ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

 

Στην παραλία μας ξανά,

ταΐζω τα περιστέρια,

κι’ εκείνα έρχονται,

στα χέρια μου μπροστά.

 

Βλέπετε είμαστε,

πλέον φιλαράκια,

εδώ και τριάντα

χρόνια συναπτά.

 

Ο γούτος ξεστρατίζει,

παραπέρα,

με πείσμα κυνηγάει,

την περιστέρα.

 

Να ζευγαρώσει,

θέλει ο καημένος,

γιατί μ’ εκείνη,

είναι πολύ ερωτευμένος.

 

Μα η περιστέρα του,

σαν γνήσιο θηλυκό,

του κάνει κόλπα,

και ναζάκια ένα σωρό.

 

Φεύγει και τρέχει,

στρίβει και γυρνά,

κι’ αυτός μ’ επιμονή,

την κυνηγά.

 

Ξάφνου βαριέται ,

ο καημένος τελικά,

και πάει για άλλη,

περιστέρα εκεί κοντά.

 

Κι’ αυτή γυρίζει,

κι’ έρχεται κοντά του,

στην αγκαλιά του την ζεστή,

στον έρωτα του.

 

Μιχάλης Αβούρης

———————————————–

Άνοιξε τα μάτια

 

Με είπες αφιλότιμο κι έκλαψε η καρδιά μου,

κλονίστηκε το είναι μου έχασα τη χαρά μου.

 

Με μπέσα και φιλότιμο στάθηκα ‘γω κοντά σου,

μα άλλα ήθελες εσύ ν’ ανοίξεις την καρδιά σου.

 

Μάθε λοιπόν κυρία μου πως τα λεφτά τα πλούτη,

δε θα σ’ ανοίξουν την καρδιά μεσ’ τη ζωή ετούτη.

 

Τα παραδείγματα πολλά και άνοιξε τα μάτια,

η αγάπη είναι αλλού και όχι στα παλάτια.

 

Ανδρέας Β. Αλυφαντής

Απ’ το βιβλίο Σαν παραμύθι τ’ όνειρο

Μαντινάδες και στίχοι.

———————————————————–

Ισορροπία της ζωής μας

 

Περπατώ μέσα στο πλήθος

χρώματα, αρώματα με αγγίζουν.

Μέσα στο πλήθος πρόσωπα ανέκφραστα.

Οι άνθρωποι μηχανές καλοδουλεμένες.

Να τρέχουν, να δουλεύουν, να μη μιλούν.

Αν τους καλημερίσεις θα σε περάσουν για τρελή.

Πώς θα ήθελα μια μέρα να μπορούσα

να δώσω σε όλος χαμόγελο, φαντασία, χαρά.

Αλήθεια, τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε

να δώσει σε όλους

Ευτυχία – Χαρά – Ξενοιασιά;

Ρωτάς και βρίσκεις τόσο αντίθετα πράγματα

που θέλει ο καθένας μας.

Η ευτυχία του ενός είναι δυστυχία του άλλου.

Η δυστυχία είναι χαρά του άλλου.

Άνθρωπε ξεκίνησε να περπατάς, να μιλάς,

να γίνουμε μεγάλες παρέες στις γειτονιές, όπως παλιά.

Να βάλουμε όχι πρώτα τα χρήματα, τα υλικά αγαθά

να ισορροπήσουμε μέσα μας.

Και νομίζω κάτι θα καταφέρουμε.

 

Έρια

————————————————————

Επιστολή

 

Με την επιστολή μου τούτη

σου εσωκλείω μια χούφτα ρόγες

από σταφύλια άνυδρης γης

στιλπνής επιφάνειας, θαμπής όψης

και οσμής σάρκας.

Βγαίνω στο παράθυρο

καμώνομαι τον κωμικό,

με γελοίους μορφασμούς

πρωταγωνιστώ στο

θέατρο της ακινησίας,

συνυπάρχω με ουδέτερα προσωπεία

και ανταλλάσσω ακρωτηριασμένους διαλόγους.

Μια γουλιά κρασί δεν ανατρέπει εικόνες

δύο ρόγες σταφύλι κοσμούν

τον βουβό εσμό των κομπάρσων.

το οξυγόνο – λένε – εξαντλείται στα παρασκήνια.

 

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Χάλκινο Θόλο»

————————————————————–

Αποτυχία

 

Χρόνια πολλά πορεύομαι τώρα

με μια μαθητική πάνινη σάκα στην πλάτη

που τη γεμίζω πάντα με όνειρα

και πάντα τη βρίσκω αδειανή.

 

Γέμισα πρώτα την πάνινη σάκα μου

μ’ αστραφτερά κοχύλια και ορφάνια,

με μαγιάτικες αυγές και ξινόμηλα,

με αυγουστιάτικα φεγγάρια και δάκρυα,

με προσφυγιές και καταφρόνιες,

με τρύπια πουκάμισα και σταφύλια στυφά.

 

Γέμισα ύστερα την πάνινη σάκα μου

με σκιρτήματα της Επανάστασης,

με διαδηλώσεις και παράνομα έντυπα,

με σκισμένες κορδέλες απ’ τις αποσκευές των εξορίστων,

με μηνύματα από τις κορυφές της Ιστορίας,

με την κόκκινη καρδιά των εκτελεσμένων,

της οικουμένης την κόκκινη καρδιά.

 

Κώστας Θεοφάνους

Από την ποιητική συλλογή «Το νήμα της ψυχής μου»

————————————————————————

Σκοτάδι και φως

 

Σαν πέφτει το σκοτάδι

και όλα τα τυλίγει η νύχτα,

νιώθω κάτι κρύο να πλανιέται

και να μουδιάζει τα μέλη μου.

 

Πάντα με φοβίζει το σκοτάδι

και η παρουσία του με ενοχλεί,

αισθάνομαι ότι υπάρχει μια απειλή

που αόρατα επιβλέπει τα πάντα.

 

Ποτέ δεν ένιωσα ευχάριστα

συντροφιά με τη νύχτα

και το φέγγος των αστεριών

δεν αρκεί για να με ηρεμίσει.

 

Ένα φως ζητώ στη ζωή μου

και μια αχτίδα του ήλιου

να μου δείχνει τη στράτα,

καθαρά και χωρίς κινδύνους.

 

Πόσο αγαπώ το φως

και νωρίς κάθε αυγή το προσμένω!

Είναι σημάδι πως ζω και υπάρχω

πως μια νέα μέρα ξημέρωσε.

 

Γιάννης Κανατσέλης

——————————————————–

Σε κατάσταση Λανθάνουσα

 

Είδα κομμάτι απ’ την Ελλάδα

Στ’ αεροδρόμιο του Μπανκόγκ

Στα μάτια μιας μιγάδας,

Θυμήθηκα τον Κώστα το Γεράκη.

 

Είδα κομμάτι απ’ την Ελλάδα

Στο ξανθό πρόσωπο

Ενός Τούρκου μετανάστη, στο Αμβούργο,

Ποιος ξέρει πότε εξισλαμίστηκε.

 

Είδα κομμάτι απ’ την Ελλάδα

Στα μάτια ενός Πέρση δικηγόρου

Στο Αμπαντάν.

Είχε ξεπέσ’ εκεί κυνηγημένος

Όταν ελέω Θεού Αυτοκράτορες

Ήταν οι «μεγάλοι» Ιουστινιανός και Θεοδώρα.

 

Είδα την Ελλάδα μεγάλη, τεράστια,

σ’ όλα τα μήκη,

σ’ όλα τα πλάτη,

Πώς να της το φωνάξω;

Πώς να της το πω;

Πώς να της το θυμίσω;

 

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή «Συμπληγάδες»

——————————————————————————

Κλήσεις

Για τον… Ορισμό της Αμέλειας

 

Μην κρυφοκοιτάζεις το νοητό καθρέφτη.

Αυτός ουδέποτε φυγάδευσε

τη νόσο της αλαζονείας.

Της φιληδονίας το κάστρο.

Μήτε έχασε την αίσθηση του μέτρου.

Γιατί δεν μονοπωλεί τις έννοιες.

Ας μη μένεις μόνο στις καλές προθέσεις.

Και μην ξεχνάς:

Στην μετουσίωση της τραγωδίας

επιτρέπονται τα πάντα.

Ακόμα και όποιες ανατροπές.

 

Βαγγέλης Λουκά Μπαλούτσος

Από την ποιητική συλλογή

«Διακεκαυμένη ζώνη»

——————————————

Απόηχος στα «Δάκρυα»

Του Λ. Πορφύρα

 

Καλή μας, η θύμηση στο σπίτι σου το έρημο

περνά και τ’ ακροδάκτυλά της σέρνει.

Σαν χάδι, σαν ματιών σιγοψιχάλισμα.

Σαν λούλουδο που ο άνεμος το παίρνει…

 

Κι είναι τόσο βαριά η σιωπή τ’ απόβραδο

και με την πρώτη του πρωïού αχνάδα,

τόση σπαρμένη πίκρα που αργοκαίεται

μες στην ψυχή ορθόστητη λαμπάδα!

 

Έξω η ζωή περνά και χαίρεται.

Βουερό μελίσσι η ανασαιμιά της.

Κι εμείς στο χώρο που σ’ αγκάλιαζε,

αφουγκραζόμαστε το μάταιο πέρασμά της.

 

Τώρα κάθε δικό σου που το μύρωναν

τ’ αγαπημένα μας λευκά σου χέρια,

μουντό και άχαρο, θλιμμένο κι άβουλο

μετρά τ’ απόμακρα πια καλοκαίρια…

 

 

Τούλα Μπούτου

Από την ποιητική συλλογή «Σπαράγματα»

————————————————————————

Η διαίσθηση

 

Το διαισθάνομαι.

Ξαφνικά

θα την συναντήσω.

Ναι, αυτό θα γίνει.

Το περιμένω,

είμαι σίγουρος.

Δεν θα το προκαλέσω

το διαισθάνομαι…

 

Σπύρος Ραδίτσας

Από την ποιητική συλλογή

«Με την πρώτη ματιά… επιγραμματικά»

—————————————————————————

Η διαίσθηση

 

Το διαισθάνομαι.

Ξαφνικά

θα την συναντήσω.

Ναι, αυτό θα γίνει.

Το περιμένω,

είμαι σίγουρος.

Δεν θα το προκαλέσω

το διαισθάνομαι…

 

Σπύρος Ραδίτσας

Από την ποιητική συλλογή

«Με την πρώτη ματιά… επιγραμματικά»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *