ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Το χω το χαρτί

 

Θα το τραβήξω όταν πρέπει

Από το μανίκι μου

Τώρα τελευταία το ‘χουν ράψει

Επάνω μου

Τυχαία το κατάλαβα

Όταν άρχισε να τρέχει το μελάνι

Βαθύ κόκκινο στάζοντας στην γάμπα μου.

Δεν τρόμαξα!

Έχω μάθει πια στα απρόοπτα.

Με έχω δει να πετάω μεσάνυχτα και κάτι

Με το χαρτί να διαγράφεται κάτω από το νυχτικό.

Θέλουν να μου το κάψουν, μα δεν μπορούν.

Τι ανόητοι που είναι.

Νομίζουν πως θα ταλαιπωρηθώ εξαιτίας του

Χωρίς να ξέρουν πως είναι το βήμα μου

Προς την ελευθερία.

 

Μαίρη Πέστροβα

—————————————–

Τα όρια σου στον ουρανό

 

Άνοιξε τα μάτια σου, τον βλέπεις;

Το κεφάλι σήκωσε, είναι πολύ ψηλά;

Μην είναι όμως όμορφος, μην είναι και γαλήνιος;

Θα σου χαρίσει γλυκές αναμνήσεις

Φτάνει να τολμήσεις κοντά του να πας

Έλα ψυχή μου, η ώρα είναι τώρα

Μια πίστη καρδιάς απόσταση είναι

Μια ελπίδα ζωής και έφτασες

Μα, μη φοβηθείς το κάλεσμα του

Να σου δείξει θέλει τα όρια του

Να σου τα προσφέρει ζητά

Την παντοτινή χαρά κοντά του να νιώσεις

Σαν προσπαθείς αέναα τα όρια σου να ξεπερνάς

Να μάθεις να πετάς θα χρειαστεί

Δεν θα χάσεις εάν τολμήσεις,

έστω και αν κάτι δεν κερδίσεις

Πάλι εσύ ο ίδιος θα είσαι

Με μια γεύση γαλάζιου σαν σημάδι στην ψυχή…

 

Μαρία Χάλκου

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *