Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

Μπουκουβάλα-ΜαρίαΌχι, δεν είμαι θρησκόληπτη, ποτέ δεν υπήρξα τακτική στον Εκκλησιασμό μου και θα έλεγα, ότι ήμουν μάλλον ένα αγριοκάτσικο. Ιδιαίτερα, ως προς το θέμα της οσιολογίας αλλά και της αγιοσύνης, ήμουν το λιγότερο αντίθετη. Άγιος ο ένας, Όσιος ο άλλος, σκεπτόμουν επιτιμητικά, όλοι αγιάζουν; Ειδικά το όνομα Νεκτάριος, δεν μου άρεσε καθόλου, γιατί μου θύμιζε τη χυδαία φωνή μιας γειτόνισσας, σε κάποιο χωριό της Μακεδονίας, που φώναζε κάθε μεσημέρι στον κανακάρη της: “Νεκτάριε, έλα να φας τη συναγρίδα σου!» κι άλλοτε: «Νεκτάριε, τη μπριτζόλα σου!», συνεχίζοντας το μενού της εβδομάδος με ευγενείς τροφές και ποτέ μα ποτέ όσπρια η λαδερά….

Ποτέ δεν είχα επισκεφτεί έστω για μια ώρα, την Αίγινα.

Θα με ρωτήσετε, τι στο καλό με οδηγεί σε αυτήν την αναδρομή σκέψεων;

Απλούστατα. Πιστεύω ότι αν δεν βάλει ο Θεός το χέρι του, άσπρη μέρα δεν θα δούμε στην Ελλάδα, με την πνευματική, πολιτική, οικονομική και ιδεολογική λέπρα, που ενέσκηψε και μας κατατρώγει. Προτρέπω λοιπόν, όλους μας, στην προσευχή. Διότι ο Θεός, όχι μόνο απαντά αλλά, πιστέψτε με έχει και πολύ χιούμορ, ειδικά με τους άπιστους Θωμάδες.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα, γιατί με έχει ευλογήσει και στην κυριολεξία σώσει από μεγάλες δυσκολίες. Πόσα θαύματά Του έχω να σας διηγηθώ; Αμέτρητα. Αλλά σήμερα θα σταθώ στη γνωριμία μου, με τον Άγιο Νεκτάριο. Έτσι, για να σας τονώσω την πίστη. Γιατί την πίστη μας αυτή, κυνηγούν με μανία, οι Ευρωπαίοι και λοιποί ισχυροί, της απολίτιστης τεχνολογικής προόδου, που ουδεμία σχέση έχουν με ανθρωποκεντρικό πολιτισμό, αλλά εισάγουν την ανθρωποκεντρική ρομποτική κάθοδο, του αγαπημένου πλάσματος του Δημιουργού. Όλα για το χρήμα. Ναρκωτικά, όπλα, ηδονές, απληστία, τοκογλύφοι, σαν τους Δράκους του παραμυθιού κι η Ελλάδα, ωραία αλλά κοιμωμένη….

Σήμερα κάποια από τις ανεξέλεγκτες, Μη Κυβερνητική Οργάνωση, έριξε κάτω έναν βαρύτατο τσιμεντένιο Σταυρό, στη Μυτιλήνη, με πρόσχημα τα πιστεύω των νεοεισερχόμενων μουσουλμάνων. Δεν γνωρίζουν οι αμετανόητοι, ότι ο Σταυρός είναι ΖΩΝ. Ότι ζωντανή, είναι επίσης και η πίστη μας, ακόμα κι αν δεν το κατανοούμε, διότι είμαστε βαπτισμένοι στο Όνομά Του. Ότι έχουμε το δικαίωμα να υπερασπισθούμε τη Συνταγματικά κατοχυρωμένη, ριζωμένη, ηθοπλαστική, Ελληνορθόδοξη θρησκεία μας, στον τόπο, που μας γέννησε. Και ότι κατανοούμε πλήρως τις υποχθόνιες δράσεις, σκέψεις κι επιδιώξεις δήθεν φιλανθρώπων, που ξεριζώνουν ανθρώπινες ζωές με σκοπό το κέρδος των χορηγών τους. Για της πίστης λοιπόν το αληθές καταθέτω τα εξής.

Πριν από κάποια χρόνια, γιατρός ούσα, παρουσίασα κάποιο – ας το πούμε- μόρφωμα στην κοιλιακή χώρα κι επρόκειτο να χειρουργηθώ. Δεν έχει νόημα να γραφούν λεπτομέρειες. Η κατάσταση αυτή, μου δημιουργούσε δυσφορία, ναυτία, τάση προς έμετο και άλλα πολλά. Παρακολουθούσα το μόρφωμα με συχνό υπερηχοτομογραφικό έλεγχο. Ωστόσο, οι ενδείξεις δεν ήταν ενθαρρυντικές. Ένα πρωινό, αναγκάστηκα να επισκεφθώ κάποια δημόσια υπηρεσία. Πολυκοσμία, ουρές και θόρυβος, επέτειναν τα συμπτώματα έως λιποθυμίας. Μια ευγενική υπάλληλος, μου έφερε καρέκλα και νερό. Της εξήγησα την κατάσταση μου. Επέστρεψε σε λίγο με μια σάκα στα χέρια. Με δισταγμό και συστολή, μου αποκάλυψε ότι είχε στα χέρια της κάποιο φυλακτό, με κομμάτι από τα ράσα του Αγίου Νεκταρίου. Δεν θα αρνηθώ, ότι προς στιγμή τη χαρακτήρισα απλοϊκή, μικρονοϊκή, θεωρώντας ότι η πίστη της άγγιζε τα όρια της ειδωλολατρίας, αλλά δεν θέλησα να την προσβάλλω… Με σταύρωσε ευλαβικά με το φυλακτό της, στο σημείο, όπου ευρισκόταν το πρόβλημα. Ευχαρίστησα τυπικά κι επέστρεψα στην κατοικία μου, ώστε να αναρρώσω από το επεισόδιο. Το ίδιο βράδυ, ονειρεύτηκα, ότι ευρισκόμουν ξαπλωμένη σε ένα σιδερένιο μαύρο κρεβάτι, μέσα σε μια εκκλησία δίκλιτη, με το κεφάλι μου να ακουμπά προς το  ιερό, βλέποντας προς την έξοδο του ναού. Από μια δεύτερη θύρα μικρότερη αριστερά, εισήλθε ένας ιερέας, που προχώρησε δίπλα μου, από δεξιά. Σήκωσε το λευκό σεντόνι, που με κάλυπτε κι έθεσε την παλάμη του, πάνω στο σημείο, που είχα το πρόβλημα.

-«Εδώ ήταν;», με ρώτησε.

-«Ναι!», του απάντησα.

-«Πάει πια, έφυγε..», μου είπε.

-«Ποιος είσαι;», ρώτησα απορημένη.

-«Ο Νεκτάριος», μου απάντησε.

Δεν θα σας διηγηθώ πότε ξύπνησα και για πότε έτρεξα στον ακτινολόγο, που διαπίστωσε ότι το μόρφωμα είχε εξαφανισθεί. Ούτε σε πόση ώρα, βρέθηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου στην Αίγινα.

Αναγνώρισα αμέσως, την παλαιά εκκλησία, όπως ακριβώς, την είχα ονειρευτεί. Μάλιστα το σημείο, που υποτίθεται ήμουν ξαπλωμένη, είναι το σημείο , όπου ευρίσκεται η κάρα του Αγίου.

Από τις φωτογραφίες όμως, του Αγίου Νεκταρίου, διαπίστωσα, ότι δεν ήταν εκείνος, ο ιερέας, που είχα ονειρευτεί κι απόρησα. Ωστόσο, ήμουν και πάλι υγιής κι ευλόγησα το όνομα του Αγίου, με ευγνωμοσύνη. Αρκετά χρόνια μετά, το 2005, αναγνώρισα στο πρόσωπο του γέροντος Νεκταρίου Βιτάλη, στην Καμάριζα Λαυρίου, τον ιερέα, που είχα δει στο όνειρο της ίασής μου. Παρά τις συχνές επισκέψεις μου στον εκεί ναό, που έκτισε ο γέρων Βιτάλης, ποτέ δεν του ανέφερα τίποτα.  Είμαι σίγουρη, πως γνώριζε… όπως επίσης ουδέποτε αμφέβαλα για την Αγιότητα της σεπτής εκείνης μορφής.

Σήμερα, δεν διστάζω καθόλου, να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές στην σημερινή εφημερίδα. Πιστεύω ότι περισσότερο από κάθε τι, ειδικά τις ημέρες αυτές της ύπουλης επίθεσης, Ελλάδα έχει ανάγκη από την πίστη εκείνη, που την ανέστησε, την κρατά και θα την κρατήσει ζωντανή. Αν αυτές οι λιτές γραμμές μαρτυρούν κάτι, αυτό είναι ότι η πίστη είναι το μοναδικό εφόδιο, που μπορεί να σώσει την Ελλάδα από την πνευματική ψώρα, που την κατατρώγει.

Η Ελλάδα, γεννά Αγίους έως σήμερα. Οι αγορές των τοκογλύφων, γεννούν, σκλάβους. Οι σύγχρονοι «έμποροι των εθνών» γκρεμίζουν τους Σταυρούς, στη θέα των οποίων φρίττουν. Εμείς, απλά θα ξανακτίζουμε.

Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός – Αντιπρόεδρος ΙΣΠ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *