ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μην περιμένεις

 

Αν δεν σηκωθείς

πριν το φως

αρχίσει να δείχνει

την παρουσία του,

μη σκεφτείς

πως τ’ αηδονιού η λαλιά

θ’ αντηχήσει στην ψυχή σου

και πως,

θα λάμψει μέσα σου

της μελωδίας

η γλυκιά νότα.

Αν δε σ’ εύρη έξω μακριά

της αυγής το χάραμα,

μην περιμένεις

να συμμετέχεις,

στης Φύσης

τη μεγάλη αποκάλυψη.

 

Γιάννης Κανατσέλης

——————————————————–

Μυστικά του κόσμου

 

Γλυκιά κι όμορφη,

σαν μια κόκκινη μικρή παπαρούνα,

σαν ευαίσθητη χορδή της φύσης,

σαν Άνθος λαμπρό της Άνοιξης,

με χρώματα της φωτιάς

ζυμωμένη

και με δροσιά της αυγής

πλασμένη

σ’ έχω στην καρδιά μου.

Άφησέ με να σ’ αγκαλιάσω

και τα τρυφερά ματάκια σου

να φιλήσω.

Τ’ απαλό λίκνισμά σου

με σαγηνεύει

και του κορμιού σου

η αέρινη ύπαρξη

με θέλγει.

Έρχεσαι στα όνειρά μου

σαν μεθυστικός αιθέρας,

με ξυπνάς

και μου ψιθυρίζεις

τα μυστικά του κόσμου σου,

που λαχταρώ να ζήσω.

 

Γιάννης Κανατσέλης

———————————————————-

Το καλοκαίρι έφυγε

Στην μνήμη της Τζένης

 

Το καλοκαίρι έφυγε, γλυκός είν’ ο Σεπτέμβρης

σε μονοπάτια ήρεμα η σκέψη μου κυλά,

τα φυλλοκάρδια ανοίγουνε κι’ αν ψάξεις θε να εύρεις,

επιθυμιές που αν μίλαγαν θα λέγανε πολλά.

 

Το καλοκαίρι έφυγε, λάγνος είν’ ο Σεπτέμβρης

ηδονικός ο ΄Ηλιος του στα χνούδια μου κολλά.

Νωχέλεψε η θάλασσα, γοργόνες δε θα εύρεις

φύγανε με τα κύματα, για μέρη πιο τρελά.

 

Το καλοκαίρι έφυγε, μεστώνει ο Σεπτέμβρης

πουλιά τα συναισθήματα ματώνουν την καρδιά.

Χάθηκες σε λαβύρινθο, τι έψαχνες να εύρεις;

Ποτέ μου δεν το έμαθα μικρούλα μου ροδιά.

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

——————————————————–

Τα χέρια σου δώσμου

 

Στην άκρη του κόσμου,

τα χέρια σου δώσμου μαζί μου ν’ αφήσεις.

Την γήϊνη σφαίρα

στο υπερπέρα έλα να ζήσεις.

 

Να ταξιδεύσουμε

μέσα στα πέρατα με τους κομήτες.

Τα χέρια σου δώσμου

μαζί να πάμε σε άλλους πλανήτες.

 

Σε άλλους κόσμους

στους υπερκόσμους να κατοικήσεις.

Μακριά από άγχη

και τους ανθρώπους μαζί μου να ζήσεις.

 

Όπου τα κίνητρα

σεν είναι συμφέροντα αλλά αξίες.

Για να γνωρίσουμε μαζί να ζήσουμε

σε γαλαξίες.

 

Να δραπετεύσουμε

σαν αστερίες εμείς οι δύο.

Για να γλυτώσουμε. Μια που μεγάλωσε.

Της γης το θηρίο.

 

Ιωάννης Λυμπέρης

————————————————-

«Τώρα»

 

Αυτά τα «τώρα»…

Τα πολλά, τ’ αναρίθμητα.

Αυτά που σφυρηλάτησε το παρόν

-σφραγίδα διαρκείας-

μα εξατμίστηκαν στο καμίνι του χρόνου.

Σκόνη θολή το πέρασμά τους.

Ευωδίας θυμίαμα και πίκρας κατακάθι.

Αυτά τα «τώρα» που έγιναν «χτες»

της μιας στιγμής, σε παρελθόντος μετάλλαξη.

Που έγιναν άϋλο νοσταλγίας σφιχταγκάλιασμα

και επένδυση ψυχής στο ξεροβόρι τ’ ανηφόρου.

Πόσο συχνά τ’ ανακαλώ

σε προσκλητήριο Απόντων.

 

Τούλα Μπούτου

Από την ποιητική συλλογή «Σπαράγματα»

————————————————————————-

 

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *