ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Γη και γυναίκα

 

Δρολάπι βροχής ολονύχτιο

έως των εγκάτων της γης!..

Ξεχέρσωμα δεντρόριζων

και υπόγειες φλέβες που σπάζουν

στον ίλιγγο της ορμής!..

Το πρωΐ της άλλης ημέρας

τα χείλη της γης ήταν στεγνά και κατάξερα

και πάλι τη βροχή λαχταρούσαν.

 

Όλες τις ξάγρυπνες ώρες του ο Κούρος

φθόγγους ερώτων σκορπούσε

στην επικράτεια των λαγώνων της Τελέσιλλας

στου βαθύσκιωτου δρόμου τη σπηλιά

με συντροφιά τον αυλό του τραγοπόδαρου Πάνα.

Το πρωΐ της άλλης ημέρας η Τελέσιλλα

πάλι τον έρωτα του Κούρου διψασμένη αποζητούσε!..

Ω, γη και γυναίκα!..

Ίσως ποτέ δεν ξεδιψάτε!..

 

Παναγιώτης Τσουτάκος

Από την ποιητική συλλογή «Εμμένοντες»

—————————————————————————–

Αντί προλόγου

 

Η πρώτη ματιά

να’ χει έγνοια.

Η πρώτη ματιά

να ονειρεύεται,

μα να στοχάζεται

την πραγματικότητα.

Η πρώτη ματιά

να περιμένει

στα σταυροδρόμια

τους ανθρώπους.

Η πρώτη ματιά

να ξεκινά

με καλή πρόθεση…

 

Σπύρος Ραδίτσας

Από την ποιητική συλλογή

«Με την πρώτη ματιά… επιγραμματικά»

———————————————————————-

Αναρρίχηση

 

Μαράζι, τα πόδια ανήμπορα,

βαρύς ο Χειμώνας τον Φλεβάρη.

Στις κυλιόμενες σκάλες ισορροπώ

ανεβαίνοντας στο υψηλότερο

μυστήριο της γης. Εν αρχή ο Λόγος

και στα τέλη ο Λόγος με έλκει,

ο βουβός κατακτητής που χαράζει τα πρωϊνά

στα βλέφαρά μου και δίνει

θέρμη στις δύσκαμπτες αρθρώσεις μου.

Ανεβαίνω λοιπόν στο φουγάρο με τα

πλουμιστά χρώματα να υποδεχτώ τον άνεμο,

να τον βοηθήσω να παρασύρει

την καπνιά του κόσμου στα απάτητα του πελάγου.

Επείγομαι να αντικρίσω το καθαρό

πρόσωπο της θάλασσας.

 

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Χάλκινο Θόλο»

]—————————————————–

Και εσύ…

 

Και εσύ που τα έχεις όλα…

Κλαις για αστέρια στο χώμα…

Ψάχνεις τον ουρανό στην γη…

Τίποτα δεν σε ευχαριστεί…

Δες πιο καθαρά με χαρά…

Μην ζητάς πάρα πολλά …

Ζήσε σε κάθε σου στιγμή …

Σαν να είναι μοναδική…

Να δοξάζεις την Παναγιά…

Για τα λίγα και εκλεκτά…

Και εάν μπορείς δώσε …

Ψυχές αν μπορείς σώσε…

Μην παραπονιέσαι τώρα πια…

Η ζωή σου να είναι με άλλη ματιά…

 

Νατάσσα Θάνου

———————————————

Φως, περισσότερο φως

 

Φως, περισσότερο φως

θέλουμε τώρα στη ζωή μας

για ν’ απαντήσει κι η ψυχή μας

στους βάρβαρους τούτους καιρούς.

 

Φως, περισσότερο φως

για τον σκοτεινό δρόμο

που δεν αφήνει φως στον κόσμο

με λαοπλάνους μισητούς.

 

Φως, περισσότερο φως

για δύναμη και γνώση

να μη μας παραδώσει

στη σκοτεινιά του ο εχθρός.

 

Φως, περισσότερο φως

να νιώσει κι διπλανός μας

πως είναι ελπίδα και σκοπός μας

ο διαφωτισμένος λαός.

 

Φως, περισσότερο φως

για την πολύτιμη πατρίδα

που της δίνει φτερά κι ελπίδα

η Ελληνική ψυχή κι ο Ουρανός.

 

Νικόλαος Θωμάς

Από την ποιητική συλλογή

«Δρόμοι Ζωής»

Εκδόσεις Φωνής Πειραιωτών.

—————————————————

Από το παράθυρο

 

Εάν ο Χίτλερ κέρδιζε τον πόλεμο

η Γερμανία σήμερα θα κυβερνούσε

όλη την Ευρώπη και θα ρύθμιζε

τα χρέη των άλλων ηττημένων λαών

οι οποίοι δεν θα μπορούσαν ούτε τα πόδια τους

Νν πλύνουν, χωρίς την άδειά τους.

Αλλά σήμερα ποια χώρα

Κυβερνάει την Ευρώπη:

Μήπως τον διώξαμε από την πόρτα

και μπήκε από το παράθυρο;

Είναι κατάσταση αυτή

να μας κυβερνούν οι ηττημένοι;

Τι νικητές είμαστε!

 

 

Πότης Κατράκης

Από την ποιητική συλλογή «Ανισότητες»

———————————————————————

Έλθετε τώρα….

 

Μελανό σημείο, Δίκαιε, της θλίψης τα

γονίδια που ο Νόμος του Σινά τεχνούργησε.

πλάσματα θλίψης μονοκόμματης δίχως λαιμό,

μουγκανητό χωρίς πνοή, ταύρος αψής,

άγριος θυμός, οργή-ξεράγκαθα!

 

Κι άρπαξαν τ’ άνθη που στην Εδέμ τα μάζεψα…

Κι ουδέ στην Τρίτη φυλακή της νύχτας μπόρεσα

να τα σκοτώσω και να τα θάψω την αυγή

σε Ξένιου Θεού το κοιμητήρι.

 

Πικρής ψυχής λυγμοί: πέλαγα θεριά, άγριες μπόρες,

φωνής οργισμένης βουητό, και τον χιτώνα μούσκεψαν

της απολύτου υποταγής στο Νόμο που νοματίζουν πίστη.

 

 

Μαντών Κατσουλού

Από την ποιητική συλλογή «Πεδίον Βολής»

———————————————————————

Εντοπίσεις

 

Το κόκκινο λουλούδι.

Το γαλάζιο σύννεφο.

Το δακρυσμένο μάτι:

Μαργαριτάρια

Στο στέμμα του Δημιουργού.

Το κόκκινο της λατρείας.

Το γαλάζιο της Ελπίδαςα.

Το διάφανο δάκρυ

της θυσίας.

 

Διονύσης Κουλεντιανός

Από την ποιητική συλλογή

«Τα μικρά-μικρά αγαπημένα μου»

———————————————————

Μέρες του Πάσχα

 

Μέρες του Πάσχα ευωδιαστές, τ΄ Απρίλη ανατριχίλα

χελιδονιού φτερούγισμα, χαμομηλιού πνοή,

του πορταριού κάθε ψυχής, ανοίγουνε τα φύλλα

κι η Ανάσταση στην Άνοιξη, διπλά δίνει ζωή.

 

Μέρες του Πάσχα κι η χαρά, φωτίζει, ομορφαίνει

κεντίδι από χαμόγελο, σε γέρους και παιδιά

κι ενώ η ζωή σαν ψίθυρος στα χείλη μας διαβαίνει

αν κάτι μένει ανέγγιχτο, αυτό είν’ η καρδιά.

 

Μέρες του Πάσχα γιορτινές, και μυρμηγκιά στο δρόμο

άλλος ψωνίζει, άλλος ζητά, άλλος παρακαλάει

ο πόνος με την ξεγνοιασιά, νουβέλες σ’ ίδιο τόμο

η αλήθεια με τη χίμαιρα, σε τραίνο που κυλάει.

 

Μέρες του Πάσχα μαγικές, κι όλα σαν παραμύθι

ζω τις εικόνες, δίνομαι, και παίρνω απ’ αυτές

απ’ του χειμώνα βγαίνουνε τη νάρκη και τη λήθη,

αστραφτερό εμπόρευμα, χωρίς πραματευτές.

 

Μέρες του Πάσχα να ’μουνα, σ’ αλαργινό λιβάδι

παρέα με την έμπνευση που δίνει η ψυχή,

να πλέξω λύπες και καΰμούς, με λησμονιάς υφάδι

στεφάνι Πασχαλιάτικο, επιθυμιάς ευχή.

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Από την ποιητική συλλογή «Ζωγραφίζοντας με λέξεις»

Εριφύλη 2009

————————————————————————————–

Σε κατάσταση λανθάνουσα

 

Ήταν πότε αδιάφορη

πότε φιλελληνική

και πότε – τι κρίμα – εχθρική

κι ενάντια στης ρίζες της.

 

Ξεκίνησε και κείνη

άλλοτε απόδημη

άλλοτε διωγμένη – κυνηγημένη

άλλοτε φυγάς

μα ήταν πάντοτε Ελλάδα.

 

Έβαλα σκοπό

με τη μικρή φωνή μου

να της θυμίσω, όποτε μπορούσα,

την ύπαρξή της

κι όταν καμμιά φορά

το κατόρθωνα, ριγούσα.

 

Είδα κομμάτι απ’ την Ελλάδα

στο λιμάνι του Μομπίλ,

στα μάτια του γιατρού της καραντίνας,

κοιτούσε με θαυμασμό, με λαχτάρα,

ένα Αιγαιοπελαγίτικο τοπίο,

όταν το ξεκρέμασα και του το ’δωσα

λέγοντάς του πως κάτι πρέπει να του θύμιςε

γιατί κάποιος μακρινός πρόγονός του

θα ’ταν από τους κατατρεγμένους

που σκόρπισαν με την άλωση,

με κοίταξε σκεφτικός,

Πήρε το καντράκι,

μούσφιξε το χέρι

κι έφυγε, λες και κρατούσε θησαυρό.

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή΄

«Συμπληγάδες»

————————————————————

Κερί της Ανατολής

 

Μια συναστρία θέλησε

το τελευταίο να σβήσει κερί.

Εκείνο το κερί της Ανατολής

που άσβεστο αιώνες μένει

ανέσπερο, για να φωτίζει τους λαούς.

 

Μια συναστρία σε ήχο πλάγιο

να ξελογιάσει εσκόπευε τον χρόνο

και πλάνη να κάνει αυτόν.

 

Καθρέπη αυθυπνωτισμένης πορείας

για να παραμορφώσει τον γύρω κόσμο.

Κι όμως της Ανατολής το κερί

δεν συμφιλιώθηκε με την αφεγγιά

και τους χειμαζόμενους καιρούς…

Θεριεύει ακόμα με την αποσταμένη ελπίδα…

 

Βαγγέλης Μπαλούτσος

Από την ποιητική συλλογή

«Διακεκαυμένη ζώνη»

————————————————-

Εσύ, ποιητή

 

Και συ, ποιητή,

με την τραχιά φωνή της αγωνίας σου,

με το χάδι του υπέρτατου λόγου,

της αλήθειας τη φθίνουσα λάμψη,

και τη μελωδία των εγερτήριων στίχων,

σάλπισε το δικό σου εμβατήριο!

Σε κάλεσμα πανανθρώπινο

με τη φλόγινη φωνή σου, ποιητή!

Για όσους θα γίνει μπορετό

να βάλεις σε μια πορεία Ελπίδας, Θάρρους, Αναζήτησης,

μερεύοντας τις απείθαρχες ροπές

της αγριότητας και του μίσους.

Ξορκίζοντας τις σκοτεινές διαβάσεις

της προδομένης ανθρωπιάς.

Αναζητώντας μες από τα στοιβαγμένα αποκαΐδια

τις κοιμώμενες σπίθες

της Αγάπης, της Αδελφοσύνης, της Συπαντικότητας

και του χρέους.

Και την καινούργια ουράνια μέθεξη εκλιπαρώντας

από έναν οικτίρμονα Θεό.

Υπέρλαμπρη ηλιαχτίδα σε καταιγίδας σάρωμα,

σε πέλαου ασίγαστο τυφώνα

και σε καταποντισμών βροντοχτυπήματα

η γλυκιά φωνή του Ποιητή!

Κι ας γίνει λύρα σου χρωματιστή, εφτάχορδη,

της ξαστεριάς το ουράνιο τόξο.

 

 

Τούλα Μπούτου

Από την ποιητική συλλογή «Σπαράγματα»

———————————————————————-

κλαδεύω

 

Με ψαλιδίσματα χελιδονιού

κλαδεύω όλα μου τα ποιήματα.

Πετώ από πάνω τους όλα τα σκόπιμα

εποχιακά τους κοσμήματα.

Να χωρώ στην φωλιά τους

Να κρύβομαι

αλλά και να τραβώ ανάλαφρα

της δυσπιστίας τους

την Ανοιξιάτικη κουρτίνα.

 

Μαίρη Μπριλή

 

 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *