ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ευλογημένη γη

 

Με τ’ αγαθά της φύσης

και του Θεού το φως

μπορείς καλά να ζήσεις

να γίνεις και σοφός.

 

Σίτος, λάδι και κρασί

στεριώνουν την καρδιά σου

κι ο ήλιος που σε ευεργετεί

η καθημερινή χαρά σου.

 

Άφθονα καλά προσφέρει

τούτη η φύση κι όλη η γη

από του Θεού το χέρι

που μεριμνά και ευλογεί.

 

Κι ο άνθρωπος ο φωτισμένος

που γνωρίζει πάντα το καλό

είναι χαρούμενος κι ευτυχισμένος

κι ευχαριστεί τον Ουρανό.

 

 

Νίκος Θωμάς

Από την ποιητική συλλογή

«Δρόμοι Ζωής»

Εκδόσεις Φωνή Πειραιωτών

——————————————————

Το ταξίδι μου

 

Πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου γι’ αλλού

θέλω να πάρω στο μικρό μου το ταγάρι

λίγες σταγόνες απ’ το  κύμα του γιαλού

και τον ανθό απ’ Αγιαμονίτικο θυμάρι.

 

Θέλω μια βιόλα απ’ του κάστρου τις πλαγιές

κει που στα γκρίζα του λιθάρια βλασταρώνει

και με τις άσπρες και ροδάτες πινελιές

τη σκληροτράχηλη φιγούρα του μερώνει.

 

Θέλω το λάδι απ’ τον ώριμο καρπό που

στο λιοτρίβι χρυσοπράσινο κυλάει

κι αυτού του πεύκου το κλαράκι το μικρό

που με τον άνεμο το τζάμι μου κτυπάει.

 

Από της λίμνης τ’ ατρικύμιαστα νερά

θέλω δύο βότσαλα καθάρια να ψαρέψω

κι από τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι που ξυπνά

την ασημόσκονη που ρίχνει να μαζέψω.

 

Εκείνο θέλω το κοχύλι που παιδί

από την άμμο της Φυριάμου το ’χα πάρει

κι ένα ματσάκι σεμπρεβίβες που ’χα δει

στου Ποταμού το κυριακάτικο παζάρι.

 

Σα ξεκινήσω για ταξίδι μακρινό

και τα καράβια μες τα πέλαγα με πάρουν

οι μνήμες θέλω να μερέψουν το νερό.

Κι όλα τα Κύθηρα μαζί μου να σαλπάρουν.

 

Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού

Από την ποιητική συλλογή

«Ονειρικά Ταξίδια»

Εκδόσεις Φωνής Πειραιωτών

—————————————————

Μεταπαρθενική εποχή

 

Τα χρόνια χωρίζονται συνήθως σήμερα

σε προπολεμικά, πολεμικά, μεταπολεμικά.

Νομίζω ότι προτιμότερο θα ήταν

να χωρίζονται σε προπαρθενικά

παρθενικά και μεταπαρθενικά

και ότι σήμερα ζούμε όχι μόνο

τη μεταπολεμική εποχή

αλλά και τη μεταπαρθενική

αφού καμιά πλέον γυναίκα

δεν παντρεύεται παρθένα ούσα

με εξαίρεση τις Ρωμά

και τις μουσουλμάνες, πιστές

στην ευαγγελική ρήση: «Αυξάνεσθε

και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε τη γη».

Και φυσικά οσονούπω και την Ελλάδα.

Ίσως και την Ευρώπη!

 

Πότης Κατράκης

Από την ποιητική συλλογή

«Ανισότητες»

————————————————-

Πολύτοκος αίσθηση

 

Ο τρομερός ήχος της σιωπής κατρακυλάει,

σέρνεται, ξετυλίγεται και σβήνει

στου τυχοδιώκτη κόσμου το αχανές,

βυθίζοντας το άναυδο εγώ του είναι μου

στον μετέωρο βάλτο της αθυμίας…

 

Φρουρός αδωροδόκητος διασώζεται

μια ατιθάσευτη ηλιαχτίδα, δραπέτισσα

από την κλίμακα των άγνωστων αστερισμών

και με θηλάζει – βρέφος σιγής αρτιμελές –

με φως, που σπερμοδότησε άγονα φεγγάρια

κι ετοιμοθάνατους πικρούς καιρούς…

 

Το τέλος των όλων και του τίποτα,

με του χρόνου τις φτερούγες ισοζυγίζεται

παλίνδρομο, πολύτροπο σαν πολύθεη

προσταγή του φλεγόμενου Σινά

ή της ζωής που ντύθηκε θνητότητα,

ή και του θανάτου που φόρεσε αθανασία…

Πλαστογραφία – μεταμφίεση!

Ήταν, άραγε, ο διδάσκαλος πολύ καλός

ή τάχα οι μαθητές του σφόδρα επιμελείς;

 

Μαντώ Κατσουλού – Ζολώτα

Από την ποιητική συλλογή

«Ποιητικές συνθέσεις»

———————————————–

Υπομονή

 

Υπομονή στα λούλουδα βγαλμένη

Μπουσούλισμα σαν μύρο που σκορπάς

Από την γη στον ήλιο ζεσταμένη

Τρέχεις σαν το νερό σε σύννεφο να πας.

 

Είσαι αλήθεια στην ζωή μας ακουσμένη.

Σαν όραμα σε τοίχο σκοτεινό

Που μέσα εκεί τίποτα δεν μπαίνει

Μόνο το άδολο και το απατηλό.

 

Αράχνες μακροπόδαρες σαν φύλλα

Τετράδιο που χέρια σκοτεινιάς

Φυλλομετρήσανε την κάθε σου σελίδα

Σε όνειρο νυχτιάς  και φωτεινιάς.

 

Μιλήσαν και σου είπαν μια αλήθεια

Και φύτρωσαν μεσ’ την δική σου γη

Που είν’ καρδιά και νου στα παραμύθια

Και κάνουν τον ήλιο να φανεί!

 

Που οδηγήθηκες μ’ εκείνο το βιβλίο;

Που σε οδήγησαν τα λόγια της γιαγιάς;

Για υπομονή μιλούσαν και τα δύο

Μέχρι το νότο να έρθει ο βοριάς!

 

Γιάννης Λυμπέρης

———————————————–

Τροπικός του Αιγόκερω

 

Χαμένη η ευκαιρία νέων τοπίων,

ίδιο το νέο ταξίδι.

Μια θορυβώδης ησυχία

εξουσιάζει μνήμες και σκέψεις.

Οι ορίζοντες επαναλαμβάνονται.

Επανάληψη κι αυτό ακόμα

το τεράστιο άνοιγμα φτερών

μεγάλων άλμπατρος

σ’ ένα αθέμιτο συναγωνισμό ταχύτητας

με την περηφάνια των καταρτιών

και την θρασύτητα

της τσιμινιέρας.

Τα μεσάνυχτα

κροσσάρομε τον Ισημερινό.

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή

«Αλίκμητα»

————————————————

 

Στη ζωή το κουράγιο μη χάνεις

 

Στη ζωή το κουράγιο μη χάνεις

μη φοβάσαι αν ξέρεις τι κάνεις

στη ζωή να βαδίζεις σωστά

και να έχεις τα μάτια ανοιχτά.

 

Η ζωή δεν περνά χωρίς δάκρυ

αν θα ψάξεις θα βρεις κάποια άκρη

πάνω απ’ όλα να ξέρεις τι κάνεις

στη ζωή το κουράγιο μη χάνεις.

 

Τι κι αν έρθουνε πίκρες και μπόρες

θα περάσουν οι δύσκολες ώρες

η ζωή είναι πάντα ωραία

φρόντισε να ’χεις μια αγάπη παρέα.

 

Στη ζωή ψάξε να βρεις ιδέες

τις κακές ν’ αποφεύγεις παρέες

να μετράς πάντα ότι κι αν κάνεις

στη ζωή το κουράγιο μη χάνεις.

 

Στη ζωή να γνωρίζεις τα πως και τα πρέπει

κι όλα όσα η ζωή επιτρέπει

να γνωρίζεις σε ποια όρια φθάνεις

στη ζωή το κουράγιο μη χάνεις.

 

Στη ζωή όλα είναι ωραία

έναν έρωτα να ’χεις παρέα

άντε βιάσου και δες τι θα κάνεις

στη ζωή το κουράγιο μη χάνεις.

 

Δημήτρης Μπούτος

————————————————–

Ένας κάκτος

 

Με τα πόδια στριμωγμένα

σε μια γλάστρα

και τα χέρια με καρφιά

να μην αγγίζονται

όπως τα άλλα λουλούδια

στο διάδρομο ενός κήπου

συνάντησα έναν κάκτο.

 

Κι έμεινα να τον κοιτάζω

καθώς σαν γαμπροί

χαρούμενοι, όλα τα άλλα

μ’ ένα ανθάκι στο πέτο

την Άνοιξη καρτερούσαν.

 

Εκείνος, σαν κύριος σκυφτός

στην απομόνωση του νου μου,

καρτερικά την καρτερούσε

μ’ ένα ανθάκι

φορεμένο

κατάκαρδα.

 

Μαίρη Μπριλή

Από την ποιητική συλλογή

«Άνθρωποι στη θάλασσα»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *