ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Στην Αδελφή Δήμητρα

 

Κει που θα πας στην ξενιτιά,

τύχη βουνό να βρεις μπροστά σου.

Νάχεις παρέα τη χαρά,

να εκπληρωθούν τα όνειρά σου.

 

Το μέλλον να ’ναι ρόδινο

να μην σου λείψ’ η υγεία.

Κει που θα πας στην ξενιτιά

να βρεις την ευτυχία.

 

Άρης Γαβριηλίδης

Από την ποιητική συλλογή

«Τα φλύαρα αποσιωπητικά…»

———————————————–

Λάμδα (Λ)

 

Λαμπερό το Αυγουστιάτικο φεγγάρι

στον ουρανό του Σαρωνικού.

Γερμένη στην αγκαλιά του,

πάνω στην αμμουδερή παραλία,

ένιωθε ν’ ανθίζουν τα δάκτυλά του θαλασσινές ανεμώνες

προσφέροντάς της μοναδική απόλαυση,

ενώ το κύμα έβρεχε τους ξανθούς κόκκους της άμμου.

Και το φεγγάρι τεράστιο σαν ένα μεγάλο νόμισμα

τους έκανε πλούσιους χωρίς χρήματα,

φτωχούς – πάμπλουτους.

 

Πόση αλήθεια, ελευθερία μπορεί να σου προσφέρει

ο ήχος του κύματος και το γεμάτο φεγγάρι;

Πως, αλήθεια, γίνεται ο άνθρωπος

ένα παιχνίδι στα χέρια της φύσης

χωρίς την παραμικρή αντίσταση,

χωρίς να πάψει να θαυμάζει το μεγαλείο της στιγμής

που λέγεται «τώρα», και που δεν μοιάζει με τίποτε άλλο,

ούτε με το «χθες» ούτε με το «αύριο»;

 

Τώρα… τώρα σ’ αγαπάω.

Τώρα θέλω να μ’ αγαπάς…

Τώρα φίλα με.

 

Σταύρος Ζώρζος

Από την ποιητική συλλογή

Από το Α έως το Ω

——————————————————————-

Η Μαρία

 

Στον λόφο τον απέναντι,

κοντά στην Παναγία,

Πύργος παλιός ολόλευκος

στεγάζει τη Μαρία.

 

Λουλούδια γύρω και πουλιά

έχει και πρασινάδες.

Και είν’ η ομορφότερη

μέσα στις ομορφάδες.

 

Μελαγχολία αδάκρυτη

είν’ η μικρή Μαρία

κι είναι σε κάθε εκδήλωση

μια Λαίδη, μια Κυρία.

 

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη

Από την ποιητική συλλογή «Έαρ μου»

—————————————————————

Παλινδρομίες

 

Ρέμπελων Θεών γονίδια μεθυσμένα,

στου κόσμου το κανάλι διαχέουν πανικό

που παραδέρνει στα τοιχώματα κι αναπηδάει

πλάϊ στις χοϊκές οντότητες, που προχωρούν

προς διαφημισμένο χώρο της συνείδησης,

προς την πολυπαινεμένη αίθουσα της αυτογνωσίας…

Εκεί μας περιμένουν προς εξυπηρέτησιν

μέδουσες και σκορπιοί, που μας κερνάνε

τύψεις κι ενοχές από χρυσάφι καθαρό

κι άλλα πανάκριβα φιλέματα, σερβιρισμένα

σε ραγισμένους σκύφους αγιότητας.

 

Μαντώ Κατσουλού – Ζολώντα

Από την ποιητική συλλογή «Ποιητικές Συνθέσεις»

——————————————————————————-

Νοσταλγία

 

Γαλήνη στην Τροπική θάλασσα,

Μεσάνυχτα,

κι ένα φεγγάρι πρόκληση

να θυμίζει

Αυγουστιάτικη βραδυά

στην Πειραϊκή.

Δραπέτης

και πάλι ο νους,

απ’ τη γέφυρα

νεότευκτου φορτηγού

ταξιδεύει,

-Καστέλλα, Φρεαττύδα, Τερψιθέα-

Στήνει καντάδα

έξω απ’ το παράθυρο

μελαχρινής Άνοιξης.

Κι έχουν περάσει

τόσα χρόνια!

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή «Αλίκμητα»

————————————————————–

Ο ΕΡΩΤΙΑΡΗΣ ΓΕΡΟΣ

 

Τι έπαθε ο δυστυχής

τώρα στα γηρατειά του

πού ερωτεύτηκε τρελά

και καίγεται η καρδιά του

 

Αγάπησε μια όμορφη

μια φλογερή κυρία

μια χήρα μελαχρινή

μια σκέτη αμαρτία

 

Ο έρωτας τον χτύπησε

δεν ξέρει τι να κάνει

και παραντάλιασε ο φτωχός

και τρέχει και δε φτάνει

 

Και κείνη όμως τόδειχνε

πώς ήταν τσιμπημένη

με κείνονε φαινότανε

τρελά ερωτευμένη

 

Και τόδειχνε και του τόλεγε

πώς είναι ερωτευμένη

μαζί σου Αντωνάκη μου

βαριά βαλαντωμένη.

 

Και τελικά συμφώνησαν

Και ζούσαν σά ζευγάρι

κι ο μπάρμπα Αντώνης καρδάμωσε

κι έγινε παλικάρι

 

Κι αφού τον εκατάφερε

γυναίκα του να την κάνει

αυτή το έβαλε σκοπό

το γέρο να ξεκάνει

 

Κι αμέσως από την αρχή

Η χήρα ξεκίνησε με φούρια

κι ο γέρος ασταμάτητα

έκανε όλο γιούρια

 

Και να πρωί κι απόγεμα

και να πάλι το βράδυ

γιουρούσι πάλι ο γέροντας

μέσ’ το βαθύ σκοτάδι

 

Κι αρχίζει από το χάραμα

πιο φουντωμένος τώρα

βάζει τη χήρα μπρούμυτα

και να από πρύμα και να από πλώρα

 

Kαί ενώ η Χήρα προσπάθησε

το γέρο να ξεκάνει

ο γέρος τά κατάφερε

εκείνη να τρελάνει

 

Kαι τελικά δεν άντεξε

μπαΐλντησε η καημένη

παράτησε το γέροντα

στη μάνα της πηγαίνει

 

Αντώνης Ευθ. Χατζηγιάννης — Σκούμπελος

Πλοίαρχος Α΄ Ε.Ν.

 

 

 

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *