ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Γλάροι

 

Κι οι γλάροι πάντα θα πετούν

στο ύστερα της φυγής σου…

Να χαιρετίζουν κάτι. Μιαν άπαρση…

Αποδημία των καιρών…

Κύκλων σχεδιάσματα μετέωρα

στη δίνη της Απουσίας σου.

Έτσι, καθώς θα σπαθίζουν τα γκρίζα πρωïνά

μπρος στο κλειστό παράθυρό μου,

Οοεύοντας προς τη θάλασσα για μι’ αναζήτηση

και πάλι γυρνώντας αέναα

στον κυκλικό χορό τους,

πάνω στην άσπρη φτερωτή τους ράχη

όλα θα τα κρατούν,

θα τ’ ανασταίνουν όλα.

Σπονδή σε Σένα!

Επειδή πολύ μου κράτησαν το «ίσο»

στον σιωπηλό μου θρήνο

τις ώρες τις Αναμονής.

Επειδή γνώριζαν με τις κραυγές τους

να μου μιλούν σιμά

για κείνα τα παλιά, τα πολύ αγαπημένα,

τα δικά μας που πεθαίνουν μόνο μαζί μας.

κι επειδή ξέρω πως θα θυμούνται πάντα για μένα

Κκ έξω απ’ το κλειστό μου παράθυρο

θα κουβαλούν ένα – ένα, ολοζώντανα,

τα θυμητάρια της ακριβής μας ζωής,

που βούλιαξε στο κύμα…

 

Τούλα Μπούτου

Από την ποιητική συλλογή «Σπαράγματα»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *