ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ

ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΟΙΗ Κυριακή της Τυροφάγου μας εισάγει σιγά-σιγά στη Μεγάλη και ευλογημένη Σαρακοστή, για να μας προετοιμάσει πνευματικά για τα Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου μας. Επίσης μας θυμίζει την έξοδο των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, αλλά και την νοσταλγία της χαμένης ευτυχίας.

Στο «Δοξαστικό του Εσπερινού» προβάλλεται η τραγικότητα της εξορίας του Αδάμ από τον Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ, απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών οδύρετο…..». Οι πρωτόπλαστοι μετά την πτώση, γυμνοί από τις αρετές, με το σώμα τους «όλον εσπιλωμένον= (λερωμένο)», ένιωσαν ντροπή και έσπευσαν να κρυφτούν «από προσώπου Κυρίου του Θεού». (Γεν.3,7-8).

Την Κυριακή αυτή, η Εκκλησία μας διαβάζει το Ευαγγέλιο, που αναφέρεται στην αξία της νηστείας και της συγχώρησης. Όλο το περιεχόμενο αυτής της Κυριακής περιγράφεται μέσα στην πλούσια και θεοφώτιστη υμνογραφία, την οποία έγραψαν θεοφόροι μελουργοί και μουσουργοί, οι οποίοι φωτίζονταν από το Άγιο Πνεύμα. Στον Όρθρο των Κυριακών ψάλλομεν τρία Ιδιόμελα τροπάρια, που αρχίζουν ως εξής: «Της μετανοίας άνοιξον μοι πύλας Ζωοδότα…», «Της σωτηρίας εύθυνον μοι τρίβους (δρόμους) Θεοτόκε..», «Τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών….».

Στο α΄Ιδιόμελο, παρακαλούμε τον Θεό να μας ανοίξει τις πύλες μετανοίας, γιατί δεν είμεθα  άξιοι εμείς, να τις ανοίξομε. Η μετάνοια είναι χάρισμα, είναι δωρεά, που χαρίζεται σε αυτούς, που νιώθουν την αξία της. Οι πύλες είναι πολλές, είναι οι ευκαιρίες, που μας δίνει ο Κύριος για να αλλάξομε τρόπο σκέψης, τρόπο ζωής. Η δυσάρεστος σύμβουλος, η συνείδηση, μας ελέγχει, μας κρίνει, μας εξετάζει, μας καταδικάζει για τις αμαρτίες μας και σαν παιδαγωγός μας οδηγεί στον δίκαιο Κριτή να μας συγχωρήσει, γιατί το αίμα Του καθαρίζει κάθε αμαρτία.

Στο β΄ Τροπάριο ο Υμνογράφος στρέφεται στην Θεοτόκο, διότι αυτή είναι η μόνη, που έχει παρρησία στον Κύριο να Τον παρακαλέσει να  οδηγήσει τον άνθρωπο στους δρόμους της σωτηρίας. Ο μεταπτωτικός άνθρωπος ζει μέσα στην αμαρτία, γι αυτό ο υμνογράφος αναφέρει τις λέξεις «κατερρύπωσα» (λέρωσα) «και όλον τον βίον μου», έγινε σύμφυτος με την αμαρτία, παραμέλησε τα πνευματικά του καθήκοντα από τις βιοτικές μέριμνες. Αμάρτησε, δηλαδή έχασε τον στόχο του, αμαρτία σημαίνει αστοχώ, αποτυγχάνω. Ο στόχος του ανθρώπου ήταν η θέωση και απέτυχε. Αντί να γνωρίσει την ζωή, με τις πράξεις του γνώρισε τον θάνατο. Και τώρα μεταμελείται και θέλει να γυρίσει στον χαμένο Παράδεισο.

Στο γ΄ τροπάριο ο υμνογράφος περιγράφει όλη την έκταση της δραματικότητας του αμαρτωλού, ο οποίος πιέζεται από το καταθλιπτικό βάρος και την ντροπή της αμαρτίας. Η συνείδηση όμως λειτουργεί σαν χαλινάρι τον συγκρατεί από τον κατήφορο, τον ελέγχει και τον οδηγεί στην μεταμέλεια. Η ευσπλαχνία και το έλεος του Κυρίου και Θεού μας θα τον συγχωρήσει και θα τον καταστήσει κληρονόμο της Βασιλείας Του. Ας αγωνιστούμε τον καλόν αγώνα της νηστείας και της μετανοίας, για να αξιωθούμε ουρανίων κατακτήσεων.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Μαρία Τσακανίκα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *