ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Όλα κάτω από τον ήλιο

 

Χειμώνιασε για τα καλά

βρέχει και κάνει κρύο

η θάλασσα αγρίεψε

εγώ σας λέω αντίο.

 

Αντίο, φθινόπωρο μουντό

γειά σου, καλοκαιράκι

εσένα φύλλο που σε σέρνει ο άνεμος

καλό σου ταξιδάκι.

 

Γειά σου, χελιδονάκι μου

μεταναστευτικό

μην ξεχνάς την άνοιξη

νάρθεις ξανά εδώ.

 

Την αστροφώτιστη νυχτιά

τα σύννεφα θα κρύβουν

για σένα ήλιε μου λαμπρέ

αλάργα θα ξανοίγουν.

 

Το φεγγάρι το χλωμό

που νυχτοπερπατάει

παίζει και αυτό κρυφτό

εκεί που ξενυχτάει.

 

Τα δένδρα βγάζουν τα παλτά

για δεν τα καίει ο ήλιος

να φτάνουνε οι αχτίνες του

στο ζωϊκό βασίλειο.

 

Να ζεσταίνουν το λαγό

το άμοιρο ζωάκι

όπου το έκανε ο Θεός

για όλους μεζεδάκι.

 

Το σκουληκάκι που στη γη

σέρνεται για να ζήσει

ρίξε του ήλιε μια ματιά

να το παρηγορήσει.

 

Όπου το χιόνι θ’ απλωθεί

όμορφη θα ’ναι η πλάση

όλα της γης τα ζωντανά

θα έχουν μελανιάσει.

 

Από σένα ήλιε μου

που είσαι ζωοδότας

όλα της γής τα ζωντανά

θέλουνε μια μπουγιότα.

 

Ακριβή Κάραλη – Παπαδοπούλου

————————————————–

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΑΜΑΛΑ

 

Σαν μια παλιά ταινία μέσα από τον Σινεμά

γενναία η μειλίχια ψυχή σου, όλους μας τιμά

Αναστασία εσύ, με την ευγένεια καταγωγής

είσαι η ευάρεστη οσμή, στον πυρήνα της γης.

 

Εσύ η ανατροπή στου χρόνου την ανεντροπιά

που κανείς μας δεν μπορεί, άλλο να την αντέξει πια

στρατιές αγγέλων σου στέλνω, με αγάπη και καρδιά

να σε φυλούν να σε οδηγούν στην αετοφωλιά

 

Αμ’ έπος, αμ’ έργον … θεάρεστον όραμα γεννάς

φέρουσα ηδείς, γλυκείς καρπούς ό,που εσύ περνάς

με καρδιά Λέοντα, αντί έπεα πτερέοντα

συμβάλλεις τα μέγιστα και πράττεις τα δέοντα

 

Πέταξες στις αετοράχες, δίχως ξένες πλάτες

στηρίχτηκες στα πόδια σου χωρίς οφθαλμαπάτες

Χρυσόν, Σμύρνα και Λίβανο σκορπάς ό,που αν πατάς

συ Χριστέ μου και Άγιε Πλάστη, να την αγαπάς

 

Σειρήνες κι άλλες τέτοιες, γλώσσες κακές σκληρές

σφιχτά δεμένη στο κατάρτι δεν άκουσες ποτές

σπανίζουν οι ψυχές, που ζουν, τόσο τραγικά αγνές

και κάνουν την διαφορά σε αμείλικτες εποχές

 

Υψώθηκε Σημαία και μέσα στην Προκυμαία

Δικέφαλος Αετός να κυματίζει ωραία

Χριστέ και Άγιε Πλάστη και αγγελουδοπαρέα

Είν’ αγλάισμα αγγέλων σε όλο τον αέρα

 

Στο Ίδρυμα σου Δαμαλά, χωρίς να κάνω λόγο

συναντώ ένα άλογο και τον Παλαιολόγο

ανατριχίλα διαπερνά κάθε κύτταρό μου

φιλώ Ευλαβικά και κάνω τον Σταυρό μου

 

Την καρδιά, την ψυχή σου, τους κόπους σου, το αίμα σου

στην Αλκιβιάδου 161 με το στέμμα σου,

κατέθεσες εκεί που τα έχεις όλα ταμένα

γυναίκα Θρύλος είσαι, γλυκιά κι αγγελουδένια

 

Εδώ ακούγεται χαράς, παράγγελμα Ελπίδος

άπειρο το κάλλος σου εις το ανθρώπινο είδος

Ηλιόμορφη, ηδύλαλλη, που όλο συγχωρεί

πονετική μα κι ασυμβίβαστη σαν προχωρεί

 

Ελένη Κασαβελίδη

Στην Αναστασία Δαμαλά, Πρόεδρο του Ιδρύματος Δαμαλά

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *