ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αφού για μένα έσβησες

 

Απόψε ονειρεύτηκα πως ήμουνα με σένα,

και ταραγμένος ξύπνησα που ‘δα τα περασμένα.

 

Ούτε στον ύπνο μου μπορώ ούτε στη φαντασία,

ούτε να σε συλλογιστώ κακιά μου οπτασία.

 

Αφού για μένα έσβησες γιατί να σε θυμάμαι,

τους εφιάλτες έστειλες για να με τυραννάνε.

 

Θα πα να με ξορκίσουνε ίσως και ησυχάσω,

εσένα και το παρελθόν το μαύρο να ξεχάσω.

 

Ανδρέας Αλυφαντής

Απ’ το βιβλίο

«Με τα μάτια της ψυχής μου σ’ αγαπάω»

τα λαϊκά 1976-2016.

———————————————————————–

Τι σε νοιάζει;

 

Σε αγάπησα πολύ

μα τι σε νοιάζει;

Στα πρόσφερα όλα

μα δεν πειράζει.

 

Ήσουν για μένα

ο κόσμος όλος

στην ανθρωπότητα

ουράνιος θόλος.

 

Στα βήματά σου

σ’ ακολουθούσα

σ’ ότι κι αν ήθελες

σε βοηθούσα.

 

Μ’ ένα φιλί σου

γινόμουν λιώμα

για ένα χάδι

χαλί στο χώμα.

 

Όνειρο όμορφο

δώρο μεγάλο

σ’ ένιωθα δίπλα μου

το δίχως άλλο.

 

Πόσο σε ένιωσα

κανείς δεν ξέρει

ήσουν τα πάντα

γλυκό μου ταίρι.

 

Γιάννης Κανατσέλης

—————————————

Δυο πορσελάνινες κούκλες

 

Στοιβαγμένες, με τα εύθραυστα

λεπτά χεράκια τους,

έστεκαν στο ράφι,

με γυρισμένη την π54λάτη

στον θολό καθρέφτη,

δυο πορσελάνινες κούκλες.

Είχαν μια ήπια μελαγχολία

κι ένα φίνο χνώτο

από δύο παρακείμενα

ποτηράκια κονιάκ

που χτυπούσαν με μοσχοβολιά

τη γέρικη καρδιά

του περίτεχνου σκρίνιου τους.

Με ρομαντική διέγερση,

άνετα ζωντάνευε,

μέσα από τα κρυφά περάσματα

των ρόζων στα μπράτσα του,

το ένδοξο παρελθόν τους.

Κι ήταν τόσο έντονη,

λες και ήθελε να ρυμουλκήσει

τις δύο πορσελάνινες κούκλες

με τα θρυλικά προικιά τους

στην ελευθερία του θόλου του.

 

Μαίρη Μπριλή.

Αναμνηστικό δίπλωμα ΒΡΑΥΡΩΝΙΑ 2015

5ος Διαγωνισμός Ποίησης.

—————————————————————

Η εποχή του Φθινόπωρου

 

Έρχεται με το αμάνικο

χρυσοκόκκινο φόρεμα

και τα κίτρινα γάντια

πάνω σε δάκρυ φανερό

‘’Φθινόπωρο ‘’ σου λέει

όπως ‘’Φιλόπτωχο’’

Αυτή η Εποχή

να σου ζητήσει

ένα – ένα

μια στοίβα από μικροπράγματα

‘’μια ομπρέλα

μια ζακέτα

τις λεπτές σου κάλτσες ή

τα κλειστά περσινά σου παπούτσια’’.

Ποτέ δεν συμπάθησα

την Εποχή του Φθινόπωρου

και ξέροντας πως την έχει βγάλει

-με τους πιο παραπονεμένους στίχους Του –

ο επερχόμενος Χειμώνας στη γύρα..,

έχει αρχίσει και δεν με συγκινεί.

Δεν έχω!

της λέω ακόμη

και όταν μου επαιτεί

μετρημένα λεπτά

να αγοράσει ένα χάρτινο χωνάκι

ζεστά κάστανα για τα παιδιά της.

Να πας εκεί που ανήκεις!

Και σφίγγω στον έναν ώμο

το λουράκι της τσάντας μου να φύγω.

Παρ’ όλα αυτά…

Αυτή με ακολουθεί

εκθέτοντας με τους μονότονους

μελαγχολικούς στίχους Του

μια -μία

ένα σωρό δηλαδή

-ξανά από την αρχή –

δικές της ανάγκες.

Θέλω να τη βρίσω χυδαία.

Όμως διατηρώ την ψυχραιμία μου.

Έτσι, της απαντώ ευγενικά.

«Καλή μου Εποχή,

Δεν έχω κάτι να σου δώσω.

Να πας σε κείνους που έχουν.

-Πήγαινε στους Ποιητές!»

 

Μαίρη Μπριλή

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *