ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Καθήκον

 

Το καθήκον υπεράνω μέσα στη δική μου σκέψη

στο καθήκον πάντα είμαι τη στιγμή που ανάγκη είναι

δεν ξέρω πως θα το πάρουνε οι μεγάλοι στην παρέα

μα θα κάνω ότι πρέπει και θα την περνώ ωραία.

 

Πόρτες θα ανοιγοκλείσω και όλους θα εξυπηρετήσω

και κανέναν δεν θ’ αφήσω πριν την ώρα που θα κλείσω

μπαίνουν βγαίνουν τα παιδάκια με χαρές και τραγουδάκια

παίζουν τρέχουν και γελάνε και πολύ με αγαπάνε.

 

Εδώ τελειώνουν όλα, είμαστε όλοι σαν ξένοι

και προσωρινά έχουν έρθει για τον Άδη όλοι ταγμένοι

αφού μ’ έστειλε η μοίρα και με σας πρέπει να ζήσω

πρέπει υπομονή να κάνω και κουράγιο να αποκτήσω.

 

Για τη ζωή μου τη σκληρή κανένας δεν ρωτάει

γεννιέται ένα βάσανο το άλλο το ξεχνάει.

 

Δημήτρης Γίδαρης

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *