ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η Τσουκνίδα

 

Κρατώντας την άκρη του χορού σε βακχικό γιορτάσι

όρθια χορεύει πάνω στις ξερολιθιές,

ανεμοχτένιστη, λιγνόκλαδη μάγισσα – ξωθιά,

και σιέται, λυγιέται, τραγουδάει άσμα δοξαστικό

στ’ αγέρι που την έσπειρε, στο χώμα που τη θρέφει,

στο φόβο τον απρόσωπο που το άγγιγμά της δίνει.

Τα φύλλα της, σαν ψηλαφίζω, στάζουν γάλα

που την άοπλη πλευρά μου – την εδέμεια – ερεθίζει,

το φαρμακερό της χνούδι – βελόνα με ματώνει

κι άτονοι ψίθυροι του μίσχου της ποτίζουν,

με καυτερές ενέραστες σταλαγματιές,

το λάγνο της καρδιάς του κόσμου αρσενολούλουδο

στης πλάσης το πελώριο ανθογυάλι-

γεμάτο με δίχως, για ξεδίψασμα, νερό..

(Ω, φίλους πικρούς κι έρωτες λαύρους πως μου θυμίζει!).

 

Μαντώ Κατσουλού – Ζολώτα

Από την ποιητική συλλογή «Συνθέσεις»

——————————————————————-

Παρθενικό ταξίδι

 

Παρθενικό ταξίδι και χορός

δυό μέρες που αφήσαμε ο πόρτο

λες και μας δοκίμαζ’ ο Ωκεανός

μπωφόρ εννιά τον δίνει το ρεπόρτο.

 

Δυό μέρες που αφήσαμε το πόρτο

στου Αιγαίου τα νησιά χορεύουν μπάλο

μπωφόρ εννιά τον δίνει το ραπόρτο

σκαρί καινούργιο και ωραίο και μεγάλο.

 

Στου Αιγαίου τα νησιά χορεύουν μπάλο

η νύφη καμαρών’ η γαλανή

σκαρί καινούργιο και μεγάλο

χιλιάδες άλογα βογγούν στη μηχανή.

 

Η νύφη καμαρών’ η γαλανή

στο πέλαγο τ’ αλαργηνό που κυματίζει

χιλιάδες άλογα βογγούν στη μηχανή

ο Ποσειδώνας μας καλωσορίζει.

 

Στο πέλαγο τ’ αλαργηνό που κυματίζει

χαρά της και γιορτή κάθε καιρός

ο Ποσειδώνας μας καλωσορίζει

παρθενικό ταξίδι και χορός.

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή

«Συμπληγάδες»

——————————————–

Τα μέλλοντα

 

Όχι μόνο η γέννηση και ο θάνατός μας

αλλά και πλείστες άλλες καταστάσεις

όπως ο έρωτας, η πείνα, η χαρά, η θλίψη,

η οργή, η ζήλεια, το μίσος, οι αρρώστιες

εξαρτώνται από την άγνωστη υπερδύναμη

που ονομάζουμε Θεό ή Φύση.

Γι’ αυτό και είναι δύσκολο ως αδύνατο

να προσδιορίσει κανείς το μέλλον του.

Εκτός φυσικά από τις καφετζούδες

τις χαρτορίχτρες και τα μέντιουμ

που αφθονούν στα τηλεοπτικά κανάλια

και που στη θέση τους θα έπρεπε

να κάθονται ποιητές

εάν και εφόσον μπορούσαν να γοητεύουν

και όχι να διώχνουν

τον κόσμο από κοντά τους.

 

Πότης Κατράκης

Από την ποιητική συλλογή

«Η Άνοδος»

—————————————–

14 Φεβρουαρίου

 

Σήμερα δεκατέσσερις και πάλι του Φλεβάρη,

γιατί δεν ήρθες να με βρεις πριν η πηγή στερέψει;

Της μυγδαλιάς μου τ’ άνθινον αιμάτωσες κλωνάρι,

στο φως που με στεφάνωσε με της καρδιάς τη σκέψη.

 

Μέρα γιορτή, της πεθυμιάς, κι όλα φαντάζουν ίδια,

μα ’γω δεν έχω τα φτερά ξανά για να σε φέρουν.

Εφώλιασαν στις όχθες μου των λόγων μου τα φίδια

και τ’ άμοιρα, τριγύρω μας, ’γίναν “Lacrimae rerum”.

 

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη

Από την ποιητική συλλογή΄

«Η έβδομη Πτήση»

——————————————

Το στήθος

 

Όταν μου πρωτόδειξες το στήθος σου

ήμασταν παιδιά

άβουλα και θεότρελα.

Ξέρω ότι το παρατηρείς

Κάθε μέρα να μεγαλώνει..

Τώρα πια δεν λες

για τον θησαυρό σου.

Όμως εγώ το καθορίζω πάντα

σαν μια σκαλωσιά

προς τον παράδεισο.

 

Διονύσης Κουλεντιανός

—————————————–

Η πόλη που ελάτρεψα

 

Η πόλη που ελάτρεψα

σαν ήλιο, σαν φεγγάρι

είναι μονάχα ο Πειραιάς

της φτώχειας το καμάρι.

 

Περαία μου, Περαία μου

χιλιοτραγουδισμένε

Περαία μου, Περαία μου

στον κόσμο ξακουσμένε.

 

Περαία μου θα σ’ αγαπώ

σε όλη την ζωή μου

και δε σ’ αλλάζω Πειραιά

ως την στερνή πνοή μου.

 

Η Αγκαλιά του Πειραιά

είναι απ’ όλες πιο γλυκιά

στον κόσμο πιο μεγάλη

δεν ντρέπομαι να σας το πω

τον Πειραιά θα αγαπώ

ως την  ζωή την άλλη.

 

Περαία μου, Περαία μου

χιλιοτραγουδισμένε

Περαία μου, Περαία μου

στον κόσμο ξακουσμένε.

 

Δημήτρης Μπούτος.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *