ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Το κορίτσι της Βροχής

 

Απομεσήμερο, ο δρόμος είναι άδειος

κι εγώ χαζεύω, τα τερτίπια της βροχής

κεντάει το τζάμι μου, χορεύει, τραγουδάει,

στάζοντας βάλσαμο στα βάθη της ψυχής.

 

Είσαι κορίτσι της βροχής μικρή να ξέρεις,

μου το ψιθύρισε μέσα σε κάποιο στοχασμό,

όπως αυτή, μπορείς κι εσύ να μου προσφέρεις

υπάρχουν τόσα, πού δεν έχουν τελειωμό.

 

Έλα να πάρουμε μαζί κάποιαν αυγούλα

ενός ονείρου μονοπάτι ταπεινό,

τώρα που η νιότη σου είν’ Άνοιξης δροσούλα

γιατί το σήμερα, δεν θάν’ παντοτινό.

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Από την ποιητική συλλογή

«Ζωγραφίζοντας με λέξεις»

Εριφύλη 2009

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *