ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΠΟΛΥΞΕΝΗ

 

Για τις εμπειρίες της ζωής,

που έχασες Πολυξένη,

αυτής που γύρω ασφυκτιά,

γεννιέται και πεθαίνει.

 

Γι’ αυτές έρμη καρδούλα μου,

το ποίημα αυτό σκαρώνω,

μέσα σε δάκρυ ανείπωτο,

πίκρα μαζί και πόνο.

 

Στο παραθύρι στέκοσουν,

κεντώντας τα προικιά σου,

αλλά δεν χάρηκε γαμπρός,

την τόση ομορφιά σου.

 

Και τώρα πια που νύχτωσαν,

τα νιάτα και η δροσιά τους,

Ξένη μου είσαι πιο σοφή,

από το πέρασμα τους.

 

Στο ακρογιάλι κοίτα τες,

σφιχτά αγκαλιασμένες,

πως πεταρίζουν οι καρδιές,

που είναι ερωτευμένες.

 

Μα εσύ γλυκιά Ξενούλα μου,

δεν χάρηκες, δεν βγήκες,

απ’ το παράθυρο έβλεπες,

του κόσμου όλου τις γλύκες.

 

Στον Άι Βλάση θα ήσουνα,

κι’ εσύ όμορφη νυφούλα,

όμως ο χρόνος δεν γυρνά,

κι’ όλους σαν φεύγει μας πονά,

γλυκιά Πολυξενούλα.-

 

Μιχάλης Αβούρης

——————————————-

Ευλογία Μεγάλη

 

Το νερό της βροχής,

ευλογία μεγάλη

στης γης την ανάσα.

Η φλόγα της ψυχής

ευλογία μεγάλη

στην σωτηρία του ανθρώπου.

Η θάλασσα, ο αέρας,

τ’ αστέρια, ο ήλιος,

ευλογία μεγάλη

στην ύπαρξη της ζωής.

Η αρμονία του σύμπαντος

ευλογία μεγάλη

και μοναδικός οδηγός

στην πορεία μας.

 

Γιάννης Κανατσέλης

Καμάρι    9    Μαρτίου     2019

—————————————————-

Ο κόσμος της αγάπης

 

Αχ γλυκό μου αηδονάκι

όμορφο χελιδονάκι

και φτωχούλι σπουργιτάκι

κάθε μέρα θα στο λέω

πως πολύ σε αγαπώ.

Θέλω μέσ’ στην αγκαλιά μου

να κουρνιάζεις τρυφερά

νάσαι πάντα όλο χάρη

και τα δυό σου τα ματάκια

νάναι πάντα γελαστά.

Να μου τραγουδάς μπαλάντες

με φωνή αγγελική

και σιγά να ψιθυρίζεις

πως με αγαπάς και συ.

Πως το μέλλον που θα έρθει

θα μας βρει πάντα μαζί

για να ζήσουμε τον κόσμο

όπως θέλουμε εμείς.

Αγκαλιά θα σεργιανάμε

στο καράβι της ζωής

όλη η ζωή μας θάναι

τρυφερή κι ερωτική.

Θάμαστε ταξιδευτές

για φωλιές σ’ όλο τον κόσμο

σε Πεδιάδες και βουνά,

θα πετάμε στους αιθέρες

και θα βλέπουμε τον ήλιο

και των αστεριών τη λάμψη

πάντα να χαμογελά.

Αηδονάκι μου γλυκό μου

δροσερή μου ανασεμιά

στις χρυσές σου τις φτερούγες

στα ματάκια σου τα δυο

όρκο φοβερό θα κάνω

πως με όση δύναμη έχω

θ’ αναπνέω, θα υπάρχω

για να σ’ αγαπώ πολύ

και να είμαι οδηγός σου

σ’ ένα κόσμο εξωτικό,

που στο κέντρο του θα είναι

τα κορμάκια μας τα δυό

και ολόγυρά θα ρέει

ο δικός μας ποταμός.

 

Γιάννης Κανατσέλης

————————————————

Ένα νεογέννητο ποίημα

 

Δεν θέλει συμπόνια

Αληθινή καλοσύνη χρειάζεται

και να είσαι εκεί

όταν ξυπνά ένα νεογέννητο ποίημα.

 

Την ώρα που διπλώνει τα ποδαράκια του

στα σεντόνια του σύννεφου

και παίζει ξυπόλητο.

 

Λίγο πριν ακούσεις

τους ασυνάρτητους φθόγγους

από το κλάμα του

 

Να σκύψεις στην κούνια

που σαν άστρα έρχονται οι ψυχές

και έχουν την ανάγκη σου

στα πρώτα βήματα της ζωής τους.

 

Να το κρατήσεις τρυφερά

με τρόπους ευγένειας

και σε κατάσταση απλότητας

 

Να του μάθεις

τα πρώτα του λογάκια.

 

Μαίρη Μπριλή

———————————–

«Σαν φέτα πορτοκάλι»

 

Σαν φέτα πορτοκάλι

Έτσι βγήκες σήμερα

Δειλά δειλά

Μοσχομυριστό

Στο διάβα μου

Υγράν διοδεύσας

ωσεί ξηράν

Φωτεινοί πυλώνες

Προσκυνητές

Με ευλάβεια

Σκύβουν από πάνω μου

Φωτίζοντας

Τον δρόμο μου

Ώρα 5η πρωινή

Με ένα αγιάζι ερωτικό

Να σου φιλά τα στήθη.

Μάλλον θα κοιμάσαι Τώρα.

Λογικό.

Τέτοιες ώρες

Μόνο οι απελπισμένοι

Βγαίνουν τέτοιο δρομολόγιο

Φυγής.

Κάτι λείπει

Θαρρείς τα σπλάχνα μου

Εδώ και χρόνια

Αλλού αφημένα

Σ’ αγαπημένα χέρια

Ποτισμένα καλοσύνη.

Χέρια συμπληρωματικά.

Κάθε που αγγίζω

Πολλαπλασιάζονται

Γίνονται τέσσερα

Έξι, οκτώ φροντίδες.

Κάθε που Προσκυνώ

ο ασπασμός

γεννά ευλάβεια.

 

«Διεπέτασα πρός σέ τάς χείρας μου,

η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι»

Μαίρη Πέστροβα

Στην Ακριβή μου Μητέρα….

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *