ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τροπικό ηλιοβασίλεμα

Χρωματιστά μαχαίρια
οι τελευταίες ηλιαχτίδες
χύνουν ποτάμι
το αίμα της νοσταλγίας
ζυμώνοντάς το
με μια ακαθόριστη θλίψη.

Επίλογος του σήμερα
κ’ υπόσχεση
της αυριανής επιστροφής,
ένα γλυκό – στιγμιαίο πράσινο
ακολουθεί το βούλιαγμα
του τελευταίου κομματιού
του δίσκου
στα γαλανά νερά.

Λευτέρης Μαρματσούρης
Από την ποιητική συλλογή
«Συμπληγάδες»

————————————

Δροσοσταλίδες

 

Μια δροσοσταλίδα έπεσε

πάνω στην νοτισμένη γη

μια δροσοσταλίδα έπεσε

από δύο μάτια φωτεινά

μαΐστρος φύσηξε

χάϊδεψε τα μέτωπά μας.

τα μάτια μας λάμπουν

μόνο η ανάσα μας ακουγόταν

μάθαμε τα μυστικά της θάλασσας

τώρα άκου της ζωής τη μουσική

κοιμήσου, ξεκουράσου.

 

Δύο κάτασπρα θαλασσοπούλια

πέρασαν μπροστά στα μάτια μας.

αναρωτιέμαι αν αντέξουν

τ’ άγρια κύματα, την μοναξιά

μια γλυκόπικρη γεύση

έμεινε στο στόμα.

 

Μάρω Δήμου

Από την ποιητική συλλογή

«Από καρδιάς»

———————————-

Ελλάδα

 

Λαλεί το δίκιο η λίρα σου

στης ανθρωπιάς τη θύρα σου.

 

Σε πάγους και σε καύσωνα

μαζί με τον Ιάσονα.

 

Του κέρδους το χταπόδι τους

πατεί σε ένα πόδι τους.

 

Σ’ ηπείρους άναψες φωτιά

μα όλοι σ’ αφήκαν μια πατιά.

 

Σου κόψαν τη δεξ(ι)ά πλευρά

της Μεσογής νοικοκυρά.

 

Σ’ όλη τη γή ρίχνεις σπορά

στη Νίκη κόλλησες φτερά.

 

Μιχάλης Κάσσης

Από την ποιητική συλλογή

«Ποιώντας»

————————————-

Οι ανεύθυνοι

 

Οι καταδικασθέντες σε ισόβια κάθειρξη

έχουν το δικαίωμα από το νόμο

και την πολιτεία, να σκοτώνουν

όποιον θέλουν χωρίς καμία συνέπεια

αφού και οι βάσανοι και η καταδίκη

σε θάνατο απαγορεύονται.

Όταν μάλιστα λαμβάνουν και άδειες εξόδου

μπορούν να ασκούν νόμιμα ως επάγγελμα

την εκτέλεση συμβολαίων θανάτου

και να αμείβονται πλουσιοπάροχα

υποβάλλοντας κατ’ έτος και ανάλογη

φορολογική δήλωση.

Όμως άλλοι πληρώνουν πολύ ακριβά

την απλοχεριά και το χάϊδεμα των εγκληματιών

από τους δήθεν φιλεύσπλαχνους

προς τους εγκληματίες πολιτικούς

και άσπλαχνους προς το κοινωνικό σύνολο

από το οποίο εκλέγονται.

 

Πότης Κατράκης

Από την ποιητική συλλογή «Η Άνοδος»

——————————————————-

Η ποίηση δεν φτάνει

 

Η ποίηση δεν φτάνει την μοναξιά

για να γεμίσει. Να διώξει το

σκοτάδι της νυχτιάς. Σε συντροφεύει

μόνο διακριτικά και ξεστρατίζει

τη σκέψη και για λίγο…

Χρειάζεται πλησίασμα ψυχής, έν’ άρωμα

γυναίκας να κατακλείσει το δωμάτιο.

Χρειάζεται το χέρι εκείνη να σου

πιάσει και να σου δείξει τον ήλιο,

το φεγγάρι μ’ όλα τ’ αστέρια

επάνω τ’ ουρανού…

Η ποίηση δεν φτάνει από μοναχή της.

Μην ελπίζεις τη λύτρωση να βρεις,

αγγίζοντάς την. Κάποτε λέει ψέματα

για να σε ξελογιάσει. Σε παραπλανά.

 

Η ποίηση δεν φτάνει τη μοναξιά

λουλούδια να γεμίσει.

Άπλωσε πάλι τα χέρια στη ζωή

να κάνεις αισθητή την ύπαρξή σου.

Να δώσεις πάλι πρέπει το παρόν,

όσο κι αν νοιώθεις κάπου ένοχος,

προδότης της ελπίδας.

 

Διονύσης Κουλεντιανός

Από την ποιητική συλλογή

«Λυρικά τιτιβίσματα»

————————————–

Άμα με ψάχνεις

 

Άμα με ψάχνεις

Θα ’μαι στη θάλασσα

Θά ’μαι κοχύλι

Θά ’μαι σκαρί

 

Άμα με ψάχνεις

Θά ’μαι στη θάλασσα

Για να θυμάμαι

Φουρτούνες που άντεξα

 

(Όμορφο γλυκό μου κύμα

Πάρε με απόψε αγκαλιά σου

Βγάλε με στη Σαλαμίνα

Να μην φύγω μόνο μακριά σου

 

Αχ γλυκό μου κύμα

Αχ γλυκό μου κύμα.)

 

Άμα με ψάχνεις

Θά ’μαι στη θάλασσα

Να μην σε βλέπω

Παλιοζωή

 

Άμα με ψάχνεις

Θά ’μαι στη θάλασσα

Να μη λυπάμαι

Που λείπεις και συ

 

(Όμορφο γλυκό μου κύμα

Πάρε με απόψε αγκαλιά σου

Βγάλε με στη Σαλαμίνα

Να μην φύγω μόνο μακριά σου

 

Αχ γλυκό μου κύμα

Αχ γλυκό μου κύμα).

 

Μαίρη Πέστροβα

———————————

Ήταν για μένα…

 

Ήταν δυο πόρτες ανοιχτές για μένα εξ απανέκαθεν

Δυο περιστέρια που πετούσαν πότε ψηλά, πότε χαμηλά

Δυο νεράτζια καταπράσινα και μοσχομυριστά

Δυο πληγές που χάσκαν ανοιχτές

όπως το ουσιαστικό και το εφήμερο.

 

Ήταν δυο μελωμένα κάστανα

δίχως τον φλοιό τους

Δυο σταφύλια ατρύγητα Μοσχάτα

Δυο ρεματιές απάτητες σε πυκνό δάσος

Δυο βυθοί που με καλούσαν.

Πέσε! μου φώναζαν

Και γω γυμνή ακολουθούσα.

 

Ήταν για μένα ιερό εικονοστάσι

Τρία δάχτυλα που σχημάτιζαν τον σταυρό.

Στο Δι’ ευχών προδόθηκα

Έσκυψα και Προσκύνησα.

Είπα

Ας είναι κι έτσι

Και ο παρατατικός

ενίοτε γίνεται ενεστώτας

Σαν η αγκαλιά μας ολοκληρώνεται.

 

Μαίρη Πέστροβα

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *