ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

Τρίτη απόγευμα ξανά,

πηγαίνω για τον Πειραιά,

σε ένα λεωφορείο,

με συννεφιά και κρύο.

 

Απέναντι μου κάθεται,

μία κούκλα με ωραία μαλλιά,

και δείχνει ενδιαφέρον,

και για εμέ τον γέρον.

 

Κοιτάζω γύρω μου έκπληκτος,

μα είμαι μοναχικός,

άντρας άλλος δεν βρίσκεται,

εις το όχημα σωστός.

 

Πήχτρα οι γυναίκες βρε παιδιά,

πηγαίνουν για την αγορά,

ξεκίνησαν οι εκπτώσεις,

και άντε για να γλυτώσεις.

 

Ψωνίζουν ότι και να βρουν,

και τις τιμές μόνο κοιτούν,

με ουρές εις τα ταμεία,

μα ποιότητα καμία.

 

Φορτώνονται ότι και να πεις,

με άχρηστα ρούχα διαλογής,

που ίσως δεν θα φορέσουν,

αρκεί να τα μαζέψουν.

 

Κι’ εγώ με τέτοια συντροφιά,

γράφω ένα ποίημα για σας,

στο διαδίκτυο να το βάλω,

μα αν σας αρέσει αμφιβάλω.

 

Δεν έχει σημασία,

μου αρέσει η επικοινωνία,

με τα φιλαράκια τα καλά μου,

που έχω μέσα στην καρδιά μου.-

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΒΟΥΡΗΣ

———————————————–

ΟΙ ΛΟΓΙΚΟΙ ΕΙΝ’ ΟΙ ΣΩΣΤΟΙ

 

Εγωιστές είναι πολλοί το παίζουνε μεγάλοι,

νομίζουνε πως μόνο αυτοί και δεν υπάρχουν άλλοι.

 

Ειν’ η υπεροψία τους κι ψευδό περηφάνια,

που γίνονται αντιληπτοί και μένουν στην αφάνεια.

 

Οι λογικοί ειν’ οι σωστοί μα οι καβαλημένοι,

πάντα θα ειν’ αχώνευτοι σ’ όλη την οικουμένη.

 

Νομίζουν καβαλώντας το καλάμι πως ψηλώνουν,

μα γίνονται αντιπαθείς κι απ’ όλους ξενερώνουν.

 

Ανδρέας Β. Αλυφαντής

Απ’ το βιβλίο του «Με τα μάτια της ψυχής μου σ’ αγαπάω».

Ποιητική συλλογή. Τα λαϊκά. 1976 – 2016.

—————————————————————————

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ…

 

Και πάλι η μοναξιά χτυπά την πόρτα

και τίποτα δεν είναι σαν και πρώτα!

Λείπεις εσύ και η καρδιά χίλια κομμάτια,

έχεις χαθεί, κι όλα τα βλέπω μ’ άλλα μάτια.

Του έρωτά μας θλιβερό απομεινάρι

τα γράμματά σου φυλαγμένα στο συρτάρι,

τα ξεφυλλίζω, τα διαβάζω και δακρύζω,

σε κάθε λέξη την καρδιά μου αντικρίζω.

 

Μέρα και νύχτα τριγυρνώ στις αναμνήσεις,

ας ήταν πάλι στη ζωή μου να γυρίσεις,

τα πάντα μοιάζουν βαρετά χωρίς Εσένα,

φώτα σβηστά, όλα θολά, τα πάντα ξένα.

Και τώρα πρέπει μόνος πια να προχωρήσω,

και την αγάπη μας μέσα στο χθες να κλείσω,

μα για την ώρα δεν το θέλω, δεν μπορώ,

φταίει η καρδιά που ακόμα λέει ‘’σ’ αγαπώ’’.

 

Άλλη μια βόλτα στης ζωής μου το σεργιάνι,

βάρκα στο πέλαγο που ψάχνει για λιμάνι,

άλλο ένα όνειρο που πήγε στα χαμένα,

άλλη μια άστοχη ζαριά, άλλο ένα ψέμα!

 

Νίκη Παπουλάκου

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *