχτομάτηδες θεωρούνται αποτυχημένοι και αυτός στάθηκε τόσο γερά στα πόδια του που, είναι να απορείς, όχι για τις επιτυχίες του που διαδέχονταν η μία την άλλη, αλλά για την αποφασιστικότητά του να μην υστερήσει απέναντι όλων των άλλων συμπολιτών του.

Για να κάνεις καλά τη δουλειά σου δεν χρειάζεται να είσαι αρτιμελής. Μπορεί να μην έχεις δει ποτέ και όμως να καταλαβαίνεις το ποιόν του άλλου από τη σκιά του. Είναι δυνατόν να δίνεις ζωντανό χρώμα στη ζωή σου και ας μην ξέρεις, πως είναι το χρώμα του ουρανού ή της θάλασσας. Φαίνεται, όπως είπαμε και παραπάνω, πως οι άνθρωποι που έχουν κάποιο φυσικό ελάττωμα, προικίζονται απλόχερα σε κάτι άλλο. Νομίζει κανείς, ότι πάντα θα υπάρχουν Ποιητές, Μάντεις και Επιστήμονες που θα έχουν περισσότερα μάτια από όλους εμάς που πιστεύουμε ότι βλέπουμε. Ζούμε στο απέραντο σκοτάδι και δεν το νιώθουμε. Τον χρησμό, μόνο η προσωπικότητα του Μάντη μπορεί να τον κάνει σωστό και πιστευτό.

Ο Άγγλος αυτός Υπουργός, είχε μιλήσει κατ’ επανάληψη για την τρομοκρατία, την παράνομη μετανάστευση ή και την επιβολή σκληρότερων μέτρων σωφρονισμού. Και πάντοτε, αν και ήταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας οι απόψεις του, εθεωρούντο ως σωστές και αντιμετωπιζόντουσαν ανάλογα. Αυτός δηλαδή που δεν μπορούσε να δει, που ήταν στον δικό του σκοτεινό κόσμο, μπορούσε να μπαίνει αθόρυβα, στον απύθμενο κυκεώνα των φυλακών και να προσπαθεί να επιβάλει τους δικούς του νόμους. Ακόμα και στο φαινόμενο των ναρκωτικών, που είναι βέβαιο ότι στερούν μια και καλή το φως και τη ζωή, οι απόψεις του ήταν προοδευτικές και εποικοδομητικές, για την σημερινή κοινωνία που θαλασσοδέρνεται ανήμπορη.

Ένας χαρισματικός άνθρωπος με αναμμένα τα φώτα της ψυχής του, μπορεί να είναι ανάμεσά μας. Μπορεί να προσπαθεί να δει στα σκοτάδια των άλλων και το έργο του να γίνεται ακόμα δυσκολότερο, όμως σίγουρα θα τα καταφέρει. Σε μας έγκειται να τον βρούμε και να τον αναδείξουμε.

Σε τι αλήθεια χρειάζεται το φως; Μήπως για να βλέπουμε τη γύμνια μας; Ή μήπως για να καλύπτουμε τα εξόφθαλμα λάθη και τις παραλείψεις μας;

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *