ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η Νύχτα

 

Η νύχτα η χθεσινή, ανεπανάληπτη

ν΄ αρχίζει, με σκηνή από Αντονιόνι

η λεωφόρος, το φιλί μες στ΄ αυτοκίνητο

κι η βόλτα στης Φρεαττύδας το μπαλκόνι!

 

Ο χρόνος, παρελθόν νάναι, ακίνδυνο

ψήγματα αιωνιότητας τριγύρω

τ΄ αγέρι, η θάλασσα, η μουσική, το άπειρο,

στοιχεία ζωογόνα Θείο μύρο!

 

Ταξίδι τρυφερό, μα κι ανελέητο

τρελός χορός, σε στοιχειωμένα αλώνια

τα χείλη, ακονισμένα εγχειρίδια,

χτυπήματα τυφλά, χωρίς συμπόνια!

 

Μούσα… σ’ αυτή τη νύχτα πως θα μπόραγε,

με τι καρδιά, ο ποιητής θα ’βαζε τέλος!…

Τόξο αρχέγονο να είχα που η φαρέτρα του,

κλεισμένο μέσα της, θα ’χε μικρό γρήγορο βέλος!

 

Λυγμό και πάθος τότες, πάνω του θε να’δενα,

με κόμπους δυνατούς, καλά σφιγμένους^

κι έτσι, σαν τάμα, σε ξωκκλήσι θα το στόχευα,

παρηγοριά, για τους αγιάτρευτα ερωτευμένους!

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *