ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ…Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ

Γράφει η Ζέτα Φλισκανοπούλου

ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣΟ απείθαρχος και πεισματάρης Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, το παιδί που στα έξι του χρόνια μάθαινε πιάνο και ήξερε ότι αγαπούσε την μουσική όσο τίποτα άλλο στην ζωή του, το παιδί που εγκατέλειψε το σχολείο νωρίς αφήνοντας την μοίρα να τον οδηγήσει να εργαστεί στην αποθήκη της δισκογραφικής Μίνως-Μάτσας και Υιός, είναι ο ίδιος άνθρωπος, ο ατίθασος νέος που το 1980 ίδρυσε τους P.L.G ( Ο Paul, o Larry kαι o Jimmy)

To 1982 προσπαθούν ως «Armageddon» να ταράξουν τον ήρεμο μουσικό κόσμος της Γαλλίας, επιστρέφουν άφραγκοι αλλά με όνειρα. Σαν μουσικοί «τερμίτες» κάνουν «Σκόνη» όσους τους αμφισβητούν. «Πόσο σε θέλω» τραγουδούν στο μουσικό κοινό τους και για 8 ολόκληρα χρόνια «περιμένοντας την βροχή» που ήρθε, όχι για να καταλαγιάσει το μουσικό τους πάθος, αλλά για να ακολουθήσουν ένα δρόμο μοναχικό.

Έφτανε να χορέψει «ένα Διδυμότειχο blues» με την αγιογράφο σύζυγό του για να αποθεωθεί μουσικά. Τελικά και «τι ζητούσε», αυτό που δεν περίμενε ότι θα βρει, με μια γλυκιά προσμονή για όλα, την γυναίκα της ζωής του, το στήριγμα του για 27 χρόνια.

Ακόμα και όταν «οι φόβοι τον συγκρατούσαν για να μην πέσει σε επικίνδυνα πράγματα» δήλωνε λιτά «Προτιμώ να ζήσω» .Με την μουσική του, την αγάπη του κόσμου και την μισή του ζωή το τραγούδι και την άλλη μισή την κόρη του, πορεύτηκε. «Τόσα χρόνια μια ανάσα», τότε που «στην δουλειά και στο σχολείο / στης αγάπης την αρένα / μια απόδραση ζητούσα / και μια άτακτη φυγή / ώσπου φάνηκες εσύ» για να μην φοβηθεί να πει μουσικό ευχαριστώ στην γυναίκα και την κόρη του. «Σε μια ανάσα, ότι έγινα σε σένα το χρωστάω / στο χρωστάω κι ο δειλός δεν το ξεστόμισα ποτέ»

«Βγάζω μάτια μου, ισόβια / σε κρυμμένες μου φοβίες / μην ξυπνήσω κάποια μέρα / κι έχεις εξαφανιστεί / μια ζωή χωρίς ζωή». Ένα πρόβλημα υγείας που γνώριζε αλλά πίστευε ότι το έχει ξεπεράσει «Το πρόβλημα υγείας μου δημιούργησε κατάθλιψη και μάλιστα η δική μου τότε, ήταν μανιοκατάθλιψη, με την μανιοκατάθλιψη αισθάνεται ότι είναι κοντά οι θάνατοι. Κι αυτό σε τρομάζει… αλλά μήπως ελέγχεται η μανιοκατάθλιψη;»

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μέσα στην ψυχή του προσπαθούσε να κρατηθεί ίδιος. Ήθελε να πιστεύει ότι το τέλος του δρόμου βγάζει σε μια καινούργια διαδρομή και ας την φοβόταν. «Κανείς δεν ξέρει πως θα είναι αυτή η διαδρομή. Εγώ δεν πιστεύω και στον θάνατο… Ο άνθρωπος είναι ενέργεια και η ενέργεια δεν εξαφανίζεται ποτέ… πάντα εξακολουθείς να υπάρχεις»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *