ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ένθετες Αλληγορίες

 

Οδός ονείρων

Κάποτε είπα

πως θ’ άλλαζα τον κόσμο

μετά συνήλθα

 

Σιγή ιχθύος

Οι λέξεις ήπιαν

το αμίλητο νερό

στο σιωπητήριο!

 

Άδωρο δώρο

Δεν με πειράζει,

που γεννήθηκα φτωχός,

κατά το πνεύμα.

 

Βυθός στο βάθος

Νόμιζα ότι

ο βυθός ήταν βαθύς

έκανα λάθος!

 

Προκαταλήψεις

Δεν με αφήνουν

οι προλήψεις να σε δω

πριν απ’ τον γάμο!

 

Χαράλαμπος Βασιλάκης

Από την ποιητική συλλογή

«Ένθετες Αλληγορίες»

—————————————–

Σιδερένιοι Σταυροί

 

Γενναίοι σταυραετοί

τα συρματοπλέγματα πέρασαν

ακούστηκε δυνατά «Υπέρ πάντων ο αγών»

ξανασηκώθηκε ψηλά ο σταυρός του μαρτυρίου

για την πατρίδα, για του Χριστού την πίστη την αγία.

 

Τα Ελληνικά νιάτα μπροστά προχώρησαν

πέρασαν τα σκληροτράχηλα μονοπάτια

στεφανωμένα με δάφνες στα μαλλιά

τα αθάνατα παλικάρια υπερήφανα

τις κορυφές της Πίνδου σκαρφάλωσαν.

 

Ηρώων ψυχές πλανώνται στον έναστρο ουρανό

φωτεινά, ταπεινά αστέρια

αγιοκέρια σε θείο εσπερινό

Πρεμετή, Τεπελένη, Κλεισούρα, Χειμάρα,

Κορυτσά…

Ηρώων οστά σκορπισμένα είναι εκεί και

περιμένουν…

 

Η Ελλάδα έμεινε όρθια να πλανιέται

να ψάχνει να βρει τη γη

τη γη που υπερασπίστηκαν της Ελλάδας τα παιδιά

ν’ απλώσει στην «Άκαρπη γη» λίγες παπαρούνες

απάνω στους Σιδερένιους Σταυρού.

 

Μάρω Δήμου

Από την ποιητική συλλογή «Από καρδιάς»

————————————————————————-

Η προδοσία

 

Κόκκινη ρήση

στροβιλίζεται σε Θεό.

Παίρνει μορφή ευθείας.

Ταλαντώνεται γίνεται τεθλασμένη

ωσάν τις ζωές μας τις κατακρεουργημένες

από το Θεό ορισμένες

να είναι κύκλος

και να ταυτίζονται σε μια ακτίνα.

Εμείς δεν αντέξαμε τον θεϊκό τροχό

βγήκαμε ως μιάσματα

και εξορισμένοι από παραδείσους χαθήκαμε

σε τεθλασμένες διαδρομές.

Πήραμε τις κολάσεις

τις ταυτίσαμε με τις Παράδεισες.

Ενώσαμε τα στίγματά τους σε μια ακτίνα

και ξανακάναμε το κύκλο

που ο Θεός όρισε.

Τώρα όμως ήταν ανθρώπινο δημιούργημα

και έμοιαζε περισσότερο με τεθλασμένη γραμμή.

Οι επικίνδυνες διαδρομές

συνώνυμες με τη ζήση μας συνεχίστηκαν.

Η καθ’ ομοίωση του Θεού

ακόμη μια φορά τον πρόδωσε.

 

Αναστασία Δούση

Από την ποιητική συλλογή

«Ανάσες Ζωής».

———————————————

Ήθελα

 

Θα ’θελα να ’χω μια μεγάλη αγκαλιά

να κλείσω μέσα ολόκληρη τη γη

για να μπορώ ν’ αντικρίζω

τα μάτια όλου του κόσμου.

 

Λαμπερά, αστραφτερά, χαρούμενα

σε ζωή χωρίς μίσος και πόνο,

ξένοιαστα να δημιουργούν

και να γελάνε μόνο.

 

Να σκέφτονται το μέλλον τους

και να πασχίζουν όλοι τους

με περηφάνια περισσή

για μια καλύτερη ζωή.

 

Όλοι οι λαοί να στήνουν χορό

ενωμένοι, πάντα χαρούμενοι

χέρι, χέρι πιασμένοι,

ποτέ πικραμένοι.

 

Αλεξάνδρα Βλάσση – Θεοδωρικάκου

Από την ποιητική συλλογή

«Της ζωής μου ο Έρωτας»

———————————————

 

Τραγούδι της Μάνης

 

Ένας ξερόβραχος σα γιαταγάνι

μέσα στο πέλαγος αντρούσα Μάνη

μάνα μας Μάνη.

 

Κουπί, τρομπόνι και γιαταγάνι

ματώνει πέλαγα, διάλαλα κάνει

το γιαταγάνι, το γιαταγάνι.

 

Κλείνει τ’ αυτιά του σ’ οχτρού φιρμάνι

μονάχα αφέντη του το γιαταγάνι

το γιαταγάνι, το γιαταγάνι.

 

Αιώνια λεύτερος βράχε μας Μάνη

εδώ γονάτισαν στυφοί τύραννοι

στο γιαταγάνι, στο γιαταγάνι.

 

Ρίζα μυριόχρονη, ήλιου γαϊτάνι

τη δόξα κράτησαν γαρμπί τραπάνι

το γιαταγάνι, το γιαταγάνι.

 

Βουνό και κούρσο, στεγνό ρουκάνι

’πο κακαβούληδες σπίκες που βγάνει

το γιαταγάνι, μύριους π’ απλώσανε έχει ξεράνει…

 

Μιχάλης Κάσσης

Από την ποιητική συλλογή «Ποιώντας»

—————————————————————–

 

KagoshinaKo

 

Στην μιαν ακτή του κόλπου η πολιτεία,

απέναντι στο ηφαίστειο εν δράση,

δεν άργησε πανέμορφη να φθάσει,

την ώρα που σχολούσαν τα γραφεία.

 

Φορούσε τ’ ασημί της κιμονό

κι ήρθε με βήματα μικρά, γεμάτα χάρη,

πελώριο τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι,

φωτιές πετούσ’ απ’ τον κρατήρα το βουνό.

 

Είπε «κομπάουα», με φωνή μελωδική,

έντον’ η θλίψη στα σκιστά της μάτια,

καπνό φυσούσαν του Ηφαίστου τα παλάτια

κι έπαιζε «Σαγιονάρα» η μουσική.

 

Πιλότος για παρτέντζα την αυγή,

επόμενο λιμάνι η Βαταβία,

φορτίο γενικό για Ολλανδία,

κι αυτό το «Σαγιονάρα» μια πληγή.

 

Λευτέρης Μαρματσούρη

Από την ποιητική συλλογή

«Εν πλω και εν όρμω».

——————————————-

Στο παιδί της θάλασσας

 

Τον Άϊ-Νικόλα στην καρδιά

να βάλεις για πυξίδα,

του γυρισμού με το καλό

να έχεις την ελπίδα.

 

Μάθε λοιπόν, τη θάλασσα,

δεν πρέπει να φοβάσαι,

να μάθεις να τη σέβεσαι

κι ήσυχος να κοιμάσαι.

 

Κι όταν πουρνό ή σούρουπο

εις το λιμάνι φθάσεις,

ένα σταυρό στην Παναγιά

ποτέ σου μην ξεχάσεις.

 

Αντώνιος Μικέλης

Από την ποιητική συλλογή

«Μονάχος στη βαρδιόλα»

———————————————–

Διαμάντι η αγάπη

 

Αν μου χαρίσεις ένα διαμάντι

θα είναι κάτι που γυαλίζει

αν μου χαρίσεις την αγάπη σου

θα είναι κάτι που αξίζει.

 

Αν σου χαρίσω ένα διαμάντι

μπορείς να το πουλήσεις γιατί αξίζει

αν σου χαρίσω την αγάπη μου

ούτε πουλιέται ούτε γυαλίζει.

 

Να που υπάρχει δίλλημα

ένα διαμάντι ακριβό,

γυαλίζει και κοσμεί.

Μα υψηλό το τίμημα.

 

Δεν χάνει την αξία του

και ίσως μεγαλώνει

ενώ η αγάπη χάνεται

και πάντα μας πληγώνει.

 

Γιώργος Σιαφλάς

Από την ποιητική συλλογή

«Ένα βήμα ακόμη»

—————————————-

Δύο λεπτά

 

Δύο λεπτά θα χρειαστώ,

δυό λόγους ν’ αραδιάσω

και της ψυχής μου την κραυγή,

αυτή τη δύσκολη στιγμή,

που η πατρίδα αιμορραγεί,

με θλίψη να εκφράσω!

 

Έλεος! Δείξτε έλεος!

Τα τραστ, η συμμαχία!

Τίποτα δεν κερδίζεται

στον κόσμο με την βία!

 

Βλέπω ανθρώπους να πεινούν,

βλέπω την αδικία,

βλέπω τα νιάτα ανέλπιδα

κι αντίδραση;… καμία!

 

Τούτος ο τόπος πλάστηκε

από Ολύμπια χέρια,

τιμές και δόξες έζησε

κι η γη, που μεγαλώσαμε,

μας έφτανε ως τ’ αστέρια!

 

Σοφία Σπύρου

Από την ποιητική συλλογή

«Κραυγές»

——————————————-

Συγκριτικό πλεονέκτημα

 

Αθήνα – Ακρόπολη.

Θεσσαλονίκη – Λευκός Πύργος.

Πειραιάς – Τι;

 

Αν κάτι, αυτόματα, ταυτίζεται μαζί του

είναι το λιμάνι του.

 

Σ’ αυτό, όμως, γυρίζει  την πλάτη του.

Αρνείται την ταυτότητά του.

Κρύβει την ομορφιά του.

 

Περιορίζεται στο χρόνο και στο χώρο

της ναυτιλιακής δραστηριότητας.

Σπουδαίας οικονομικά,

αλλά στεγνής πολιτιστικά και αισθητικά

-με εξαίρεση τα μετά θάνατον ιδρύματα-.

 

Παναγιώτης Ανδρέου

Από την ποιητική συλλογή

«Νόστος μια αέναη επιστροφή».

——————————————————–

Το βέλος!

 

Υπάρχουνε στη Γη κάποιοι λαοί

Αλλά ευτυχώς που είναι πολύ λίγοι

Αυτοί που στην ψυχή είναι δειλοί

Και μας το δίκαιο μας πνίγει!

 

Ξέρω καλά το αύριο τι θα φέρει

κι είναι για λύπηση της απονιάς οι λύκοι

που απαιτούν ξανά ότι τους συμφέρει

να φάνε εκείνο που δεν τους ανήκει!

 

Όταν θα έρθει η τιμωρία το ξεχνούνε

κι ότι θα έχουν πάλι σκληρό τέλος.

Οι κακοδαιμονίες δεν τους ενοχλούνε

Θα δηλητηριαστούν απ’ το δικό τους βέλος!

 

Νανά Χαρβαλιά – Καραγιάννη

Από την ποιητική συλλογή

«Τα γραμμένα μιας ζωής»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *