ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟΥ ΤΡΑΚΑΔΑ ΤΟ ΚΡΑΣΙ

 

Στην πλατεία στην Γλυφάδα,

στην ταβέρνα του Τρακάδα,

που στον χρόνο έχει χαθεί,

ο κυρ-Γιώργης μας σερβίρει,

με τρεμάμενα τα χέρια,

ρετσίνα απ’ τα βαρέλια του αγνή.

 

Στην ομίχλη από την κάπνα,

σαν σκιά σκυφτός γυρνά,

τηγανίζει μπακαλιάρους,

πατατούλες και μαρίδες,

κι’ ο κυρ-Γιώργης ο καημένος,

όλους μας κερνά.

 

Μία ζωή το ίδιο πάντα,

και με ζέστη και με κρύο,

το μοτίβο πάντα ίδιο,

κάτω από τα πεύκα τα παλιά,

στην γυναίκα του φωνάζει,

και αυτή αναστενάζει φωναχτά.

 

Με τα ρόλεϊ τυλιγμένα,

στα βαμμένα της μαλλιά,

η κυρία Αιμιλία,

γυροφέρνει τα τραπέζια,

σαν την σβούρα,

και σερβίρει φαγητά.

 

Τον ψαρή ξεζέψαμε απ’ την σούστα,

κατεβάσαμε τις στάμνες με το κρύο το νερό,

την ψυχή απ’ το Χασάνι κουβαλήσαμε εδώ,

που χαρούμενα πηδάνε με σκοινάκια τα κορίτσια.

 

Οι βαρκούλες στο αεράκι πιάσανε χορό,

και λικνίζονται δεμένες σαν νυφούλες,

στην ζωή οι πιο πολλοί μείναμε νούλες,

για να σβηούμε στου Τρακάδα το κρασί κάθε καημό.-

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΒΟΥΡΗΣ 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *