ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Πνεύματα Ανέμων

 

Κοίταξε

την πρώτη αχτίδα

της αυγής πόσο ταιριαστά ακολουθεί τη μέρα…

σ’ ένα κόσμο που δεν ορίζουμε

πια δικό μας.

 

Πρόδηλα απειθαρχώ,

στην περιέργεια πολλών.

Στις αργοσάλευτες μνήμες

μιας προδοσίας,

που ίσως κάποτε σε παραίσθηση

ανείπωτης αλήθειας,

λάμψει μια αρετή.

 

Μείνε εκεί

για κείνους που ξέρουν

για την αγάπη τους

τα πάντα ν’ αψηφούν.

Πνεύματα ανέμων

να φωτίζουν το νου τους.

Όπως ένα άγγιγμα ζωής,

σε ψιθύρους βροχής

πάνω στο χιόνι.

 

Ελένη Δάλλα

Από την ποιητική συλλογή

«Δύναμη Ψιθύρων»

—————————————–

Τα τραγούδια μου

Στη μνήμη της Τζένης

 

Ταξίδεψες την Άνοιξη, μαζί με τα λουλούδια

κι εγώ ως το Φθινόπωρο σου έγραφα τραγούδια.

 

Τότε έλαβα τα γράμματα και το μικρό σου δώρο

και πήρες δίχως να το θες, αίμα καρδιάς για φόρο.

 

Με έγεψες επιθυμιές, μούπες γι’ απωθημένα

πως σμίγοντας θα πάντρευες, όλα αυτά μ’ εμένα.

 

Όμως σ’ εμέ τα έδωσαν, αφού πια είχε σβήσει

κάθε ελπίδας προσμονή, που πριν μούχες χαρίσει.

 

Λυπάμαι που δε σκέφθηκες λίγο πριν να μισέψης,

πως είχες δρόμους δύσκολους κι ίσως δεν επιστρέψεις.

 

Το δώρο και τα γράμματα μικρά ξανθά αγγελούδια

κι εσύ τώρα παρέα μου, μέσα από τα τραγούδια.

 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ι. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

————————————————–

Ένας οικείος κήπος

 

Μου ήταν τόσο οικείος

εκείνος ο μικρός κήπος

της παλιάς μονοκατοικίας.

Με τις γερμένες πλάτες τους

οι πλίνθοι προστάτευαν

το καστανό χώμα

μην το παρασύρει η μπόρα

από τις τριανταφυλλιές

και με τις πρώτες – πρώτες

Φθινοπωρινές ψιχάλες,

των μοναχικών μου περιπάτων

στους στρωμένους με γιασεμιά

και ροδοπέταλα διαδρόμων του

έστρεφα το βλέμμα

στον βυσσινί ουρανό

της ανοιχτής μου ομπρέλας.

Ν’ ακούσω τις σταγόνες

που έπεφταν σαν νότες σε τσέλο.

Να πιάσω την μελωδία σου.

Είχες οικειοποιηθεί την βροχή.

 

Μαίρη Μπριλή

Από την ποιητική συλλογή

«Άνθρωποι στη θάλασσα»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *