ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Περιστέρι

 

Το πουλάκι της Ειρήνης και της λευτεριάς

ήρθε μέσα στην αυλή σου που το αναζητάς

χρόνια τώρα περιμένεις θέλεις να το δείς

την Ειρήνη να σου φέρει λίγο να χαρείς.

 

Φτερουγίζει η Ειρήνη δίπλα σου ξανά!

Τώρα λυσσάνε τα χιόνια πάνω στα βουνά!

Στην αυλή μας φτερουγίζει το όμορφο πουλί

ττης Ειρήνης περιστέρι κι ήρθε να μας δει!

 

Δημήτρης Γίδαρης

—————————————————-

Στον Ήλιο

 

Ήλιε μου κοσμοκράτορα πολυταξιδεμένε

όταν ξυπνήσεις το πρωί και πιεις και τον καφέ σου

άρχισε το σεργιάνισμα σ’ όλα τα ομορφονήσια.

 

Σίφνο – Κύθνο και Σέριφο

στην Αμοργό στη Μήλο

και στις ξαπλώστρες στην Ψαρρού

και στην αρχαία Δήλο.

 

Στην Σαντορίνη στα Φηρά

θ’ ανέβεις με τραινάκι

θα πεις και τα ουζάκια σου

θα δείξεις νάσαι αντράκι.

 

Στην Άνδρο και στη Σίκινο

θα κάνεις περατζάδα

θα φας χταπόδι κι αχινούς

και φρέσκια αχιβάδα.

 

Στη Νιό θα κάνεις γυμνισμό

στην Πάρο θα χορέψεις

Αντίπαρο όταν βρεθείς

τους ξένους θα παντρέψεις.

 

Στη Τήνο και στην Παναγιά

θα κάνεις χίλια τάματα

να ανασάνουμε κι εμείς

απ’ τα πολλά τα δράματα.

 

Σκύρο – Σκιάθο κι Αλόννησο

Νάξο και Κουφονήσι

ραχάτ λουκούμι και νερό

στη Σύρο σε μια βρύση.

 

Σκόπελο – Λέσβο και στη Χιό

θα πιείς λικέρ μαστίχι

κι όλοι θα σε ζηλεύουνε

που θάχεις τέτοια τύχη.

 

Να ζεις σε χώρα μυθική

πολλές μέρες το χρόνο

για να απαλύνεις τις ψυχές

απ’ τον πολύ τον πόνο.

 

Τώρα να πας να κοιμηθείς

ξαπόστασε απ’ τα βάρη

να ξεπροβάλλει απ’ το βουνό

το ολόγιομο φεγγάρι.

 

Να βγουν τα συναισθήματα

παρέα στη βαρκάδα

να θυμηθούμε όλοι μας

την ΑΛΛΟΤΕ ΕΛΛΑΔΑ.

 

Ευγενία Μητσάκου.

———————————-

Άλλοι κλαίν’ κι άλλοι γελάνε

 

Πληγωμένη μου πατρίδα

σ’ έχουν ρίξει καταγής

δεν σε νοιάζεται κανένας

που ακόμα αιμορραγείς.

 

Και στο σώμα σου επάνω

σκάβουν τώρα χαρακιές

σου πληγώνουν το κορμί σου

πιο βαθιά οι μαχαιριές.

 

Άλλοι κλαίν’ κι άλλοι γελάνε

που ακόμα αιμορραγείς

το κορμί σου ξεπουλάνε

μόνο για δυό μέτρα γης.

 

Σ’ έχουν βάλει στο σημάδι

τώρα ξένα αφεντικά

τα κομμάτια σου μοιράζουν

και σου τρων’ τα σωθικά.

 

Πως ν’ αντέξεις τέτοιο πόνο

δεν σε νοιάζεται κανείς

τα παιδιά σου που σκορπάνε

σ’ άλλες χώρες, σ’ άλλη γης.

 

Άλλοι κλαίν’ κι άλλοι γελάνε

κι εσύ τους παρακαλάς

λίγα δανεικά να πάρεις

κι όλα σου τα ξεπουλάς.

 

Δημήτριος Μπούτος

————————————–

Κρυφή γιορτή

 

Μην είναι σήμερα γιορή;

Μην είναι μεγάλη σχόλη;

Μην είναι πρώτη του Μαγιού;

Μην ήλθα σε περιβόλι;

 

Σήμερα όλα μου γελούν

κι όλα με θαμπώνουν,

φτερούγες πολυποίκιλτες

στους ώμους μου φτερώνουν.

 

Σήμερα άπλετο το φως,

η πλάση στολισμένη

και τα ουράνια η ψυχή

αγγίζει μεθυσμένη.

 

Σήμερα λάμπει ο ουρανός,

η θάλασσα γαλάζια,

με ντύνει μ’ ασπροποίκιλτα

και θαλασσιά ατλάζια.

 

Κρυφή γιορτή μου, σήμερα

κρυφή μου άσπρη σχόλη,

σαν τη μαγιάτικη αυγή

λάμπει η ψυχή μου όλη.

 

Ένα γλυκόλαλο πουλί

μου είπε καλημέρα

κι ένας ήλιος λαμπερός

μου χρύσωσε τη μέρα.

 

Ένα πουλί μες στην καρδιά

γλυκά μου τραγουδάει,

γλυκά όλη τη μέρα κελαηδεί,

γλυκά και με πονάει.

 

Είναι αγάπη κι έρωτας

είναι χαρά και πόνος,

γέλιο και δάκρυ είναι μαζί

κι αλύτρωτος είναι πόνος!

 

Χρυσάνθη Τίγγελη

Από την ποιητική συλλογή

«Δύο περιστέρια».

————————————-

Άνοιξε τα μάτια

 

Με είπες αφιλότιμο κι έκλαψε η καρδιά μου,

κλονίστηκε το είναι μου έχασα τη χαρά μου.

 

Με μπέσα και φιλότιμο στάθηκα ‘γω κοντά σου,

μα άλλα ήθελες εσύ ν’ ανοίξεις την καρδιά σου.

 

Μάθε λοιπόν κυρία μου πως τα λεφτά τα πλούτη,

δε θα σ’ ανοίξουν την καρδιά μεσ’ τη ζωή ετούτη.

 

Τα παραδείγματα πολλά και άνοιξε τα μάτια,

η αγάπη είναι αλλού και όχι στα παλάτια.

 

Ανδρέας Β. Αλυφαντής

Απ’ το βιβλίο Σαν παραμύθι τ’ όνειρο

Μαντινάδες και στίχοι.

———————————————-

Σκοτάδι και φως

 

Σαν πέφτει το σκοτάδι

και όλα τα τυλίγει η νύχτα,

νιώθω κάτι κρύο να πλανιέται

και να μουδιάζει τα μέλη μου.

 

Πάντα με φοβίζει το σκοτάδι

και η παρουσία του με ενοχλεί,

αισθάνομαι ότι υπάρχει μια απειλή

που αόρατα επιβλέπει τα πάντα.

 

Ποτέ δεν ένιωσα ευχάριστα

συντροφιά με τη νύχτα

και το φέγγος των αστεριών

δεν αρκεί για να με ηρεμίσει.

 

Ένα φως ζητώ στη ζωή μου

και μια αχτίδα του ήλιου

να μου δείχνει τη στράτα,

καθαρά και χωρίς κινδύνους.

 

Πόσο αγαπώ το φως

και νωρίς κάθε αυγή το προσμένω!

Είναι σημάδι πως ζω και υπάρχω

πως μια νέα μέρα ξημέρωσε.

 

Γιάννης Κανατσέλης

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *