Η ΣΧΕΣΗ μας «ΚΤΙΖΕΤΑΙ» ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μας ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Γράφει η Μαρία Ν. Ταστσόγλου

Ταστσόγλου Μαρία«Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον». Αυτό δεν το διαπιστώνουμε από τα λόγια του Αριστοτέλη, αλλά από την αδήριτη ανάγκη να είμαστε μαζί με άλλους, από την ανάγκη μας να έχουμε έναν σύντροφο στη ζωή και να βρισκόμαστε σε στενή επαφή μαζί του. Αυτή όμως η τόσο απλή και απολύτως φυσιολογική κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και απαιτητική στην πράξη.

Οι συντροφικές σχέσεις τις περισσότερες φορές δεν είναι επιτυχημένες, δεν είναι βιώσιμες, επειδή τα μέλη τους άλλα περίμεναν και άλλα τελικά βρήκαν. Ο αρχικός ενθουσιασμός, τα έντονα συναισθήματα, οι συγκινήσεις, το ενδιαφέρον, η προσεκτική συμπεριφορά, η σεξουαλική έλξη και η τρυφερότητα του πρώτου καιρού δίνουν τις θέσεις τους – με την πάροδο του χρόνου – σε συναισθήματα, τα οποία τα δύο μέλη της σχέσης δεν θα μπορούσαν καν να υποψιαστούν. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι κραδασμοί της ζωής αναταράσσουν το οικοδόμημα της σχέσης και τα σχετιζόμενα άτομα δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν την κρίση. Αφού αρχικά έχουν κατασκευάσει ένα «όνειρο», βλέπουν αργότερα την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί και απογοητεύονται, επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα αυτή. Οι προσδοκίες ματαιώνονται, οι ελπίδες προδίδονται, οι ανάγκες που ανακύπτουν δεν ικανοποιούνται και η σχέση φθίνει έως ότου τελικά διαβρωθεί ή διαλυθεί. Ένας σημαντικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η ανεπάρκεια του ενός ή και των δύο μελών της συντροφικής σχέσης ως προς την προσωπική τους ταυτότητα. Όταν το άτομο δεν έχει πετύχει ως ένα βαθμό την αυτονομία της προσωπικότητάς του, τότε δεν διαθέτει και την απαιτούμενη ωριμότητα, για να προχωρήσει στη διερεύνηση των αιτιών της κρίσης της σχέσης του.

Αντίθετα το ώριμο άτομο, όταν εκδηλωθεί η κρίση, δεν φοβάται να «ξεδιπλωθεί» και να αποκαλυφθεί ο εσώτερος εαυτός του, επειδή ακριβώς είναι αυτόνομο, επειδή «είναι ο εαυτός του» και εκφράζεται ελεύθερα μέσα στη σχέση, παίρνει και δίνει επιβεβαίωση και λειτουργεί με αυθορμησία. Σε αυτήν την περίπτωση η συντροφική σχέση μπορεί να είναι αρμονική και να φέρει ευτυχία, όταν βέβαια είναι ώριμα και τα δύο μέλη της και είναι σε θέση να τροποποιούν τη συμπεριφορά τους, έτσι ώστε να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες, να αντέχουν στις περιπέτειες της κοινής τους πορείας, ενώ είναι δύο άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις, πεποιθήσεις, επιθυμίες, αξίες, επαγγελματικό – τις περισσότερες φορές – προσανατολισμό,… Οι έρευνες έχουν δείξει ότι «όλες οι συντροφικές σχέσεις δοκιμάζονται και κλυδωνίζονται στην πορεία του χρόνου, έτσι ώστε να απαιτείται ισχυρή αντοχή, ευελιξία και προσαρμοστικότητα για να μην διαλυθούν» (Ερευνητικό Ινστιτούτο Θεραπείας Εκπαίδευσης 2006).

Η συντροφική σχέση χρειάζεται εγρήγορση και διαρκή καλλιέργεια, για να διατηρείται η συναισθηματική εγγύτητα των μελών της και να προστατεύεται ο εύθραυστος δεσμός των ατόμων που συνδέονται, δεδομένου ότι αυτά πρέπει να υποταχθούν στους κανόνες της σχέσης, να προσαρμόσουν την σεξουαλικότητά τους και να καταπιέσουν την ατομικότητά τους.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *