Η Κυριακή των Βαΐων

 

Μέρος πρώτο

τσακανίκα κυριακή βαΐωνΚυριακή των Βαΐων, είναι η είσοδος στην Μ. Εβδομάδα, ονομάστηκε Μεγάλη, όπως αναφέρει ο Άγιος και Ιερός Χρυσόστομος εξ αιτίας των μεγάλων και κοσμοσωτηρίων γεγονότων, που συνέβησαν, τα Άγια και άχραντα πάθη του Κυρίου, η θεόσωμη Ταφή και η ένδοξος Ανάστασή Του. Κέντρο όλων των γεγονότων είναι ο Νυμφίος Χριστός, ο οποίος οδεύει προς το Πάθος και την Ανάστασή Του και καλούμεθα να «συμπορευθώμεν… και συσταυρωθώμεν….. ίνα και συζήσωμεν αυτώ».

Και ενώ η φύση στολίζεται με τα αρώματα της Άνοιξης, για να υποδεχθεί τον Πλάστη της, ως Παθόντα μεν, Δημιουργόν δε, η Εκκλησία μας, για να ακουστεί το μήνυμα της Αναστάσεως σε όλη την Οικουμένη, στολίζεται με τους ηδύμολπους, γλυκύφθογγους και κατανυκτικούς ύμνους για να μας οδηγήσει στα ουράνια και μυσταγωγούμενοι να εορτάσομε το Πάσχα.

Η δομή της Μ. Εβδομάδας είναι αναπαράσταση της τελευταίας εβδομάδας της παρουσίας του Κυρίου επί της γης. Τα γεγονότα των ημερών αυτών, έχουν οριστεί κατά ιστορική σειρά, ώστε οι Χριστιανοί να παρακολουθούν σαν να είναι παρόντες. Κάθε ημέρα «μνείαν ποιούμεθα» κάποιου από τα σωτήρια εκείνα γεγονότα. Στον Όρθρο της Μ. Δευτέρας, γίνεται αναφορά στην είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα είναι η τελευταία σκηνή του δραματικού έργου της επί της γης ζωής Του. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται……» καθήμενος ταπεινά επί πώλου όνου, ταπεινός μα ισχυρός βασιλιάς, ταπεινός στην ισχύ Του, ισχυρός στην ταπείνωσή Του.

Δεν τον υποδέχονται πολιτικοί ή θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά μικρά παιδιά, κρατώντας βάγια φοινίκων, για να πληρωθεί η γραφή «εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων καταρτίσω αίνον» (ψαλμ. Δαβίδ 8,3). Η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα είχε προφητευτεί το 480 π.Χ., από τον Προφήτη Ζαχαρία (Π.Δ. Ζαχαρίας 9:9). Η προφητεία εκπληρώνεται 500 χρόνια αργότερα και καταγράφεται από τους Ευαγγελιστές.

Πένθιμη ατμόσφαιρα, κατανυκτικοί οι ύμνοι. Ο Υμνογράφος μας καλεί επιτακτικά να ακολουθήσομε τον δρόμο του Κυρίου, γιατί θα έλθει «εν τω μέσω της νυκτός», δηλ. απροσδόκητα και θα μας καλέσει κοντά Του, Και «μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα» και ευτυχής ο άνθρωπος που θα είναι έτοιμος για την Ουράνια Βασιλεία. Το ίδιο νόημα έχει περίπου και το εξαποστειλάριο «Τον Νυμφώνα Σου βλέπω Σωτήρ μου…. και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν αυτώ…. λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής…». Και στο τροπάριο αυτό ο ποιητής καλεί την ψυχή να μετανοήσει και να αφεθεί στα χέρια του Χριστού, για να απολαύσει την χαρά του Παραδείσου.

Την ίδια ημέρα τιμάμε την μεγάλη προσωπικότητα του Ιωσήφ του Παγκάλου, ο οποίος είναι προτύπωση του Χριστού. Υπέφερε άδικα παθήματα, αλλά η αρετή του, η πραότητά του και η ανεξικακία του τον δόξασαν στην Αίγυπτο.

Η Υμνογραφία του Όρθρου της Μ. Τρίτης θα μας θυμήσει την την παραβολή των δέκα παρθένων (Ματθ.25,1-13). Η οποία μας διδάσκει ότι πάντα πρέπει να είμαστε έτοιμοι πνευματικά, για να εισέλθομε στον Νυμφώνα του Κυρίου μας. Και η παραβολή των ταλάντων (χαρίσματα) που μας έχει δώσει ο Θεός. Στο δοξαστικό των αποστίχων θα ψάλλομε «… το τάλαντον, ο Δεσπότης εμπιστεύει ψυχή μου…». Σου το εμπιστεύεται ο Κύριος, για να το αξιοποιήσεις προς όφελος δικό σου, αλλά και των άλλων. Η ωφέλειά μας; Απαντά ο υμνογράφος «κτήσαι φίλον τον Κύριον… και ακούσης μακαρίας φωνής» «ΕΙΣΕΛΘΕ ΔΟΥΛΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΡΑΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΟΥ».

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΑΞΙΩΘΩΜΕΝ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ. (συνεχίζεται).

Μαρία Τσακανίκα Κυριακή των βαΐων

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *