ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η Αυγή

 

Αυτή η νύχτα έκλαψα

με ξέπλυνε το δάκρυ

και ήρθε η αυγή

το κρύσταλλο.

 

Και ήρθες εσύ

ήλιου αχτίδα

με έλουσες

κι ερίγησα.

 

Σε πιστεύω

σε νιώθω

σ’ αγαπώ

σε ζω.

 

Κώστας Αργυρόπουλος

Από την ποιητική συλλογή

«Οι Πεποιημένοι».

————————————————-

Αρμένισα

 

Αρμένισα

στα γαλανά πελάγη

των ματιών σου…

μα η γοητεία τ’ άγνωστου

μαγευτικού βυθού

με έθελξε κοντά του.

 

Κι ως βυθιζόμουν απαλά

στα νέρινα

άδυτα των αδύτων,

στην απαλάμη έσφιγγα

θυμίαμα ταπεινό

ένα κοχύλι κόκκινο

κομμάτι

απ’ τα δάκρυά μου…

 

Άρης Γαβριηλίδης

Από την ποιητική συλλογή

«Ώριμα στάχυα»

———————————————–

Όταν γράφεται ένα ποίημα

 

Όταν γράφεται ένα ποίημα

διανέμονται άρτοι στους πένητες

δύσκολοι τοκετοί διεκπεραιώνονται

και πλήθος μέγα διαβαίνει

τις περίτεχνες πύλες της Άνω Ιερουσαλήμ.

Όταν γράφεται ένα ποίημα

εκποιούνται «σφύξεις και ρυθμοί»

και τα κορμιά των ποιητών

παραμένουν κρουστά άφωνα

που κρυώνουν απ’ τις απουσίες

αγαπητικών περιπτύξεων.

Ένας κύκλος κλείνει

και παγιδεύεται

η εμπειρία της θάλασσας

ένας απόμαχος γυρολόγος

ανταλλάσσει με σπουδή

ακέραιους ρυθμούς με τιμές πωλήσεων

μια ανοιξιάτικη μπόρα

γεμίζει με γήϊνα αρώματα

ο χειρόγραφό μου.

Όταν γράφεται ένα ποίημα

«Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει».

 

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»

—————————————–

Μια προσευχή

 

Μην κοιτάς…

Και έρχονται …

Και αλύπητα χτυπούν …

Βασανιστικά χαρακώνουν το κορμί σου…

Απειλητικά για την μοναδική ζωή σου…

Πράξεις που μαστιγώνουν την ψυχή σου…

Λόγια που σπαράζουν την καρδιά σου…

Πέτρες που σε λιθοβολούν…

Σκέψεις που σε πονούν…

Ανεβαίνεις το βουνό της ζωής…

Με το φορτίο δώρο αυτής…

Μην κοιτάς τις χαραματιές της λύπης…

Μην κοιτάς το πρόσωπο της θλίψης…

Κοίτα μόνο ψηλά τον ουρανό…

Κάνε προσευχή στον τριαδικό Θεό…

Κοίτα την κορυφή του βουνού…

Πάρε την σκληρή δύναμη αυτού…

Οπλίσου με δύναμη ψυχής…

Κράτα τις χαρές της ζωής…

Η κορυφή σε περιμένει…

Με χαρά σε αναμένει…

 

Νατάσσα Θάνου

——————————-

Ενοχή

 

Δεν έπρεπε φαίνεται να φιλιώσω

με τα σύννεφα που διαβαίνουν αμέριμνα

και να τα εκθέσω στην οργή των ανέμων,

μπήκε πάλι στ’ αμούστακα παιδόπουλα να παραδώσω

τον πυρσό της ιδέας και να τ’ αφήσω

να κάψουν τη σάρκα τους

στα καταράχια του ξεσηκωμού.

 

Δεν έπρεπε φαίνεται να παρασύρω τα πλοία μου

απ’ το σίγουρο αραξοβόλι στ’ άγριο πέλαγο

και να προκαλέσω ναυάγια στη μάνητα των κυμάτων,

μήτε να εμπιστευθώ τους οιωνοσκόπους

που προμηνούσαν μια πρώϊμη άνοιξη

και να θυσιάσω μάταια τα στεφάνια ης Πρωτομαγιάς,

μήτε να καλλιεργήσω τα βότανα της γνώσης

και να τα εκθέσω κατόπιν ακάλυπτα

στη λάβα της αμφιβολίας,

μήτε ακόμα ν’ ανοίξω μυριάδες παράθυρα

στ’ ανήλιαγα σοκάκια και να επιτρέψω

στην παγωνιά να εισβάλλει και να τσουρουφλίσει

τ’ άνθη της αμυγδαλιάς.

 

Δεν έπρεπε φαίνεται να επιτρέψω

στο φως ν’ ανάψει τα μάτια των παιδιών μου

και να θαμπώσει τα φρένα τους

η κάλπικη ομορφιά ενός κάλπικου κόσμου,

μήτε να περιπτύξω την αγαπημένη μου

τόσο σφιχτά που να της δυσκολεύω την ανάσα

και να της κλείσω τα τελευταία μονοπάτια

προς τη χαρά,

μήτε ακόμα πολύ ν’ αγαπήσω τ’ ανθρώπινα

και στο τέλος να μείνω μέσα σε πλήθος φαντάσματα γυμνός.

 

Κώστας Θεοφάνους

Από την ποιητική συλλογή

«Το νήμα της ψυχής μου».

———————————————-

Απαράδεκτη η συμπεριφορά μας

 

Την πονηριά μας δείχνουμε

Σε πράξεις μας κι ευθύνη

Και το σωστό δεν θέλουμε

Μας λείπει η σωφροσύνη.

 

Τα εθνικά μας ελαττώματα

Εμποδίζουν την ελπίδα

Τα λάθη των πολιτικών

Γονατίζουν την πατρίδα.

 

Χωρίς αλήθειες στη ζωή

Τίποτα στέρεο δεν μένει

Στέκουμε αδιάφορα δειλοί

Κι ο κόσμος μας μικραίνει.

 

Το καθήκον μας είναι ιερό

Κι όταν το κάνουμε όλοι

Γίνεται ελπίδα σταθερή

Κι ευημερεί η πόλη.

 

Νικόλαος Θωμάς

Από την ποιητική συλλογή

«Δρόμοι Ζωής»

Εκδόσεις Φωνή Πειραιωτών

——————————————————

Κανόνες του παράλογου

 

Το σύμπαν στις λεπτομέρειές του

δεν περιγράφεται με τους κανόνες

των μαθηματικών και της λογικής

αλλά με αυτούς του παράλογου

όπως και η μοντέρνα ποίηση

που μόνο αυτή μπορεί να υμνεί

και να το περιγράφει

ως στερούμενη παντός ίχνου

λογικής και νοήματος

με την κοινή του όρου έννοια.

 

Πότης Κατράκης

Από την ποιητική συλλογή «Η Άνοδος»

——————————————————————

Στη Μαρίζα

 

Είσαι ό,τι έχω,

μα φοβάμαι

έτσι όπως ταξιδεύω

στης ψυχής τα τρίσβαθα.

Φοβάμαι για τους διάττοντες

έτσι όπως διατείνονται.

 

Και κάνω ευχές τα χίλια όνειρά μου.

Πονώ για τις αξίες,

τη γη την προδομένη

απ’ τον ίδιο τον άξονά της,

και την πλάνη

της αιώνιας ανυπαρξίας.

Φοβάμαι

για την περιπλάνηση του σύμπαντος

μες στην καρδιά μου.

 

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη

Από την ποιητική συλλογή

«Έαρ μου»

———————————————

Παλινδρομίες

 

Κορυφαία της αρχαίας τραγωδίας το χορό:

Δύστροπη θεότητα, νευρώδης, κι ύστερος του χορού:

Αρχαίος όφις ψευδολόγος, εντολοδόες και οι δύο

νέου θεού στη γη να σπείρουν ψίθυρους του πάνω κόσμου

και να συλλάβουν το πρωτοπαίδι της αλήθειας…

Κορυφαία στης τωρινής μας τραγωδίας το χορό:

Πεπερασμένη ανθρώπινη μορφή μίζερη αγχώδης

φόνισσα της συνείδησης και της αυτογνωσίας

κι ύστατος του χορού: άνδρας πολεμοκάπηλος

στις εκκλησίες προσευχόμενος, εκλιπαρώνταςα

Του Θεού την ευλογία για του κακού το ρίζωμα.

 

Μαντώ Κατσουλού – Ζολώτα

Από την ποιητική συλλογή «Ποιητικές συνθέσεις».

————————————————————————————-

Πότε;

 

Γεμάτο λάθη

Το πρόγραμμα της μέρας,

Το πρόγραμμα της νύχτας

Εξίσου αμαρτωλό.

Πότε θα τολμήσω, Θεέ μου,

Να δω τη ζωή

Απλά, φυσικά,

Κι απρογραμμάτιστα;

 

Διονύσης Κουλεντιανός

Από την ποιητική συλλογή

«Τα μικρά – μικρά. Τα πολυαγαπημένα μου»

———————————————————————–

Στων λέξεων τη γιορτή

 

Μονάχος στης ζωής τις λεωφόρους

και κάνω διαδρομές στο πουθενά,

και ζώ χωρίς να βάζω εγώ τους όρους

και μπρος μου βρίσκω άγρια βουνά.

 

Περνάει ένα πουλί και του μιλάω,

του λέω για σένα και χαμογελώ,

και ύστερα στην λύπη μου κυλάω

στην θλίψη την γνωστή κατρακυλώ.

 

Ο έρωτας με άφησε να κλαίω

στων άγριων θαλασσών του τη βουή,

μαζί θα ήθελα να είμαστε σου λέω,

να παίρνουμε μαζί αναπνοή.

 

Δεν γίνεται να μην μπορώ να έχω

αυτήν που ονειρευόμουν μια ζωή,

γι’ αυτό να ξέρεις άλλο δεν αντέχω

εσένα θέλω φως κι αναπνοή.

 

Η μοίρα με πηγαίνει όπου θέλει,

η μοίρα που μας θέλει χωριστά,

και χάνω της ζωής ο άγιο μέλι

κι όλα τα μονοπάτια είναι κλειστά.

 

Φίλιππος Λογιωτατόπουλος

Από την ποιητική συλλογή

«Η Αλίσαχνις της ψυχής μου»

————————————————–

Κοσμικό ταξίδι

 

Ειρηνικός Ωκεανός

Γαλήνη, Τροπική βραδιά,

κάθομαι στην άκρη της βαρδιόλας

πλωτού κολοσσού,

και λόγω μεγέθους του πλοίου

νοιώθω πως βρίσκομαι έξω απ’ αυτό.

 

Η νύχτα ασέληνη.

Ο Ουρανός λάμπει απ’ αστέρια,

ο Σείριος, ο Κάνωπος, ο Φομαλώ, ο Σταυρός του Νότου,

στέλνουν τις ακτίνες τους να κολυμπούν

στην επιφάνεια του Ωκεανού.

Ουράνιο ποτάμι ο Γαλαξίας

λάμπει απ’ άκρη σ’ άκρη.

 

Βρίσκομαι, με τη σκέψη,

πάνω σε μια ακτίνα φωτός.

Δεν ξέρω αν προέρχεται

από κάποιο εξωγαλαξιακό αστέρι

ή αν αποτελεί

μια δέσμη φωτονίων,

που ξεκίνησαν με την Μεγάλη Έκρηξη.

 

Τρέχω με την ταχύτητα του νου,

καταργώ τις έννοιες

του χώρου και του χρόνου,

άλλοτε προσπερνώ

Κι άλλοτε με προσπερνούν

άπειρες υπερχορδές,

στοιχεία, που μέσα στην «άϋλη» ύπαρξή τους

περικλείουν κόσμους ολόκληρους.

 

Λευτέρης Μαρματσούρης

Από την ποιητική συλλογή «Αλίκμητα»

—————————————————————–

Για την ποίηση

 

Ο ποιητής δε γράφει όποτε να ’ναι.

Η ποίηση είναι ανοιχτός λογαριασμός.

Είναι ρυθμός.

Ίσως καημός ανεπίδοτος

απ’ τις πληγές του κόσμου.

Είναι ηφαίστειο εν ενεργεία

με λάβα τη χαρά ή την κακία

σε κλίμακα μείζονα της αγάπης

για το πουλί

για το δεντρί

για το παιδί.

 

Αρκεί να βγει η άγια λέξη

απ’ το λαβύρινθο της σκέψης.

 

Τότε μολύβι και χαρτί παραμάσχαλα

κι ανοίγουν τα φτερά στ’ ουρανού τα διάσελα.

 

Λευτέρης Λαζαρίδης

Από την ποιητική συλλογή «Ίσως»

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *