ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Εκείνη την νύκτα

 

Εκείνη τη νύχτα,

ψυχής ζόφο εβίωνα. Και μοναξιά.

Ξάφνου εσύ μου έγνεψες.

Χαίρε, εφώνισες.

Και το σκότος μετάξινο γέγονε.

 

Εκείνη τη νύχτα

ξέχειλος έρως

ολούθε πλημμύρισε.

Σ’ ένιωθα μεγαλόκαρδη.

Με γήτεψες. Και πόνεσα γλυκά.

 

Εκείνη τη νύχτα

σε ήθελα, μέλισσα,

την πίκρα να διώξεις.

 

Και είπες το ναι. Άνασσα.

 

Ναι, εκείνη τη νύχτα.

Κων/νος Αργυρόπουλος

Από την ποιητική Συλλογή

«Οι Πεποιημένοι»

—————————————————-

Ο καιρός αγρίεψε

 

Έρημη η ακρογιαλιά

και ο ήλιος κρύφτηκε

πίσω από σύννεφα πυκνά.

 

Ο αγέρας σφυρίζει δυνατά

στη θάλασσα δεν φαίνεται καράβι

και στο μουράγιο άνθρωπο δεν βλέπεις.

 

Τα κύματα άγρια περπατούν στο λιμάνι

αστραπές φωτίζουν το σούρουπο το σκοτεινό

η μπόρα είναι κοντά.

 

Τα κύματα πέφτουν μ’ ορμή

πάνω στα βράχια τα κοφτερά

μέχρι το λιμάνι ακούστηκε η λαλιά τους.

 

Η καταιγίδα έφτασε γοργά

το φθινόπωρο φεύγει βιαστικά

χειμώνας μύρισε τριγύρω, παντού.

 

Μάρω Δήμου

Από την ποιητική συλλογή

«Από καρδιάς»

————————————————–

Μια σταγόνα

Μια σταγόνα ελπίδας
Της ψυχής μας τροφή
Ας γυρνούσε η ρόδα
Στην ορθή της στροφή!

Να πετούσα στα ουράνια
Πριν με λιώσει η φθορά
Και τα δύο μου τα χέρια
Με αετού φτερά!

Στου παράδεισου το φως
Να σε βρω εκεί καλέ μου
Και να σβήσουν για μένα
Οι κραυγές του πολέμου!

Νανά Χαρβαλιά – Καραγιάνη
Από την ποιητική συλλογή
«Τα γραμμένα μιας ζωής»

———————————————–

Με το χέρι σηκωμένο

 

Το ’να χέρι σηκωμένο

σε γροθιά σφικτή,

σύμβολο αγώνα, πάλης,

σε αρένα ανοικτή!

 

Χρόνια τούτη η διαμάχη

πάντοτε καλά κρατεί,

γιατί η εργατιά βαδίζει,

σ’ ένα δύσκολο στρατί.

 

Όνειρα φιλοδοξίες

έχουν βέβαια πολλοί

μα, θυσία τα ’χουν κάνει,

στων αρχόντων την αυλή.

 

Το συμφέρον δεν κοιτάζει

γέρους, νέους ή παιδιά,

χαλινάρι ξέρει να βάζει

και να σφίγγει τα λουριά!

 

Μα, θα φτάσει η ημέρα,

ο εργάτης ν’ ακουστεί

και αλλοίμονο σ’ εκείνον

που του φράζει τη φωνή!

 

Σοφία Σπύρου

Από την ποιητική συλλογή

«Κραυγές»

============================

 

Βατραχάκι

 

Τα μάτια σου όταν κοιτώ,

τα χείλη σου όταν φιλώ.

Πάνω στα σύννεφα πετώ,

ποτέ μου δεν θα κατεβώ.

 

Τα στήθη σου σαν μ’ ακουμπούν

και τα κορμιά μας σμίγουν,

τότε ο κόσμος χάνεται,

οι ουρανοί ανοίγουν.

 

Σαν βατραχάκι κάθεσαι,

στο σώμα μου επάνω.

Η ευτυχία είναι πολλή,

δεν πάει παραπάνω.

 

Γεώργιος Σιαφλάς

Από την ποιητική συλλογή

«Ένα βήμα ακόμη»

——————————————

«Τώρα»

 

Αυτά τα «τώρα»…

Τα πολλά, τ’ αναρίθμητα.

Αυτά που σφυρηλάτησε το παρόν

-σφραγίδα διάρκειας-

μα εξατμίστηκαν στο καμίνι του Χρόνου.

Σκόνη θολή το πέρασμά τους.

Ευωδίας θυμίαμα και πίκρας κατακάθι.

Αυτά τα «τώρα» που έγιναν «χτες»

της μιας στιγμής, σε παρελθόντος μετάλλαξη.

Που έγιναν άϋλο νοσταλγίας σφιχταγκάλιασμα

και επένδυση ψυχής στο ξεροβόρι τ’ ανηφόρου.

Πόσο συχνά τ’ ανακαλώ

σε προσκλητήριο Απόντων!

 

 

Τούλα Μπούτου

Από την ποιητική συλλογή

«Σπαράγματα»

———————————————

Ραπαδογενιτσαροσκολιός

 

Γενίτσαροι και Ραγιάδες

από τον λήθαργο ξύπνησαν

για να σπάσουν τάχα τα στεγανά τους.

Φράγματα κάθε λογής-λογής

κομματικά και οικονομικά

για να λύσουν τα σχέδιά τους.

Σχέδια ύπουλα και σκοτεινά

με μεγάλο θράσος περισσό,

«νεοΓενίτσαροι – νεοΡαγιάδες»

άλλων τα συμφέροντα υπηρετούν

τι και αν διατυμπανίζουν πως

μονάχα την Ελλάδα αγαπούν.

Τη γλυκιά και αγέλαστη τώρα Πατρίδα,

και με τα μνημόνια εν όψει

βλέπεις καινούργια να ’ρχεται καταιγίδα.

Σαν τα νέα «success story» αυτή τη φορά

με πολλές – πολλές αυτοκτονίες

να σιγοσβήνουν το γέλιο και τη χαρά…

 

Βαγγέλης Μπαλούτσος

Από την ποιητική συλλογή

«Διακεκαυμένη Ζώνη»

——————————————–

Κοσμικό ταξίδι

 

Υπερχορδές τεράστιου μήκους,

Ύλης;

Ενέργεια;

«Στοιχειά», που με ταλαντώσεις σκερτσόζικες,

κλείνουν το μάτι

στον Διόνυσο – Ζαγρέα

αυτόν, που κόπηκε σε άπειρα κομμάτια

και το καθένα απ’ αυτά «περιείχε το όλον»

 

Οι παλμικές ταλαντώσεις – δονήσεις

και οι συγκρούσεις μεμβρανών κι υπερχορδών

με παιχνιδιάρικα

λουάρκς, βαρυόνια, φωτόνια, νετρόνια,

νετρίνα, σκουληκότρυπες

και μαύρες τρύπες

μέσα σε καμπυλωμένους και απροσδιόριστους

χώρους και χρόνους,

γνωστών και αγνώστων διαστάσεων

ξεπερνούν τα όρια του Σύμπαντος

και φτάνουν στον μυθολογικό Φάνητα,

όταν σε νανοδευτερόλεπτα,

ελάχιστο κλάσμα του Χρόνου,

έσπασε το Ωόν

για να βγει από αυτό,

να γεννήση η νύχτα,

και να ακολουθήσουν μετά

ο Ωκεανός και η Τηθύς,

ο Ουρανός και η Γαία.

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή

«Τα αλίκμητα»

—————————————–

Το μονοπάτι

 

Είναι οι ώρες που βαριές

γυρίζουνε οι σκέψεις

και της αγάπης οι παλιές

οι άγιες επισκέψεις.

 

Μια φορά αληθινά

καθένας αγαπάει

και είναι κρίμα κι’ άδικο

αν χάνεται και πάει.

 

Ο έρωτας μοναδικός

που ο Θεός τον στέλνει,

όταν σκορπίζει σαν καπνός

και τίποτα δεν μένει.

 

Παρά μονάχα ένα «γιατί»

και μια σκιά στην μνήμη,

στου χωρισμού την κουπαστή

και στης καρδιάς την λίμνη.

 

Όσες κι’ αν φέρνει η ζωή

αγάπες παρακάτω,

του μόνου έρωτα η πνοή

στης νοσταλγίας το πιάτο.

 

Φίλιππος Λογιωτατόπουλος

Από την ποιητική συλλογή

«Η Αλίσαχνις της ψυχής μου»

—————————————————-

 

Επίθεση

 

Με χειροβομβίδα αιώνων

θα ταράξει τον ήσυχο ύπνο σας.

 

Τα πέτρινα πρόσωπά σας

θα συσπαστούν από αγωνία.

 

Τα καθημερινά σας όνειρα

θα αφυδατωθούν στην κάψα.

 

Απ’ τη φωτιά κι απ’ το νερό

νιο δούλεμα θ’ αρχίσει.

 

Κι εμπρός σας θα προβάλει

ξανθό και θυμωμένο παλικάρι

με αλαφρό κεφαλοπάνι.

Θα σπέρνει σε παρθένους λειμώνες

γιούλια κι ανεμώνες.

 

Κι εσείς;

Θα τον αγαπήσετε

ή θα τον σημαδέψετε;

 

 

Λευτέρης Λαζαρίδης

Από την ποιητική συλλογή

«Ίσως»

——————————————-

Έαρ μου

 

Και θα ξαναγεννήσει

τον μικρό της Άδωνη

στο πρόσωπο ενός Νέου Κόσμου

που θ’ ανανήψει

Μάη μήνα

στα παλάτια της Πάφου.

Δεκαοχτώ χρονών

στην αγκαλιά της Αφροδίτης.

 

Νίκη Κατσικάδη

Από την ποιητική συλλογή

«Έαρ μου»

——————————————–

Με την αγάπη

 

Με την αγάπη έρχονται

κι οι μέρες οι καλές

ανοίγει δρόμους φωτεινούς

κι ανθίζουν και οι ερημιές.

 

Κι απλώνεται ο πολιτισμός

ενισχύεται κι η πολιτεία

κι ο νους εργάτης φωτεινός

σε ελπιδοφόρα κοινωνία.

 

Η αγάπη οικοδομεί

είναι δύναμη κι ελπίδα

μας ομορφαίνει τη ζωή

κι εμψυχώνει την πατρίδα.

 

Ο κόσμος χαίρεται να ζει

με ομοψυχία και αγάπη

ενθαρρύνεται και η ψυχή

μακριά από ντροπές και πάθη.

 

Δίκαιος δρόμος της ζωής μας

φίλους μας κάνει κι αδελφούς

και ενωμένους μας κρατάει

μπρος στης πατρίδας τους εχθρούς.

 

Νικόλαος Θωμάς

Από την ποιητική συλλογή

Η Αγάπη ζωή μας και φως

Εκδόσεις Φωνής Πειραιωτών

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *