ΛΟΓΙΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ

Με την επέλασιν του κορωναϊού, πρόβαλλαν μπροστά μας άγγελοι εξ ουρανού, ιατροί και νοσηλευτές, που άρχισαν μίαν άνισην μάχην, με έναν αόρατον εχθρόν, για να σώσουν τους συνανθρώπους τους. Από πού όμως άντλησαν αυτήν την δύναμιν; Από τις αρετές, που ήταν κεκοσμημένοι, την αγάπην εις τον συνάνθρωπον, την ευσέβειαν, την  μακροθυμίαν, την πραότητα και την πίστιν εις τον Θεόν. Έμειναν πιστοί, όχι μόνον στον όρκον του Ιπποκράτους, αλλά υπερέβησαν αυτόν και έφθασαν μέχρι αυτοθυσίας. Έγιναν παράδειγμα για όλον τον κόσμον και έκαναν υπερήφανες τις οικογένειές τους, διότι τα χαρίσματα τους, τα χρησιμοποίησαν προς ωφέλειαν των πασχόντων και ασθενούντων αδελφών. Ας ευγνωμονούμεν τον Δοτήρα Θεόν, παντός αγαθού, διότι ακόμα υπάρχουν τέτοια βάλσαμα ανθρωπίνων θλίψεων και προσφέρουν θεάρεστον έργον. Ας τους ευχαριστήσομεν ταπεινά και δακρυσμένοι ,υποκλινόμενοι εμπρός στο μεγαλείον της ψυχής των, προσευχόμενοι εις τον Θεόν υπέρ υγείας και ευλογίας αυτών και των οικογενειών τους. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Ας υπακούσομεν και εμείς εις την εντολήν «ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ» και να θυμηθούμε ότι: Στους Παππούδες μας είπαν να πάνε στον πόλεμον και πήγαν, εμάς μας είπαν να μείνομεν στο σπίτι, γιατί δεν μείναμε;

Ακολουθεί σχετικόν κείμενον αυτοθυσίας υπό  Αδαμαντίου Κοραή:

ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΓΑΛΛΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

«Η πανώλης εμάστιζε τρομερώς την Μασσαλίαν. Κάθε δεσμός αγάπης ήτο συντετριμμένος. Πατήρ απεστρέφετο του τέκνου, το δε τέκνον του πατρός. Η αχαριστία δεν διήγειρεν πλέον αγανάκτησιν. Αθλιότης παντού, είχε εκλείψει η ανθρωπιά. Η πόλις ερημώθη, χόρτος εβλάστησεν εις τας οδούς, λείψανα παντού σε κάθε βήμα. Οι γιατροί σε απόγνωσιν. Η νόσος καλπάζει. Οι ιατροί αποφασίζουν  να κάνουν συνέλευσιν, περί της λαοφθόρου νόσου, διά την οποίαν δεν υπήρχεν καμμία θεραπεία. Μετά μακράς συσκέψεως, αποφασίζουν ομογνωμόνως ότι η νόσος είχεν ιδιαίτερον και μυστηριώδη χαρακτήρα, το οποίον μόνον η νεκρού άνοιξις, ηδύνατο να την φανερώσει. Την θανατηφόρον  ταύτην εργασίαν, ποίος ήθελεν αναλάβει; Σιωπή επικρατεί, ως η του κοιμητηρίου, δι΄ ολίγας στιγμάς. Τέλος ένας χειρουργός, ονόματι Γουϋών, εις το άνθος της ηλικίας του και περιβόητος εις το επάγγελμά του, σηκωθείς έξαφνα είπεν σταθερώς: Έστω! Εγώ θυσιάζομαι διά την σωτηρίαν της πατρίδος μου. Ενώπιον της πολυπληθούς ταύτης συνελεύσεως, ομνύω εις το όνομα της πατρίδος μου και της θρησκείας, ότι αύριον τα χαράματα θέλων ανατέμνειν νεκρόν και καταγράψειν ό,τι παρατηρήσω. Πάραυτα εξήλθεν της συνελεύσεως Όλοι τον θαυμάζουν και αμφιβάλλουν, αν επιμείνει εις τον σκοπόν του. Ο ατρόμητος και ευσεβής Γουϋών, υπό της θρησκείας ενισχυόμενος, εξεπλήρωσεν τον λόγον του. Ουδέποτε είχεν νυμφευτεί, ήτο πλούσιος, αμέσως έκανε την διαθήκην του, μετά πάσης δικαιοσύνης. Εξομολογήθη και μετά το μεσονύκτιον εκοινώνησεν.

Άνθρωπός τις είχεν αποθάνει εντός του εικοσιτετραώρου, ο Γουϋώκ, τα χαράματα εκλείσθη εις τον αυτού θάλαμον. Έλαβεν μεθ΄ εαυτού καλαμάριον, χαρτίον και μικρόν τινά σταυρόν. Πλήρης ενθουσιασμού, πλήρης θάρρους και αταραξίας, γονατίσας έμπροσθεν του νεκρού, εσημείωσεν ταύτα: Ψυχής αθανάτου, φθαρτόν λείψανον, όχι μόνον δύναμαι, χωρίς φρίκην να σε θεωρώ, αλλά και με χαράν και ευγνωμοσύνην. Συ θέλεις να μου ανοίξεις τας πύλας ενδόξου, αιωνίου μακαριότητος. Συ, δεικνύων εις εμέ την μυστικήν αιτίαν της λαοφθόρου νόσου, θέλεις να με ενισχύσεις να εύρω ιατρικόν τι, σωτηριώδες, θέλεις να καταστήσεις ωφέλιμον την θυσίαν μου. Ω, Θεέ! Συ θέλεις, ευλογήσεις την πράξιν, την οποίαν ο ίδιος ενέπνευσες.

Ήρχισεν και τελείωσεν την φοβεράν εργασίαν και κατέγραψε λεπτομερώς τας χειρουργικάς αυτού παρατηρήσεις. Εξήλθεν έπειτα του θαλάμου, έρριψε τα χαρτία εις δοχείον όξους και επήγεν αμέσως εις το λοιμοκομείον, όπου και απέθανεν. Θάνατον μυριάκις ενδοξότερον τον του πολεμιστού, όστις, διά να σώσει την πατρίδα του, ορμά κατά των πρώτων τάξεων του εχθρού, καθότι αυτός υπάγει τουλάχιστον με ελπίδα, στηριζόμενος και θαρρυνόμενος υφ΄ ολοκλήρου στρατού».

Παραδείγματα προς μίμησιν.

Μαρία Τσακανίκα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *