ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αιώνας

 

Ο δήμιος των οραμάτων

έφιππος, καμαρωτός,

μη έχοντας τι να εκτελέσει,

πυροβόλησε το άλογό του,

θυσία στον παραλογισμό

του πελαγωμένου αιώνα.

 

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«ΧΑΛΚΙΝΟ ΘΟΛΟ»

——————————————

Επίκληση

 

Ω, συ,

θεά γλυκιά,

της σκέψης απαύγασμα,

του πνεύματος λύτρωση,

πνοή Δημιουργίας,

Έμπνευση!

 

Άρης Γαβριηλίδης

Από την ποιητική συλλογή

«Τα φλύαρα αποσιωπητικά»

————————————————-

Γυμνό το μέλλον

 

Αναζητώ ένα λουλούδι

που προσπαθεί να λάμψει

μέσα από τα χρώματά του,

να δώσει μια φλόγα ζωής

στον ερχομό της άνοιξης,

όπως κάθε αρχή επιθυμίας

που ανέμελα μετρά

ατέρμονα

την αντοχή μέσα στον χρόνο!

 

Ελένη Δάλλα

Από την ποιητική συλλογή

«Δύναμη Ψιθύρων»

———————————————

Οι τροχοί και το χιόνι

 

Είναι δύο μεγάλοι τροχοί

που τρέχουν αδιάκοπα νύχτα και μέρα.

Χαράζουν ευθείες, καμπύλες, τεθλασμένες

πάνω στο κάτασπρο χιόνι.

 

Ώσπου κάποια στιγμή

ξαφνικά

σταματούν οι τροχοί.

 

Τ’ αχνάρια καλύπτει τη νύχτα και πάλι

το κάτασπρο χιόνι.

 

Ποιος πέρασε;

Άγνωστο. Μάλλον κανένας.

 

Το πρωΐ ξεκινούνε και τρέχουνε

πάνω στο κάτασπρο χιόνι

δύο καινούργιοι μεγάλοι τροχοί.

 

Κώστας Θεοφάνους

Από την ποιητική συλλογή

«Το νήμα της ψυχής μου».

———————————————

Η άκρη

 

Ψυχή μου άνοιξε πανιά

φύγε και πέτα μακριά

ανθρώπου μάτι μη σε δει

κι αέρας μη σε νιώσει.

 

Είσαι πνοή κι ανασεμιά

στου κόσμου τη μοσχοβολιά

τρέχεις και δεν πατάς στη γη

μπαίνεις μπροστά και ότι βγει.

 

Νύχτα και μέρα τριγυρνάς,

σε άλλους δρόμους περπατάς,

μόνη κουρνιάζεις κει ψηλά

και αγναντεύεις χαμηλά.

 

Λουλούδι, φως μου ιλαρό

κάθε στιγμή σε λαχταρώ

της σάρκας είσαι οδηγός

και του μυαλού μου πλοηγός.

 

Με σεργιανάς, με ταξιδεύεις

σε ότι δεις και ότι εύρεις.

Σε μένα όλα τα χαρίζεις

χωρίς στιγμή να χαραμίζεις.

 

Ψυχή μου αδάμαστη, ακριβή

σε αγαπώ από παιδί,

ήσουν δική μου συντροφιά

του σύμπαντος η ομορφιά.

 

Σ’ έχω λατρέψει ειλικρινά

μ’ αισθήματα παντοτινά,

ότι εσύ μου έχεις δώσει

πολύ ψηλά μ’ έχει σηκώσει.

 

Λίγο σταμάτησε πριν φύγεις

και μην κοιτάς να μ’ αποφύγεις

είσαι για μένα μια σημαία

πάντα ελεύθερη κι ωραία.

 

Μαζί αντικρίσαμε τον κόσμο

σαν δύο φυλλαράκια δυόσμο,

γευτήκαμε πόνο και δάκρυ

μα την ευρήκαμε την άκρη.

 

Γιάννης Κανατσέλης

———————————————

Αλφαβητάριο «Χαϊκού» εν πλω

 

Ήρθαν και πάλι

να μας ξεσηκώσουνε

τ’ άτια του πόθου.

 

Θαμένα νιάτα

οι καυτές λαμαρίνες

νοσταλγούν τη ζωή.

 

Ίδια πρόσωπα

βλέπεις καθημερινά

τα βαρέθηκες.

 

Κάλμα μπουνάτσα

ας ήταν να σ’ είχαμε

και στις ψυχές μας.

 

Λόγια αγάπης,

ψιθυρισμένα μόνο

στα όνειρά μας.

 

Μελαψή Φρύνη

πλήρωνα για «Black label»

το τσάϊ πού ’πινες.

 

Ντόμινο μαύρο

φορούσες να κρύβεται

η ασκήμια σου.

 

Ξαμολήσαμε

τη χαμένη νιότη μας

σε βρώμικες «μπάρες».

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή

«Συμπληγάδες»

————————————————

 

ΙΣΩΣ…

 

Με τον πόνο παίζω ζάρια, κι είναι η σκέψη μου θολή,

μια αγκαλιά που μένει άδεια, κι έχει τόσα για να πει!

Της αγάπης παραγάδια, τα παρέσυρε η βροχή

και του έρωτα τα χάδια,

σαν εικόνα μακρινή!

 

Ίσως φταίνε τα σημάδια που μου άφησε η ζωή,

κι είναι βλέπεις κάποια βράδια,

που με πνίγει η σιωπή!

Αυγουστιάτικα φεγγάριαμου τα κράτησες εσύ…

κι αρμενίζω στα σκοτάδια…

μ ’αποφεύγει κι η Στιγμή!

 

Με τα ‘’πρέπει’’ μου θυμώνω και ζητάω διαφυγή,

μα στα ‘’θέλω’’ μου πεισμώνω,

ξεκινάω απ’ την αρχή,

Την καρδιά μου ξεγυμνώνω κι είναι η μόνη δυνατή…

συμβιβάζομαι στο χρόνο κι αγκαλιάζω τη ζωή!

 

΄Ισως φταίνε τα σημάδια που μου άφησε η ζωή…

κι είναι βλέπεις κάποια βράδια,

που με πνίγει η σιωπή.

Αυγουστιάτικα φεγγάρια μου τα κράτησες εσύ,

κι αρμενίζω στα σκοτάδια με τη σκέψη σου μαζί!

 

Νίκη Παπουλάκου

————————————————

 

Ερείπια

 

Ερείπια παντού.

Αρχαία, παλιά

πόλεις κατεστραμμένες

ερείπια ανθρώπων.

Μόνο οι ανέκδοτες αγάπες

δεν άφησαν τα ίχνη τους.

Ίσως,

όταν γκρεμίστηκαν

να πήραν όνομα

από τα ερείπια που τις στέγασαν.

Άλλωστε,

όπως στων έργων τις αφίσες,

τις πρώτες σειρές των πρωταγωνιστών

τις καθορίζει συνήθως

η διάρκεια του ρόλου

και όχι η σημασία του.

 

Σπύρος Ραδίτσας

Από την ποιητική συλλογή

«Ο λόγος στο δρόμο»

——————————————

Μη μου μιλάς για λευτεριά!

 

Μη μου μιλάς για λευτεριά,

για λεύτερη πατρίδα,

εγώ ψηλά σηκώθηκα

και τα δεσμά της είδα!

 

Λεύτερος είν’ ο άνθρωπος,

που την ψυχή του ορίζει,

«όχι» και «ναι» διεκδικεί,

κατά πως το νομίζει.

 

Δε σκύβει σβέρκο όταν μιλά,

στα μάτια θα κοιτάξει,

έχει στο βλέμμα ξαστεριά

και στο μυαλό του τάξη.

 

Όροι και ξενικές βουλές,

της σκύβουν το κεφάλι

πατούν την περηφάνια της

κι αναρωτιέμαι πάλι:

 

Γιατί εφτάσαμ’ ως εδώ;

Σκλάβοι τους να γεννούμε;

Τώρα χωρίς χαμόγελα

τη Λευτεριά πενθούμε!

 

Σοφία Σπύρου

Από την ποιητική συλλογή

«Κραυγές»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *