ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ελλάδα Τροφός

 

Ελλάδα γλυκιά μάνα

έχεις γίνει η τροφός

όλου του κόσμου.

Είσαι η ζωή μου και το φως μου.

Με στοργή τους αγκαλιάζεις

μέσα στη μικρή σου χώρα.

Την αγάπη σου τους δίνεις

και σαν άνθρωποι να ζήσουνε αφήνεις.

Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι και άλλοι

σε αγαπάνε πολύ τώρα.

Η καλή η χώρα και για σένα λένε όλοι

που ταΐζεις όλους τώρα.

 

Δημήτρης Γίδαρης

———————————–

Ο Ζήτουλας

 

Ζήτησα την αγάπη

μα να την βρώ δεν μπόρεσα.

Ζήτησα τον Θεό μου,

μα κι ο Θεός μου ξέφυγε.

Τον αδελφό μου ζήτησα

και βρήκα και τους τρεις.

 

Διονύσης Κουλεντιανός

—————————————

 

Κοιτάω τ’ άστρα και θυμάμαι Δραπετσώνα

 

Στης Δραπετσώνας τα δρομάκια

ρούχο παλιό για μας η φτώχεια

αντέξαμε πολλούς Χειμώνες

στο κρύο και τ’ ανεμοβρόχια.

 

Σπίτι μια τσίγκινη παράγκα

σκεπή μας ήταν ο ουρανός

ο κήπος μια μικρή αυλίτσα

κι ελπίδα μόνο ο Θεός.

 

Στο φτωχικό μας το τσαρδάκι

που φώτιζε μ’ ένα κερί

σαν θέατρο σκιών τις νύχτες

το δέρναν όλοι οι καιροί.

 

Είχαμε όμως τέτοια αγάπη

σαν κοιταζόμασταν στα μάτια

μάνα, πατέρας και αδέλφια

ήταν του κόσμου τα παλάτια.

 

Σπίτι μια τσίγκινη παράγκα

σκεπή μας ήταν ο ουρανός

ο κήπος μια μικρή αυλίτσα

κι ελπίδα μόνο ο Θεός.

 

Δημήτρης Μπούτος.

———————————–

Θεοδοσίας της παρθενομάρτυρος

 

Τέτοια μεγάλη μέρα λειτουργός,

στην Άγια πρόθεση, μνημόνευα,

τους «ζώντας και κεκοιμημένους»…

Κι εκεί δεν ξέρω πως,

ελάθεψε η γλώσσα και το χέρι

και να! Του τελευταίου αυτοκράτορα

τη χωριστή μερίδα

μετά των ζώντων έβγαλα…

Όταν την αστοχιά μου ένιωσα

βάλθηκα να τη διορθώσω,

μα δεν το έκανα ωστόσο,

γιατί αντίκρυ απ’ το δεσποτικό

αισθάνθηκα να στέκεται

μαρμαρωμένος

ο τελευταίος αυτοκράτορας

προσμένοντας τον πολυχρονισμό!

 

π. Ιγνάτιος Παπασπηλιόπουλος

από την ποιητική συλλογή

«Κληρικοί ποιητές»

Εκδόσεις Φωνής Πειραιωτών

———————————————

Ανεξήγητος θάνατος

 

Ανεξήγητος αυτός ο θάνατος!

Απ’ την έρευνα δεν βρέθηκε τίποτε!

Και η αιτία της θανής του εκλιπόντος;

Ίσως Εραστής των ανεκπλήρωτων ελπίδων του;

Ίσως ταξιδευτής των αστρικών του ονείρων;

 

Παναγιώτης Τσουτάκος

Από την ποιητική συλλογή

«Φωνή Ελπίδας»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *