ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η ζήλια

 

Αναρωτήθηκες ποτέ πόσο πονά η καρδιά μου,

που με όπλο σου τη ζήλια πλήγωσες τον έρωτά μου.

 

Είσαι όμορφη και ξέρεις πως οι άντρες σε κοιτάνε,

κι αδιάντροπα φλερτάρεις όποιον βρεις και όποιον να ‘ναι.

 

Μα τα ψέματα τελειώσαν και θα σε πληρώσω τώρα,

με το νόμισμα το ίδιο έφτασε πλέον η ώρα.

 

Ανδρέας Β. Αλυφαντής

Απ’ το βιβλίο,

«Με τα μάτια της ψυχής μου σ’ αγαπάω»

Τα λαϊκά 1976-2016

—————————————————————–

.

Το νήμα της ψυχής μου

 

Κρατάς ένα νήμα στα χέρια σου,

ένα νήμα γνεμένο απ’ την κλωθώ στο αδράχτι της,

καταραμένο από τον Εωσφόρο

κ’ ευλογημένο από την Ίσιδα.

 

Είν’ ένα νήμα κλωσμένο με περίσκεψη

απ’ τους αράχνινους ιστούς του απομεσήμερου

από ίνες ακτίνων του Σείριου,

απ’ τα τιτιβίσματα πεταλούδας

και από χνούδι παρθένο μελισσών.

 

Είν ένα νήμα βαφτισμένο σε διαστημική σκόνη,

λουσμένο στις κατακόρυφες βρυσομάνες του Ολύμπου,

μουσκεμένο στα κατώγια των αναπήρων,

ποτισμένο από τα βογκητά του μεσοπέλαγου,

νανουρισμένο στα σπήλαια των Συλφίδων

και στις διασταυρώσεις των μετεωριτών.

 

Είν’ ένα νήμα λεπτό και τόσο ευαίσθητο

που αναρριγεί με τ’ άγγιγμα του ονείρου,

που συνταράζεται απ’ το θρόϊσμα της υποψίας,

λυγιέται απ’ την αχνή πνοή του θανάτου,

σκιάζεται απ’ το πρώϊμο ψυχανέμισμα της απειλής.

 

Κώστας Θεοφάνους

Από την ποιητική συλλογή

Το νήμα της ψυχής μου

——————————————–

Η σκέψη μας παντοτινή

 

Με αξίες και πολιτισμό

φώτιση και ελπίδα

μπορεί ο κάθε Έλληνας

ψηλά να έχει την πατρίδα.

 

Η σκέψη μας παντοτινή

τιμά δόξα και ιστορία

με ζήλο πάντα υπηρετεί

ιδανικά και ελευθερία.

 

Η πίστη μας στα δύσκολα

ορθώνεται και φωτίζει

και η ελληνική ψυχή

πόθους κι ελπίδες αφυπνίζει.

 

Πλάνοι κι ανεύθυνοι πολιτικοί

θέση δεν έχουν στη ζωή μας

τους όρκους τους καταπατούν

και ταπεινώνουν τη φυλή μας.

 

Νίκος Θωμάς

Από την ποιητική συλλογή

«Η αγάπη ζωή μας και φως»

Έκδοση Φωνής Πειραιωτών

—————————————————

Όνειρο

 

Και να μπορούσα να κρατήσω λίγο φως

μέσα στα χέρια μου την ώρα που τελειώνει

να μην φοβάμαι το σκοτάδι που ζυγώνει

και με ρουφά βαρύς ης νύχτας ο βυθός.

 

Να χα μια θάλασσα δικιά μου γαλανή και

να φιλώ του κάθε κόρφου τη μασχάλη

με στεναγμούς να προσκυνώ το περιγιάλι

κι άρμη να ρένω του βαρκάρη το πανί.

 

Να χα τ’ αστέρι τ’ ουρανού το μακρινό να

το κεντήσω στο μαντήλι μου γιορντάνι

όμως μια στάλα από τ’ όνειρο μου φτάνει

για να την πιω στερνή γουλιά το δειλινό.

 

Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού

Από την ποιητική συλλογή

«Ονειρικά ταξίδια»

Έκδοση Φωνής Πειραιωτών

————————————————–

Σκιές

 

Έβλεπα ανθρώπινες σκιές

έβλεπα σπίκες και φωτιές

ανθρώπων μάτια

και πρόβαλλαν και χάνονταν

στου σοκακιού τα χαμοπόρτια

κι ήταν προγόνων οι ψυχές

κι ήταν του ίδρουτα διαμάντια

κι ήταν των αναστεναγμών καπνοί

του γδικιωμού, της πείνας και του μόχθου

το τέντωμα της αντοχής, της πίκρας, του πεισμάτου

άνυδροι εκεί να κρατηθούν χωρίς καζάντια

ελεύτερη για να ανοίξουν της γιστέρνας το ’δηγό

και τ’ αλωνιού κλειστή τη σκάλα

να μη σταλάει η κάμαρη

μη φλογερίσει η πόρτα

μη σβήσει η σπίθα της πατρίδας.

 

Μιχάλης Κάσσης

Από την ποιητική συλλογή

«Ποιώντας»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *