ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΝΙΚΗ

 

Ανεβαίνω στον Όλυμπο.

Κάθομαι στο δρόμο του Δία.

Μα τα χέρια ορθάνοιχτα

χαιρετάω το Σύμπαν.

 

Η εικόνα μου ταξιδεύει

στις εσχατιές του Διαστήματος

με την ταχύτητα του φωτός.

 

Μυριάδες χρόνια αργότερα

όταν εγώ σκόνη αστρική

θα έχω γίνει

τα τηλεσκόπια

των μακρινών Γαλαξιών

θα συλλαμβάνουν

τον χαιρετισμό μου.

 

Και τότε θάχω

νικήσει το χρόνο

νικήσει το θάνατο !

 

ΆΡΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΤΑ ΦΛΥΑΡΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ …»

————————————————————-

ΑΝΟΙΞΕ ΘΥΡΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

 

Απρόσμενο το τέλος σου στοχάσου

πολέμησε τα πάθη κι ετοιμάσου

με λόγια ταπεινά και μετρημένα

για να ’βρεις δρόμο ειρηνικό για σένα.

 

Σκέψου για όσα έχεις μετανιώσει

αδίκησες και έβλαψες εν γνώσει

ας είναι ειλικρινής η μεταμέλειά σου

αυτό θ’ ανακουφίζει πάντα την καρδιά σου.

 

Διώξε των λογισμών σου τα σκοτάδια

ηρέμιζε με προσευχή όλα τα βράδια

κακές σκέψεις μην κάνεις στη ζωή σου

πίστη κι αγάπη σου ζητάει η ψυχή σου.

 

Διόρθωσε τον πλανημένο εαυτό σου

στάσου μακριά απ’ τον σκοτεινό εχθρό σου

άνοιξε θύρα σωτηρίας όσο ζεις

με πίστη και με φώτιση θα ελευθερωθείς.

 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΛΕΞ. ΘΩΜΑΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΔΡΟΜΟΙ ΖΩΗΣ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΩΝΗ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ

——————————————————

TA ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

(1956)

 

Ο παππού μου, η κυρά μου,

πάναγνοι γέροι, ωραία συνήθεια,

στο τζάκι δηγώντας

παραμύθια μ’ αλήθεια

γρικώντας τ’ αγγόνια

φορτώνοτα η σκέψη

στα πρώτα μας χρόνια.

 

Πουλαπετούσα οι ψυχές μας

σ’ ανύπαρκτα μέρη,

σε πύργους γυαλένους,

που ο παππούς κι η κυρά μόνο ξέρει

για ηρώους, για δράκους,

βασιλοπούλα, λάμιες,

για φίδια σε λάκκους.

 

Μας φορτώσανε σπόρους,

φύτρα κι αμπόλια

και στον άνδρα βράχο

φυτρώνανε σκέψεις, ανθού μοσκοβόλια.

Πάνε τώρα γιαγιάδες … παππούδες …

φύγανε ανάρια, για πάντα, οι καημένοι.

 

Τώρα κλάνουν τις ρούγες ξένες σουσούδες.

 

Μ. ΚΑΣΣΗΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΠΟΙΩΝΤΑΣ»

————————————————–

ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ

 

Κάποιες φορές, μια δίψα καίει τα στήθια

και τριγυρίζει με, κάθε βραδιά, στα κρύφια.

Κάποιες φορές, κάτι παράξενο σαν νιώθω,

μες στη σιωπή σαν αργοσβήνω από τον πόθο.

 

Θέλω να γράψω με το ρεύμα της ψυχής μου,

μες στα σβησμένα, γκρίζα φύλλα της ζωής μου.

Κι αποζητώ τα φύλλα αυτά να μ’ αλαργέψουν

σε κόσμους άλλους, που μπορούν να με γιατρέψουν.

 

Κάποιας θωριάς να νιώσω το μεγάλο θάμα,

χερουβικό να κοινωνήσω φως κι ανάμα.

Λυτρωτική ν’ ακούσω τη φωνή των ήχων,

μέσα στην αγιοσύνη του λυγμού των στίχων.

 

 

ΝΙΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΤΣΙΚΑΔΗ

Από την ποιητική συλλογή

«Η ΕΒΔΟΜΗ ΠΤΗΣΗ»

——————————————————-

Σιωπηλό ψευδώνυμο, Κύριε,

 

Στον κατ’ εικόνα, στο καθ’ ομοίωσή Σου άνθρωπο, κι ακούμε:

Γέννημα, χρέους εξόφληση. Θρέμμα, σύναψης αγώνα. Ζήση,

χορός ευθύνης, δούναι και λαβείν, δράση και χρέωση.

 

Τον άνθρωπο νάνο, ν’ αναλύσεις ζητάς, ω Θεέ μέγιστε…

 

Όνομα, στον κατ’ εικόνα, στον καθ’ ομοίωσή μας θεό κι ακούμε:

Γέννημα, χρέος στην έγνοια. Θρέμμα, ευθύνη στη θέσπιση

Νόμου. Ζήση, απόλυτη δικαιοσύνη στην απόκριση.

 

Τον μέγιστο Θεό ν’ αναλύσεις ζητάς, άνθρωπε νήπιε …

 

Ω, γήινη δυνατότητα θεοκεντρική, ουράνια ανθρωποκεντρική,

δίδυμη μέγγενη, υποταγή διπλοντυμένη, πως μας ξεγέλασες!

Περνάς, μας αφήνεις, ξαναπερνάς δεν μας θυμάσαι!

 

O θάνατος με τη ζωή χαριεντίζεται τραβώντας την σκαλί-σκαλί

στον Άδη, σύζυγος διακορεύοντάς την νόμιμα, σκοτώνοντας

στις καταπατημένες πεδιάδες τ’ ουρανού τον άνθρωπο!

 

(Πίστης είναι της δικαιοσύνης Σου το νέο δυσνόητο ψευδώνυμο

που το γροικώ στις εκκλησίες μα δεν το εννοώ, αξήγητο στη γη,

ή της αγάπης Σου της θρυλικής πατρώνυμο;)

 

MANTΩ ΚΑΤΣΟΥΛΟΥ ΖΟΛΩΤΑ

Από την ποιητική συλλογή

«ΠΕΔΙΟΝ ΒΟΛΗΣ»

——————————————————–

ΔΥΟ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

 

Ένα ταξίδι ξεκινήσαμε μαζί

κι όπου μας πάει …

Ίσως, μακριά ’πο τη ζωή μας την πεζή.

Μπορεί, στα χάη.

 

Ένα ταξίδι, που δεν θα ’χει γυρισμό,

συνταξιδιώτες.

Ένα ταξίδι, που δεν θα ’χει χωρισμό,

δάκρυα σαν τότες.

 

Ούτε θα πιάσουνε ποτέ κάποια στεριά,

κάποιο λιμάνι.

Θα ’σαι ψυχή, που βασανίζεσαι βαριά,

νους, που τα χάνει.

 

Ένα ταξίδι ξεκινήσαμε μαζί,

αγκαλιασμένοι.

Μα σαν μας βρούνε, θα φωνάζουν οι χαζοί.

«Δυο κολασμένοι!»

 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΛΥΡΙΚΑ ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ»

—————————————————–

ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

 

Ο θόλος γέμισε με μαύρα νέφη,

κάποιο χεράκι αγάπη γνέφει,

φυλάξου, πρόσεξε αυτήν την ξέρα,

θα ’ρθω κοντά σου πάλι μια μέρα.

 

Και σαν το πλοίο τη θάλασσα σκίζει,

σε σένα πάντα ο νους μου γυρίζει,

μαύρη η θάλασσα, άπατο βάθος,

γιατί για σένα το τόσο πάθος ;

 

Χτυπά στο βράχο, το κύμ’ αφρίζει

το πώς σε γνώρισα να μου θυμίζει,

και πώς υψώνεται, λευκό κι αφράτο,

εκεί σε φίλησα, στο βράχος κάτω.

 

Καθάριος θόλος, αγνό φεγγάρι,

σφιχτά με κρατούσες μ’ αγάπης καμάρι,

η νύχτα με βρίσκει πάντα μονάχο,

φιλιά μου έδινες κοντά στο βράχο.

 

Φούντο την άγκυρα και την καδένα,

στο νου μου πάντοτε έχω εσένα,

νάτο μια νύχτα έσβησ’ έν’ άστρο,

θυμού που πήγαμε ψηλά στο κάστρο.

 

Φούντο την άγκυρα και κάνε κράτη,

μόνος μου πέφτω εις το κρεβάτι,

το πλοίο έφτασε, δίπλα πλευρίζει

ποιος την αγάπη μου καλωσορίζει.

 

Περνώ τη Μάγχη με τόσο κρύο,

και συ σαν φεύγω μου λες αντίο,

πλακώνει σκότος και καταχνιά,

και συ στο τζάκι και στη γωνιά.

 

Πορεία γύρνα κατά τη Δύση,

για μένα είσαι δροσιά στη βρύση,

ψηλά ο γλάρος, φτερά τινάζει,

σαν ποια καρδούλα αναστενάζει;

 

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΙΚΕΛΗΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΙΝΙΣΤΡΙΝΙ»

—————————————————–

Να προσέχεις …

 

Όταν οι άλλοι

φεύγουν,

πρόσεχε

ποιοι θα γυρίσουν το κεφάλι

να σε κοιτάξουν.

Είν’ αυτοί

που θα ξανάρθουν

να μείνουν μαζί σου.

Τα συναισθήματα

αν χάσουν το δρόμο

δεν ξεστρατίζουν.

Πρόσεχε όμως

να βρίσκεις

εκείνο το αμοιβαίο

συναίσθημα

που παρακινεί τους άλλους

να επιστρέφουν…

 

ΣΠΥΡΟΣ Π. ΡΑΔΙΤΣΑΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ… ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ»

———————————————————————————

Προτροπή …

 

Αν χρειαστεί να φωτίσεις

το σκοτάδι σου

κάψε την καρδιά σου.

Μη δειλιάσεις

ούτε μετανιωμένος

να κλάψεις.

Τα δάκρυα της μετάνοιας

ξεπλένουν καημούς

δε φωτίζουν δρόμους.

Να καείς αν χρειαστεί

με την καρδιά σου.

Να κλάψεις με φλόγα μεγάλη

ότι δε θλίβει

να φέξει ο δρόμος σου…

 

 

ΣΠΥΡΟΣ Π. ΡΑΔΙΤΣΑΣ

Από την ποιητική συλλογή

«ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ»

——————————————————-

ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

 

Η βροχή χτυπά μανιασμένα στα τζάμια

Ο αέρας σφυρίζει το τικ –τακ του ρολογιού

σε καλώ να ξυπνήσεις, ν’ αφουγκραστείς

ν’ αρπάξεις τις στιγμές που φεύγουν

και δε ξαναγυρνούν!

 

Δες, οι φλόγες στο τζάκι χοροπηδούν

σαν αόρατα χέρια που θέλουν

να σ’ αγκαλιάσουν, να σε ζεστάνουν

να σε φιλήσουν, να διώξουν τον πόνο σου!

 

Άκου τους χτύπους της καρδιάς μου,

που λένε, είσαι το σήμερα

είσαι στο αύριο, είσαι παντού,

είσαι στο «ΦΩΣ» αγάπη μου!

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ

ΒΙΚΥ 15-2-2017

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *